Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984
1980 1988
Data 1218 lutego 1984
Gospodarz Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo
Dyscyplina skoki narciarskie
Mężczyźni
konkurs indywidualny
na skoczni K-90
Niemiecka Republika Demokratyczna Jens Weißflog
konkurs indywidualny
na skoczni K-112
Finlandia Matti Nykänen
Klasyfikacja medalowa
Zwycięzca  Finlandia

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich przeprowadzone pomiędzy 12 a 18 lutego 1984 roku w ramach igrzysk w Sarajewie, zaliczane do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 1983/1984.

Podczas igrzysk rozegrane zostały dwie konkurencje w skokach narciarskich – 12 lutego były to zawody na obiekcie normalnym (K90), a 18 lutego – na obiekcie dużym (K112). W obu konkurencjach najlepsi okazali się Jens Weißflog i Matti Nykänen. Każdy z nich zdobył po jednym złotym i jednym srebrnym medalu. Weißflog został mistrzem olimpijskim na skoczni normalnej, a Nykänen na skoczni dużej. Brązowymi medalistami zostali natomiast: Jari Puikkonen na obiekcie K90 oraz Pavel Ploc na skoczni K112.

Łącznie w zawodach wystartowało 65 skoczków narciarskich z siedemnastu narodowych reprezentacji. Najmłodszym zawodnikiem, który wziął udział w konkursach olimpijskich w skokach narciarskich, był Martin Švagerko (16 lat i 134 dni), natomiast najstarszym – Walerij Sawin (32 lata i 237 dni)[1].

Po raz czternasty skoczkowie narciarscy rywalizowali o medale igrzysk olimpijskich. Po raz pierwszy konkursy olimpijskie były traktowane niezależnie od mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, tzn. odstąpiono od reguły podwójnego mistrzostwa, według której każdy mistrz olimpijski stawał się automatycznie mistrzem świata.

W związku z niewłączeniem do kalendarza igrzysk w Sarajewie konkursu drużynowego w skokach narciarskich, po zakończeniu zmagań olimpijskich przeprowadzono nieoficjalne drużynowe mistrzostwa świata w Engelbergu, w których zwyciężyła reprezentacja Finlandii.

Przed igrzyskami[edytuj | edytuj kod]

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Masyw górski Igman wraz ze skoczniami olimpijskimi.

Przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi jednym z głównych zadań organizatorów było odpowiednie skonstruowanie i przygotowanie obiektów sportowych. Głównym celem dotyczącym zawodów w skokach narciarskich była budowa dwóch skoczni narciarskich – jednej normalnej i jednej dużej oraz odpowiedniej liczby wyciągów narciarskich[2]. W 1980 roku powstał projekt skoczni narciarskich, które ostatecznie postanowiono zbudować w masywie górskim Igman w miejscowości Malo Polje. Prace przy budowie rozpoczęto 1 czerwca 1981, zakończono – 1 grudnia 1982, a obiekty oddano do użytku w 1983 roku[3]. Koszty budowy skoczni oraz innych wykonanych prac związanych ze skokami narciarskimi wyniosły blisko 337 milionów dinarów jugosłowiańskich[4].

Przed igrzyskami rozbudowano także Skenderiję, centrum kulturalno-sportowe w Sarajewie, w którym oficjalnie ogłaszano zwycięzców zawodów olimpijskich i w którym odbywała się dekoracja medalistów[5].

Na podstawie ilości sprzedanych biletów stwierdzono, że konkurs skoków na dużej skoczni był drugą pod względem popularności konkurencją olimpijską w 1984 roku. Biletów wstępu na ten konkurs sprzedano łącznie 90 000, w porównaniu do 100 000 sprzedanych na mecze hokeja na lodzie. Liczba biletów na zawody w skokach na obiekcie normalnym wyniosła natomiast 45 000. Ponadto, zgodnie z wymogami Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, sztab organizacyjny miał obowiązek zapewnić określoną liczbę wolnych miejsc dla przedstawicieli MKOl i dla mediów[6].

W nocy z 8 na 9 lutego 1984 w Sarajewie i okolicznych miejscowościach, na których przeprowadzane były konkursy olimpijskie w różnych dyscyplinach, nastąpiło załamanie pogody. W efekcie przez noc przybyło 40 centymetrów świeżego śniegu, co zmusiło organizatorów do ponownego przygotowania obiektów tak, aby spełniały wszystkie wymogi niezbędne do przeprowadzenia zawodów. Mimo początkowych problemów, dzięki wytrwałości i wysiłkom pracowników udało się jednak uniknąć zmian w harmonogramie konkursów olimpijskich w skokach narciarskich[7].

Rezygnacja z „podwójnego mistrzostwa”[edytuj | edytuj kod]

Skoki narciarskie po raz pierwszy pojawiły się w kalendarzu zimowych igrzysk olimpijskich w 1924 roku. W latach 1924–1980 roku każdy medalista olimpijski w skokach narciarskich stawał się automatycznie medalistą mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym. Pomiędzy 8 a 15 maja 1983 roku w Sydney zorganizowany został kongres Międzynarodowej Federacji Narciarskiej, na którym ustalono, że począwszy od konkursu olimpijskiego w Sarajewie przestanie obowiązywać ta zasada, zwana podwójnym mistrzostwem, a obie imprezy będą traktowane od siebie niezależnie. Wynikało to z decyzji, że konkursy o mistrzostwo świata postanowiono rozgrywać w latach nieparzystych, a zawody o mistrzostwo olimpijskie, tak jak dotychczas – w latach parzystych[8].

Niewłączenie konkursu drużynowego do kalendarza igrzysk[edytuj | edytuj kod]

Przed igrzyskami w Sarajewie zgłoszona została propozycja, aby do kalendarza olimpijskiego włączyć konkurs drużynowy w skokach narciarskich. Propozycja ta nie została jednak przyjęta i w kalendarzu pozostały dwa indywidualne konkursy skoków. W związku z tym, rozegrane zostały nieoficjalne mistrzostwa świata w Engelbergu, w skład których wchodziły wyłącznie zawody drużynowe w skokach narciarskich[a][9]. Konkurs odbył się 26 lutego 1984, czyli po zakończeniu igrzysk olimpijskich. Najlepszą drużyną okazała się reprezentacja Finlandii, która wystartowała w składzie: Markku Pusenius, Pentti Kokkonen, Jari Puikkonen i Matti Nykänen. Drugie miejsce zajęli skoczkowie reprezentujący Niemiecką Republikę Demokratyczną, a trzecie – skaczący w barwach Czechosłowacji[10].

Tło zawodów[edytuj | edytuj kod]

Jens Weißflog, lider klasyfikacji Pucharu Świata przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1984.

Podczas poprzednich igrzysk, tj. Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1980 w Lake Placid, rozegrano dwa konkursy skoków narciarskich. Na skoczni normalnej mistrzem olimpijskim został Toni Innauer, który wyprzedził zajmujących ex aequo drugą pozycję – Manfreda Deckerta i Hirokazu Yagi[11]. W zawodach na skoczni dużej złoty medal wywalczył Jouko Törmänen, srebrny – Hubert Neuper, a brązowy – Jari Puikkonen[12].

Konkursy olimpijskie w 1984 roku zaliczane były do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 1983/1984. Przed igrzyskami przeprowadzonych zostało trzynaście konkursów tej rangi. Najwięcej zwycięstw miał na koncie Jens Weißflog, który wygrywał pięciokrotnie i był jedynym zawodnikiem, który zwyciężył więcej niż raz. Ponadto, po jednej wygranej w zawodach PŚ w sezonie osiągnęli: Horst Bulau, Vegard Opaas, Primož Ulaga, Jeff Hastings, Klaus Ostwald, Jiří Parma, Masahiro Akimoto oraz Manfred Steiner[13].

Na przełomie 1983 i 1984 roku, w ramach Pucharu Świata odbył się 32. Turniej Czterech Skoczni, w którym zwyciężył Jens Weißflog, na drugim miejscu sklasyfikowany został Klaus Ostwald, a na trzecim – Matti Nykänen[14].

Klasyfikacja Pucharu Świata przed igrzyskami[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji Pucharu Świata przed rozpoczęciem Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1984 prowadził reprezentant NRD – Jens Weißflog, który o 33 punkty wyprzedzał Matti Nykänena oraz o 38 punktów – Horsta Bulau i Klausa Ostwalda. Poniżej znajduje się pełna klasyfikacja Pucharu Świata 1983/1984 po przeprowadzeniu trzynastu konkursów indywidualnych[15].

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Konkursy olimpijskie w 1984 roku rozgrywane były na dwóch obiektach – normalnym (K90) i dużym (K112). Obie skocznie, zbudowane specjalnie na igrzyska olimpijskie, zlokalizowane są w Kompleksie Skoczni Olimpijskich w masywie górskim Igman.

Nazwa skoczni Miasto Początek bezpiecznej
strefy lądowania
(Punkt P)
Punkt konstrukcyjny
(Punkt K)
Wartość progowa
(Punkt TP)
Nota za
każdy metr
[b]
Skakonice na Igmanu.jpg Igman[16] Sarajewo 70 m K90 90 m 1,6 pkt[17]
Igman[18] 90 m K112 112 m 1,4 pkt[19]

Jury[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorem konkursów w skokach narciarskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 był Janez Gorišek, a funkcję delegata technicznego sprawował Torbjørn Yggeseth. W skład jury weszli także przedstawiciele sędziów i trenerów. W konkursie na skoczni K90 reprezentantem sędziów był Sylwester Pancherz, a przedstawicielami trenerów – Danilo Pudgar i Hannu Lepistö, a w zawodach na skoczni K112 w skład jury weszli: Hans Ostler jako sędzia oraz H. Dieter Grellmann i Danilo Pudgar jako trenerzy[20].

Ponadto, skoki w obu konkursach oceniało pięciu sędziów, którzy przyznawali zawodnikom noty punktowe za styl. Składy sędziowskie, wraz z miejscami zajmowanymi na wieży, przedstawia poniższa tabela[20].

Sędzia Kraj Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. ind. K90
Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. ind. K112
Vidar Fahlen Szwecja B
Jože Javornik Jugosławia B C
Odd Jørgensen Norwegia E
Akio Kasaya Japonia D E
Hans Ostel RFN C D
Sylwester Pancherz Polska A A

Przebieg zawodów[edytuj | edytuj kod]

Konkurs na skoczni normalnej[edytuj | edytuj kod]

Jens Weißflog – mistrz olimpijski ze skoczni normalnej i wicemistrz ze skoczni dużej.

Pierwszy z konkursów skoków w ramach igrzysk w Sarajewie przeprowadzono 12 lutego na skoczni normalnej. Do konkursu zgłosiło się 58 zawodników. Pierwszym skoczkiem, który osiągnął 85 metrów, był reprezentant Norwegii, Steinar Bråten. Metr dalej lądował inny norweski zawodnik – Vegard Opaas, jednak uzyskał niższe noty za styl niż Bråten i plasował się za nim. Obu Norwegów wyprzedził natomiast skaczący z 23. numerem startowym reprezentant Stanów Zjednoczonych, Dennis McGrane, który wylądował na 86 metrze. Taki sam rezultat osiągnął Rolf Åge Berg, jednak za sprawą not sędziowskich wyższych o półtora punktu od Amerykanina objął prowadzenie. Z numerem 45. wystąpił włoski skoczek, Lido Tomasi, który uzyskał najlepszy rezultat do tego momentu konkursu, skacząc 87 metrów, ale otrzymał niższe noty i plasował się za Bergiem, McGrane i Bråtenem. Pięćdziesiątym w kolejności zawodnikiem był ówczesny lider klasyfikacji Pucharu Świata, Jens Weißflog. Reprezentant Niemieckiej Republiki Demokratycznej osiągnął 90 metrów, co stało się nowym rekordem olimpijskim i dzięki czemu objął prowadzenie z przewagą 6,4 punktu nad drugim Bergiem. Wcześniejszy wynik Tomasiego – 87 metrów osiągnął także startujący jako jeden z kolejnych zawodników – Piotr Fijas i po swoim skoku zajmował trzecie miejsce. Taką samą odległość uzyskał także startujący w barwach RFN – Andreas Bauer i dzięki wyższym notom sędziowskim wyprzedził Fijasa. Bezspośrednio po Bauerze wystąpił przedostatni zawodnik serii – Matti Nykänen, który poprawił o metr rekord Weißfloga i wyprzedził go o 3,6 punktu. Pierwszą serię zakończył skoczek radziecki, Giennadij Prokopienko, który nie odegrał większej roli w konkursie. Po pierwszej serii skoków prowadził zatem Nykänen przed Weißflogiem i Bauerem[21][17].

Matti Nykänen, mistrz olimpijski ze skoczni dużej i wicemistrz ze skoczni normalnej.

W serii finałowej najdłuższy skok oddał Jari Puikkonen, który o pół metra poprawił rekord olimpijski Nykänena, skacząc 91,5 metra. Ponadto Puikkonen został najwyżej oceniony przez sędziów, otrzymując za styl łącznie 55 punktów. Ten rezultat pozwolił Finowi na awans w klasyfikacji konkursu z 21. na trzecią pozycję. Drugi pod względem odległości wynik serii finałowej osiągnął Stefan Stannarius, który lądował dwa metry bliżej od Puikkonena. Pozwoliło mu to awansować z piętnastej na czwartą lokatę. Trzecią odległość osiągnął Jiří Parma, skacząc 88,5 metra, a czwartą – Piotr Fijas, który uzyskał rezultat o pół metra gorszy. Ponadto czterech zawodników skoczyło 87 metrów. Byli to: Jens Weißflog, Andreas Felder, Vegard Opaas i Mike Holland. Ten ostatni swojej próby jednak nie ustał i spadł w klasyfikacji. Uzyskane przez Weißfloga 87 metrów pozwoliło mu nie tylko wyprzedzić Puikkonena, ale także pokonać prowadzącego po pierwszej serii Matti Nykänena. Zawodnik ten skoczył bowiem 84 metry, co było czternastym wynikiem serii finałowej. Przewaga po pierwszej serii pozwoliła mu jednak na pokonanie Puikkonena. Zatem mistrzem olimpijskim został Jens Weißflog, wicemistrzem – Matti Nykänen, a brązowym medalistą – Jari Puikkonen[22][17]. Przegrana Nykänena z Weißflogiem określona została mianem jego porażki, bo to Fin był uważany za faworyta do zwycięstwa. Po konkursie zawodnik tłumaczył gorszy występ zatruciem pokarmowym[23].

Konkurs na skoczni dużej[edytuj | edytuj kod]

Sześć dni po zawodach na skoczni normalnej przeprowadzono konkurs na skoczni dużej. Jako pierwszy wystąpił Tomaž Dolar, który uzyskał 101,5 metra. Reprezentant Jugosławii plasował się na pierwszym miejscu do skoku piątego zawodnika, Matthiasa Buse na 102 metry. Cztery metry dalej lądował kolejny ze skoczków, Armin Kogler i wyprzedził Niemca. Tę samą odległość uzyskał następny w kolejności Ladislav Dluhoš, jednak otrzymał niższe noty za styl niż Austriak i zajmował drugie miejsce. Ci dwaj zawodnicy pozostawali na pierwszych dwóch miejscach przez 35 kolejnych skoków. W międzyczasie odległości istotne z punktu widzenia rywalizacji osiągnęli: 17. zawodnik konkursu – Satoru Matsuhashi (103,5 m), 32. w kolejności – Jari Puikkonen (103,5 m), 35. zawodnik – Vasja Bajc (103,5 m) oraz startujący z 41. numerem – Jeff Hastings (102,5 m). Bezpośrednio po Hastingsie zaprezentował się reprezentant RFN, Andreas Bauer, który skoczył o metr krócej niż prowadzący Kogler i drugi Dluhoš. Ze względu na niższe noty sędziowskie od Koglera, nie pozwoliło mu to na objęcie prowadzenia, ale wystarczyło na zajęcie drugiego miejsca. Z 45. numerem startowym wystąpił Piotr Fijas, który uzyskał 103 metry i plasował się pod koniec pierwszej dziesiątki. Krótko później pół metra dalej lądował Pavel Ploc, co pozwoliło czechosłowackiemu zawodnikowi na zajęcie siódmego miejsca po jego skoku. Z pięćdziesiątym numerem startowym wystąpił mistrz olimpijski ze skoczni normalnej – Jens Weißflog, który skoczył najdalej do tego momentu konkursu, osiągając 107 metrów. Jednocześnie Niemiec otrzymał najwyższe noty za styl i dzięki temu objął prowadzenie o 2,9 punktu nad Koglerem. Jako przedostatni wystąpił wicemistrz ze skoczni normalnej – Matti Nykänen, który nie tylko pokonał wszystkich dotychczasowych zawodników, ale także poprawił rekord skoczni w Sarajewie, uzyskując 116 metrów[24]. Ponadto fiński zawodnik otrzymał o pół punktu wyższą sumę not za styl i objął prowadzenie. Serię zakończył reprezentant Włoch – Lido Tomasi, który skoczył 100,5 metra i nie zagroził czołówce. Po pierwszej serii prowadził zatem Matti Nykänen, który o 13,1 punktu wyprzedzał drugiego Jensa Weißfloga oraz o 16 punktów – trzeciego Armina Koglera[25][19].

W serii finałowej pierwszym zawodnikiem, który skoczył ponad 100 metrów, był Gérard Colin, który po pierwszej serii plasował się na 40. miejscu. Dzięki uzyskanej odległości awansował o osiem pozycji. Taką samą odległość jak Francuz uzyskał także Kanadyjczyk Ron Richards, dzięki czemu awansował z 34. na 25. miejsce. Największy awans w serii finałowej zaliczył Vladimír Podzimek, który po pierwszej rundzie był 24., ale uzyskane przez niego 108 metrów w serii finałowej sprawiło, że ostatecznie uplasował się na ósmym miejscu. O dziewięć pozycji poprawił się natomiast 22. zawodnik pierwszej serii – Primož Ulaga, który w finale skoczył 103 metry. Dwunasty zawodnik po pierwszej serii, Jeff Hastings osiągnął 107 metrów, co określono mianem dużej niespodzianki. Wynik Amerykanina dawał mu szansę na zdobycie medalu olimpijskiego, jednak odpowiedź dziewiątego po pierwszej serii – Pavla Ploca, który skoczył 109 metrów, praktycznie pozbawiła Hastingsa szans na medal. Ostatecznie Amerykanin uplasował się na czwartej pozycji, co jednak było największym osiągnięciem amerykańskich zawodników w skokach narciarskich na zimowych igrzyskach olimpijskich od 1924 roku, kiedy to brązowy medal zdobył Anders Haugen[26]. Spośród kolejnych zawodników, którzy startowali bezpośrednio po Plocu, czterech skoczków przekroczyło 100 metrów. Jako pierwszy dokonał tego Jari Puikkonen skokiem na 102 metry, a następnie Andreas Bauer, który uzyskał 100,5 metra. Rezultaty te pozwoliły Finowi i Niemcowi na utrzymanie pozycji w pierwszej dziesiątce konkursu, ale nie były wystarczające do objęcia prowadzenia. Zawiedli Satoru Matsuhashi, Vasja Bajc, Ladislav Dluhoš i Armin Kogler, którzy po pierwszej serii zajmowali miejsca w czołowej dziesiątce, ale swoich pozycji nie utrzymali po krótkich skokach w serii finałowej. Po skoku Koglera, Pavel Ploc miał już zapewnione miejsce na podium, ponieważ do końca zostało już tylko dwóch zawodników. Wicelider po pierwszej serii – Jens Weißflog uzyskał 107,5 metra, co było wynikiem gorszym o półtora metra od Ploca, ale Niemiec otrzymał noty sędziowskie wyższe łącznie o cztery punkty, dzięki czemu został nowym liderem konkursu. Prowadzenia z pierwszej serii nie oddał Matti Nykänen, który w drugim skoku ponownie był najlepszy. Fin osiągnął 111 metrów i jednocześnie uzyskał wysokie noty sędziowskie, dzięki czemu wywalczył złoty medal olimpijski z dużą przewagą nad drugim Weißflogiem[27][19].

Uzyskana przez Nykänena przewaga nad Weißflogiem wyniosła 17,5 punktu, co jest rekordową różnicą punktową pomiędzy mistrzem i wicemistrzem olimpijskim w historii skoków narciarskich na zimowych igrzyskach olimpijskich[28].

Najwyżej sklasyfikowanym zawodnikiem norweskim był Ole Christian Eidhammer, który zajął osiemnaste miejsce. Był to najgorszy ze wszystkich dotychczasowych występów skoczków z tego kraju w historii igrzysk olimpijskich. Występ Norwegów w tej konkurencji określony został narodową katastrofą[26].

Medaliści[edytuj | edytuj kod]

Konkurs indywidualny na skoczni K90 (12.02.1984)[edytuj | edytuj kod]

Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl[17]
A • B • C • D • E
Nota łączna Strata
Gold medal with cup.svg Niemiecka Republika Demokratyczna Jens Weißflog 90,0 m
110,5 pkt
87,0 m
104,7 pkt
16,5 • 17,0 • 17,0 • 16,5 • 17,0
16,5 • 16,5 • 16,5 • 16,5 • 16,5
215,2 pkt
Silver medal with cup.svg Finlandia Matti Nykänen 91,0 m
114,1 pkt
84,0 m
99,9 pkt
17,0 • 16,017,5 • 17,0 • 16,0
17,516,0 • 17,0 • 16,0 • 16,5
214,0 pkt 1,2 pkt
Bronze medal with cup.svg Finlandia Jari Puikkonen 81,5 m
95,4 pkt
91,5 m
117,4 pkt
17,0 • 16,0 • 16,5 • 16,0 • 16,5
18,0 • 18,5 • 18,5 • 18,0 • 18,5
212,8 pkt 2,4 pkt

Konkurs indywidualny na skoczni K112 (18.02.1984)[edytuj | edytuj kod]

Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl[19]
A • B • C • D • E
Nota łączna Strata
Gold medal with cup.svg Finlandia Matti Nykänen 116,0 m
119,1 pkt
111,0 m
112,1 pkt
17,5 • 18,0 • 18,5 • 18,0 • 17,5
17,5 • 18,0 • 18,0 • 18,517,0
231,2 pkt
Silver medal with cup.svg Niemiecka Republika Demokratyczna Jens Weißflog 107,0 m
106,0 pkt
107,5 m
107,7 pkt
17,5 • 17,5 • 18,0 • 19,0 • 17,5
18,0 • 18,0 • 18,0 • 18,017,5
213,7 pkt 17,5 pkt
Bronze medal with cup.svg Czechosłowacja Pavel Ploc 103,5 m
97,1 pkt
109,0 m
105,8 pkt
17,016,0 • 16,0 • 16,5 • 16,5
17,0 • 17,516,0 • 16,5 • 16,5
202,9 pkt 28,3 pkt

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem
1. Finlandia 1 1 1 3
2. NRD 1 1 2
3. Czechosłowacja 1 1

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Konkurs indywidualny na skoczni K90 (12.02.1984)[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Skoczek Kraj Seria 1 Seria 2 Wynik punktowy[17]
Skok Nota Skok Nota
1. Weißflog, JensJens Weißflog NRD 90,0 110,5 87,0 104,7 215,2
2. Nykänen, MattiMatti Nykänen Finlandia 91,0 114,1 84,0 99,9 214,0
3. Puikkonen, JariJari Puikkonen Finlandia 81,5 95,4 91,5 117,4 212,8
4. Stannarius, StefanStefan Stannarius NRD 84,0 99,4 89,5 111,7 211,1
5. Berg, Rolf ÅgeRolf Åge Berg Norwegia 86,0 104,1 86,5 104,4 208,5
6. Felder, AndreasAndreas Felder Austria 84,0 99,9 87,0 105,7 205,6
7. Fijas, PiotrPiotr Fijas Polska 87,0 103,2 88,0 101,3 204,5
8. Opaas, VegardVegard Opaas Norwegia 86,0 101,1 87,0 102,7 203,8
9. Hastings, JeffJeff Hastings Stany Zjednoczone 84,0 99,4 86,0 104,1 203,5
10. Parma, JiříJiří Parma Czechosłowacja 81,0 92,6 88,5 110,1 202,7
11. Bauer, AndreasAndreas Bauer RFN 87,0 104,7 83,0 97,3 202,0
12. Kokkonen, PenttiPentti Kokkonen Finlandia 84,0 101,4 84,0 99,9 201,3
13. Ostwald, KlausKlaus Ostwald NRD 84,5 100,7 84,0 100,4 201,1
14. Ploc, PavelPavel Ploc Czechosłowacja 86,0 101,1 84,0 97,4 198,5
15. Colin, GérardGérard Colin Francja 84,5 98,7 83,0 93,8 192,5
16. Rigoni, MassimoMassimo Rigoni Włochy 78,0 87,3 85,0 103,0 190,3
17. Bajc, VasjaVasja Bajc Jugosławia 83,0 94,8 82,0 95,2 190,0
18. Bråten, SteinarSteinar Bråten Norwegia 85,0 102,0 79,0 87,9 189,9
19. Brejczew, WładimirWładimir Brejczew Bułgaria 80,5 89,3 86,0 100,1 189,4
20. Pusenius, MarkkuMarkku Pusenius Finlandia 79,5 89,2 85,0 99,0 188,2
21. Tomasi, LidoLido Tomasi Włochy 87,0 101,7 78,0 86,3 188,0
22. Waldvogel, GeorgGeorg Waldvogel RFN 83,0 101,0 80,0 86,8 187,8
22. Nagaoka, MasaruMasaru Nagaoka Japonia 85,0 96,8 78,0 91,0 187,8
24. Wallner, HansHans Wallner Austria 83,0 97,8 79,0 88,4 186,7
25. Collins, SteveSteve Collins Kanada 80,0 92,0 80,5 92,8 184,8
26. Prokopienko, GiennadijGiennadij Prokopienko ZSRR 79,0 88,4 82,0 95,7 184,1
27. Tepeš, MiranMiran Tepeš Jugosławia 81,0 92,6 80,0 90,5 183,1
28. Arnold, LandisLandis Arnold Stany Zjednoczone 81,0 92,6 79,0 89,4 182,0
29. Richards, RonRon Richards Kanada 78,5 85,6 83,0 95,3 180,9
30. Malik, JanuszJanusz Malik Polska 78,0 85,8 82,5 95,0 180,8
31. Sawin, WalerijWalerij Sawin ZSRR 76,0 81,6 84,0 97,9 179,5
32. Sumi, HansjörgHansjörg Sumi Szwajcaria 80,0 89,5 80,0 89,0 178,5
33. McGrane, DennisDennis McGrane Stany Zjednoczone 86,0 102,6 73,0 75,8 178,4
34. Matsuhashi, SatoruSatoru Matsuhashi Japonia 72,0 75,2 85,0 102,0 177,2
35. Freitag, HolgerHolger Freitag NRD 78,0 87,8 77,0 85,7 173,5
36. Vettori, ErnstErnst Vettori Austria 84,5 97,2 72,5 76,0 173,2
37. Bożiczkow, WalentinWalentin Bożiczkow Bułgaria 79,5 89,7 76,0 81,1 170,8
38. Bulau, HorstHorst Bulau Kanada 76,0 82,6 78,0 86,8 169,4
39. Podzimek, VladimírVladimír Podzimek Czechosłowacja 79,0 88,9 75,0 79,0 167,4
40. Globočnik, BojanBojan Globočnik Jugosławia 80,0 91,5 73,0 74,8 166,3
41. Holland, MikeMike Holland Stany Zjednoczone 81,0 90,6 87,0
[c]
73,7 164,3
42. Švagerko, MartinMartin Švagerko Czechosłowacja 77,0 84,2 75,0 77,5 161,7
43. Sambugaro, SandroSandro Sambugaro Włochy 72,5 75,5 78,5 86,1 161,6
44. Rohwein, PeterPeter Rohwein RFN 83,0 94,3 69,0 66,9 161,2
45. Shima, HirooHiroo Shima Japonia 74,0 78,4 76,0 82,6 161,0
46. Bergerud, PerPer Bergerud Norwegia 75,0 74,5 78,5 85,6 160,1
47. Klauser, ThomasThomas Klauser RFN 77,0 83,2 73,5 76,1 159,3
48. Hauswirth, ChristianChristian Hauswirth Szwajcaria 73,5 76,6 76,0 82,6 159,2
49. Stojanow, AngełAngeł Stojanow Bułgaria 72,5 74,0 77,0 83,2 157,2
50. Gołowszczikow, JurijJurij Gołowszczikow ZSRR 66,0 57,6 84,0 96,9 154,5
51. Brown, DavidDavid Brown Kanada 71,0 70,6 77,0 83,2 153,8
52. Kogler, ArminArmin Kogler Austria 72,0 74,7 74,0 78,4 153,1
53. Piazzini, FabriceFabrice Piazzini Szwajcaria 75,0 76,5 73,5 76,1 152,6
54. Rivera, JoséJosé Rivera Hiszpania 72,5 71,5 70,0 70,0 141,5
55. Yagi, HirokazuHirokazu Yagi Japonia 75,0 81,5 62,0 51,7 133,2
56. Solà, BernatBernat Solà Hiszpania 71,0 72,1 65,5 60,8 132,9
57. Ulaga, PrimožPrimož Ulaga Jugosławia 59,5 36,2 82,5 95,5 130,9
58. Janiquet, ÁngelÁngel Janiquet Hiszpania 64,5 58,2 67,5 63,5 121,7

Konkurs indywidualny na skoczni K112 (18.02.1984)[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Skoczek Kraj Seria 1 Seria 2 Wynik punktowy[19]
Skok Nota Skok Nota
1. Nykänen, MattiMatti Nykänen Finlandia 116,0 119,1 111,0 112,1 231,2
2. Weißflog, JensJens Weißflog NRD 107,0 106,0 107,5 107,7 213,7
3. Ploc, PavelPavel Ploc Czechosłowacja 103,5 97,1 109,0 105,8 202,9
4. Hastings, JeffJeff Hastings Stany Zjednoczone 102,5 95,7 107,0 105,5 201,2
5. Puikkonen, JariJari Puikkonen Finlandia 103,5 100,1 102,0 96,5 196,6
6. Kogler, ArminArmin Kogler Austria 106,0 103,1 99,5 92,5 195,6
7. Bauer, AndreasAndreas Bauer RFN 105,0 102,2 100,5 92,4 194,6
8. Podzimek, VladimírVladimír Podzimek Czechosłowacja 98,5 88,6 108,0 105,9 194,5
9. Stannarius, StefanStefan Stannarius NRD 101,0 95,6 99,5 93,0 188,6
10. Bulau, HorstHorst Bulau Kanada 101,0 94,6 100,0 93,7 188,3
11. Dolar, TomažTomaž Dolar Jugosławia 101,5 93,8 100,5 91,9 185,7
12. Dluhoš, LadislavLadislav Dluhoš Czechosłowacja 106,0 101,1 95,5 84,4 185,5
13. Ulaga, PrimožPrimož Ulaga Jugosławia 99,0 89,3 103,0 95,9 185,2
14. Kokkonen, PenttiPentti Kokkonen Finlandia 98,5 90,1 99,0 92,3 182,4
15. Bajc, VasjaVasja Bajc Jugosławia 103,5 99,6 94,0 81,8 181,4
16. Pusenius, MarkkuMarkku Pusenius Finlandia 100,5 93,4 97,0 87,5 180,9
17. Fijas, PiotrPiotr Fijas Polska 103,0 96,9 95,0 83,7 180,6
18. Eidhammer, Ole ChristianOle Christian Eidhammer Norwegia 100,5 93,4 97,0 86,5 179,9
19. Yagi, HirokazuHirokazu Yagi Japonia 96,5 86,8 99,5 93,0 179,8
20. Matsuhashi, SatoruSatoru Matsuhashi Japonia 103,5 98,6 92,0 79,0 177,6
21. Buse, MatthiasMatthias Buse NRD 102,0 97,0 93,0 79,9 176,9
22. Sumi, HansjörgHansjörg Sumi Szwajcaria 99,0 88,3 98,5 88,1 176,4
23. Parma, JiříJiří Parma Czechosłowacja 94,0 81,8 100,0 92,2 174,0
24. Wallner, HansHans Wallner Austria 94,0 80,3 100,0 93,2 173,5
25. Richards, RonRon Richards Kanada 94,0 79,3 101,0 93,6 172,9
26. Ostwald, KlausKlaus Ostwald NRD 98,5 89,6 95,0 82,2 171,8
27. Opaas, VegardVegard Opaas Norwegia 100,0 98,2 95,5 72,9 171,1
28. Felder, AndreasAndreas Felder Austria 94,0 80,8 99,5 89,5 170,3
29. Zuehlke, ReedReed Zuehlke Stany Zjednoczone 96,0 85,6 95,5 82,9 168,5
30. Prokopienko, GiennadijGiennadij Prokopienko ZSRR 93,5 79,1 97,0 88,0 167,1
31. Fidjestøl, Ole GunnarOle Gunnar Fidjestøl Norwegia 95,0 82,2 94,0 81,8 164,0
32. Colin, GérardGérard Colin Francja 90,0 71,2 101,0 92,6 163,8
33. Tomasi, LidoLido Tomasi Włochy 100,5 91,9 88,0 69,4 161,3
34. Rigoni, MassimoMassimo Rigoni Włochy 92,0 78,5 94,0 80,8 159,3
35. Rohwein, PeterPeter Rohwein RFN 92,5 77,7 95,0 80,7 158,4
36. Collins, SteveSteve Collins Kanada 99,0 89,8 86,0 66,6 156,4
37. Holland, MikeMike Holland Stany Zjednoczone 90,0 71,2 96,0 83,6 154,8
38. Waldvogel, GeorgGeorg Waldvogel RFN 95,0 82,7 89,0 71,8 154,5
39. Gołowszczikow, JurijJurij Gołowszczikow ZSRR 86,0 65,6 98,0 86,4 152,0
40. Piazzini, FabriceFabrice Piazzini Szwajcaria 91,5 74,8 92,5 76,7 151,5
41. Steiner, ManfredManfred Steiner Austria 96,0 85,6 84,0 63,8 149,4
42. Brejczew, WładimirWładimir Brejczew Bułgaria 85,0 64,2 92,0 75,5 139,7
43. Nagaoka, MasaruMasaru Nagaoka Japonia 92,0 75,5 84,0 63,3 138,8
44. Sambugaro, SandroSandro Sambugaro Włochy 88,0 68,9 88,0 69,4 138,3
45. Tepeš, MiranMiran Tepeš Jugosławia 77,0 47,0 95,0 83,7 130,7
46. Malik, JanuszJanusz Malik Polska 85,0 65,2 84,0 62,3 127,5
47. Brown, DavidDavid Brown Kanada 81,0 57,1 84,5 64,5 121,6
48. Rivera, JoséJosé Rivera Hiszpania 84,0 63,3 76,0 50,6 113,9
49. Stojanow, AngełAngeł Stojanow Bułgaria 82,0 59,0 77,0 49,5 108,5
50. Solà, BernatBernat Solà Hiszpania 74,0 47,3 77,0 52,0 99,3
51. Shima, HirooHiroo Shima Japonia 78,0 44,4 77,0 51,5 95,9
52. Berg, Rolf ÅgeRolf Åge Berg Norwegia 74,0
[c]
12,8 90,0 74,7 87,5
53. McGrane, DennisDennis McGrane Stany Zjednoczone 71,0
[c]
7,1 89,0 72,8 79,9

Składy reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Poniżej znajduje się zestawienie wszystkich skoczków narciarskich, którzy wystartowali w konkursach Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1984 w Sarajewie. W statystykach zawodnicy uporządkowani zostali według państw, w barwach których startowali. Dodatkowo, dla zawodników, którzy wystartowali w konkursach poprzednich igrzysk, podano miejsca, które w nich uzyskali.

Zawodnik Data urodzenia Miejsce na ZIO 1980 Miejsca na ZIO 1984 Źródło
normalna duża normalna duża
 Austria (5)
Felder, AndreasAndreas Felder 6 marca 1962 6 28 [29]
Kogler, ArminArmin Kogler 4 września 1959 12 5 52 6 [30]
Steiner, ManfredManfred Steiner 27 listopada 1962 41 [31]
Vettori, ErnstErnst Vettori 25 czerwca 1964 36 [32]
Wallner, HansHans Wallner 29 maja 1953 24 24 [33]
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria (3)
Bożiczkow, WalentinWalentin Bożiczkow 2 maja 1958 37 [34]
Brejczew, WładimirWładimir Brejczew 16 grudnia 1958 19 42 [35]
Stojanow, AngełAngeł Stojanow 23 czerwca 1958 49 49 [36]
 Czechosłowacja (5)
Dluhoš, LadislavLadislav Dluhoš 6 października 1965 12 [37]
Parma, JiříJiří Parma 9 stycznia 1963 10 23 [38]
Ploc, PavelPavel Ploc 15 czerwca 1964 14 3 [39]
Podzimek, VladimírVladimír Podzimek 12 maja 1965 39 8 [40]
Švagerko, MartinMartin Švagerko 2 października 1967 42 [41]
 Finlandia (4)
Kokkonen, PenttiPentti Kokkonen 15 grudnia 1955 5 12 12 14 [42]
Nykänen, MattiMatti Nykänen 17 lipca 1963 2 1 [43]
Puikkonen, JariJari Puikkonen 25 czerwca 1959 16 3 3 5 [44]
Pusenius, MarkkuMarkku Pusenius 29 maja 1964 20 16 [45]
 Francja (1)
Colin, GérardGérard Colin 3 marca 1958 35 42 15 32 [46]
 Hiszpania (3)
Janiquet, ÁngelÁngel Janiquet 25 października 1962 58 [47]
Rivera, JoséJosé Rivera 29 grudnia 1962 54 48 [48]
Solà, BernatBernat Solà 5 września 1965 56 50 [49]
 Japonia (4)
Matsuhashi, SatoruSatoru Matsuhashi 6 grudnia 1961 34 20 [50]
Nagaoka, MasaruMasaru Nagaoka 6 sierpnia 1962 22 43 [51]
Shima, HirooHiroo Shima 10 maja 1963 45 51 [52]
Yagi, HirokazuHirokazu Yagi 26 grudnia 1959 2 19 55 19 [53]
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Jugosławia (5)
Bajc, VasjaVasja Bajc 19 stycznia 1962 17 15 [54]
Dolar, TomažTomaž Dolar 27 października 1966 11 [55]
Globočnik, BojanBojan Globočnik 26 lutego 1962 40 [56]
Tepeš, MiranMiran Tepeš 25 kwietnia 1961 44 40 27 45 [57]
Ulaga, PrimožPrimož Ulaga 20 lipca 1962 57 13 [58]
 Kanada (4)
Brown, DavidDavid Brown 16 września 1965 51 47 [59]
Bulau, HorstHorst Bulau 14 sierpnia 1962 41 29 38 10 [60]
Collins, SteveSteve Collins 13 marca 1964 28 9 25 36 [61]
Richards, RonRon Richards 5 czerwca 1963 29 25 [62]
 NRD (5)
Buse, MatthiasMatthias Buse 3 marca 1959 21 [63]
Freitag, HolgerHolger Freitag 8 października 1963 35 [64]
Ostwald, KlausKlaus Ostwald 26 sierpnia 1958 15 13 26 [65]
Stannarius, StefanStefan Stannarius 20 października 1961 4 9 [66]
Weißflog, JensJens Weißflog 21 lipca 1964 1 2 [67]
 Norwegia (6)
Berg, Rolf ÅgeRolf Åge Berg 14 kwietnia 1957 5 52 [68]
Bergerud, PerPer Bergerud 28 czerwca 1956 18 16 46 [69]
Bråten, SteinarSteinar Bråten 17 września 1962 18 [70]
Eidhammer, Ole ChristianOle Christian Eidhammer 15 kwietnia 1965 18 [71]
Fidjestøl, Ole GunnarOle Gunnar Fidjestøl 21 marca 1960 31 [72]
Opaas, VegardVegard Opaas 11 stycznia 1962 8 27 [73]
 Polska (2)
Fijas, PiotrPiotr Fijas 27 czerwca 1958 47 14 7 17 [74]
Malik, JanuszJanusz Malik 30 września 1964 30 46 [75]
 RFN (4)
Bauer, AndreasAndreas Bauer 21 stycznia 1964 11 7 [76]
Klauser, ThomasThomas Klauser 9 czerwca 1964 47 [77]
Rohwein, PeterPeter Rohwein 26 czerwca 1962 44 35 [78]
Waldvogel, GeorgGeorg Waldvogel 7 lipca 1961 22 38 [79]
 Stany Zjednoczone (5)
Arnold, LandisLandis Arnold 6 sierpnia 1960 28 [80]
Hastings, JeffJeff Hastings 25 czerwca 1959 9 4 [81]
Holland, MikeMike Holland 9 grudnia 1961 41 37 [82]
McGrane, DennisDennis McGrane 7 lipca 1962 33 53 [83]
Zuehlke, ReedReed Zuehlke 26 października 1960 45 29 [84]
 Szwajcaria (3)
Hauswirth, ChristianChristian Hauswirth 23 grudnia 1965 48 [85]
Piazzini, FabriceFabrice Piazzini 9 listopada 1965 53 40 [86]
Sumi, HansjörgHansjörg Sumi 19 stycznia 1959 9 7 32 22 [87]
 Włochy (3)
Rigoni, MassimoMassimo Rigoni 24 listopada 1961 16 34 [88]
Sambugaro, SandroSandro Sambugaro 6 lipca 1965 43 44 [89]
Tomasi, LidoLido Tomasi 17 listopada 1955 38 46 21 33 [90]
 ZSRR (3)
Gołowszczikow, JurijJurij Gołowszczikow 10 lipca 1963 50 39 [91]
Prokopienko, GiennadijGiennadij Prokopienko 18 stycznia 1964 26 30 [92]
Sawin, WalerijWalerij Sawin 16 września 1965 31 [93]

Upadki[edytuj | edytuj kod]

W drugiej serii konkursu na skoczni K90 skoku nie ustał Mike Holland, który upadł po uzyskaniu 87 metrów[82]. W pierwszej serii zawodów na skoczni dużej odnotowano dwa upadki zawodników. Byli to: Dennis McGrane po skoku na 71 metrów oraz Rolf Åge Berg, który uzyskał 74 metry[83][68].

Klasyfikacja Pucharu Świata po igrzyskach[edytuj | edytuj kod]

W Pucharze Świata po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 nie nastąpiła żadna znacząca zmiana wśród czołowych zawodników. Prowadzenie w PŚ utrzymał Jens Weißflog, na drugim miejscu pozostał Matti Nykänen, a na trzecim – Horst Bulau. Na czwarte miejsce spadł Klaus Ostwald, który wcześniej plasował się na trzecim miejscu ex aequo z Bulau. Poniżej znajduje się klasyfikacja Pucharu Świata 1983/1984 po rozegraniu konkursów w Sarajewie[94].

Uwagi

  1. Przeprowadzono także konkurs drużynowy o mistrzostwo świata w kombinacji norweskiej w Rovaniemi, gdyż konkurs ten również nie został włączony do kalendarza igrzysk.
  2. W kolumnie podana została wartość punktowa, którą uzyskiwał zawodnik za każdy osiągnięty metr.
  3. a b c Skok zakończony upadkiem.

Przypisy

  1. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2011-11-27].
  2. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-12]. s. 107.
  3. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-12]. s. 108.
  4. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-12]. s. 185.
  5. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-13]. s. 122.
  6. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-12]. s. 181-182.
  7. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-12]. s. 16-17.
  8. FIS-Ski – FIS History (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-02-12].
  9. U.S.A. Ski Jumpers at the World Championships (ang.). skijumpeast.com. [dostęp 2016-07-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-24)].
  10. World Ski Statistics / Statistique mondiale de ski / Welt-Skistatistik (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-02-13]. s. 33.
  11. Skoki narciarskie – Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1980: 17.02.1980 – Lake Placid (USA) K-86 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-12].
  12. Skoki narciarskie – Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1980: 23.02.1980 – Lake Placid (USA) K-114 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-12].
  13. Skoki narciarskie – Puchar Świata 1983/1984 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-12].
  14. Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1983/1984 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-12].
  15. Skoki narciarskie – Puchar Świata 1983/1984: Klasyfikacja po konkursie: 22.01.1984, Sapporo K-110 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-13].
  16. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-13]. s. 46.
  17. a b c d e 14th Winter Olympic Games in Sarajevo, Ski Jumping / 70 meter Hill, Sarajevo (JUG), Malo Polje, K-Point : 90.0 m, February 12th 1984 (ang.). skijump-db.net [web.archive.org], 8 maja 2003. [dostęp 2012-02-11].
  18. Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-13]. s. 49.
  19. a b c d e 14th Winter Olympic Games in Sarajevo, Ski Jumping / 90 meter Hill, Sarajevo (JUG), Malo Polje, K-Point : 112.0 m, February 18th 1984 (ang.). skijump-db.net [web.archive.org], 8 maja 2003. [dostęp 2012-02-11].
  20. a b Sarajevo'84: Final report published by the Organising Committee of the XlVth Winter Olympic Games 1984 at Sarajevo (ang.). la84foundation.org. [dostęp 2012-02-12]. s. 42-48.
  21. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games: Men's Normal Hill, Individual Jump 1 (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-13].
  22. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games: Men's Normal Hill, Individual Jump 2 (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-13].
  23. Skoki Narciarskie – Matti Nykänen (Finlandia) (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-13].
  24. Malo Polje, Sarajevo (pol.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2012-02-14].
  25. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games: Men's Large Hill, Individual Jump 1 (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-14].
  26. a b Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games: Men's Large Hill, Individual (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-14].
  27. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games: Men's Large Hill, Individual Jump 2 (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-14].
  28. Wojciech Szatkowski: Skoki Narciarskie: Skoki Narciarskie na Olimpiadzie (pol.). skijumping.pl, 30 kwietnia 2003. [dostęp 2012-02-14]. s. 2.
  29. Andreas Felder Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  30. Armin Kogler Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  31. Manfred Steiner Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  32. Ernst Vettori Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  33. Hans Wallner Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  34. Valentin Bozhkov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  35. Vladimir Breychev Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  36. Angel Stoyanov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  37. Ladislav Dluhoš Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  38. Jiří Parma Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  39. Pavel Ploc Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  40. Vladimír Podzimek Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  41. Martin Švagerko Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  42. Pentti Kokkonen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  43. Matti Nykänen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  44. Jari Puikkonen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  45. Markku Pusenius Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  46. Gérard Colin Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  47. Ángel Janiquet Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  48. José Rivera Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  49. Bernat Sola Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  50. Satoru Matsuhashi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  51. Masaru Nagaoka Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  52. Hiroo Shima Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  53. Hirokazu Yagi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  54. Vasja Bajc Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  55. Tomaž Dolar Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  56. Bojan Globočnik Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  57. Miran Tepeš Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  58. Primož Ulaga Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  59. David Brown Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  60. Horst Bulau Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  61. Steve Collins Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  62. Ron Richards Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  63. Matthias Buse Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  64. Holger Freitag Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  65. Klaus Ostwald Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  66. Stefan Stannarius Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  67. Jens Weißflog Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  68. a b Rolf Åge Berg Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  69. Per Bergerud Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  70. Steinar Bråten Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  71. Ole Christian Eidhammer Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  72. Ole Gunnar Fidjestøl Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  73. Vegard Opaas Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  74. Piotr Fijas Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  75. Janusz Malik Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  76. Andi Bauer Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  77. Thomas Klauser Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  78. Peter Rohwein Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  79. Georg Waldvogel Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  80. Landis Arnold Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  81. Jeff Hastings Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  82. a b Mike Holland Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  83. a b Dennis McGrane Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  84. Reed Zuehlke Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  85. Christian Hauswirth Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  86. Fabrice Piazzini Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  87. Hansjörg Sumi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  88. Massimo Rigoni Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  89. Sandro Sambugaro Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  90. Lido Tomasi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  91. Yury Golovshchikov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2013-05-12].
  92. Gennady Prokopenko Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  93. Valery Savin Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-11].
  94. Skoki narciarskie – Puchar Świata 1983/1984: Klasyfikacja po konkursie: 18.02.1984, Sarajevo K-112 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-13].