Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988
Gtk-go-back-ltr.svg 1984 1992 Gtk-go-forward-ltr.svg
Data 14–24 lutego 1988
Gospodarz Kanada Calgary
Organizator FIS
Liczba konkurencji 3
Liczba zawodników 65[1]
Zwycięzcy
konkurs indywidualny
na skoczni normalnej (K-89)
Finlandia Matti Nykänen
konkurs indywidualny
na skoczni dużej (K-114)
Finlandia Matti Nykänen
konkurs drużynowy
na skoczni dużej (K-114)
 Finlandia

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich przeprowadzone między 14 a 24 lutego 1988 roku w ramach igrzysk w Calgary.

Skoczkowie rywalizowali o medale olimpijskie po raz piętnasty. Rozegrano dwa konkursy indywidualne – zarówno na obiekcie normalnym (K-89), jak i na dużym (K-114) zwyciężył Matti Nykänen. Na mniejszej skoczni wyprzedził on Pavla Ploca i Jiřego Malca, zaś za drugim razem – Erika Johnsena i Matjaža Debelaka. Po raz pierwszy w historii igrzysk odbył się konkurs drużynowy, w którym złote medale zdobyła Finlandia, srebrne – Jugosławia, a brązowe – Norwegia. Dzięki temu Matti Nykänen został pierwszym i jedynym w dziejach skoczkiem, który zdobył w czasie jednych igrzysk trzy złote krążki.

Łącznie w zawodach wystartowało 65 skoczków, reprezentujących 19 państw. Najmłodszym zawodnikiem konkursów był Heinz Kuttin (17 lat i 40 dni), najstarszym – Piotr Fijas (29 lat i 241 dni). Po raz ostatni w olimpijskich konkursach skoków narciarskich wzięli udział przedstawiciele Hiszpanii, Jugosławii, Niemieckiej Republiki Demokratycznej i Związku Radzieckiego, zaś po raz pierwszy wystartował reprezentant Wielkiej Brytanii. Ponadto po ośmioletniej przerwie do rywalizacji olimpijskiej powrócili skoczkowie ze Szwecji.

Były to ostatnie igrzyska olimpijskie, w czasie dominował styl klasyczny w skokach narciarskich.

Przed igrzyskami[edytuj | edytuj kod]

Budowa skoczni narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Panorama Canada Olympic Park – po lewej widoczny kompleks skoczni narciarskich

Calgary otrzymało prawo organizacji XV Zimowych Igrzysk Olimpijskich we wrześniu 1981. W przedstawionym pierwotnie Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu projekcie zakładano, że zawody w skokach narciarskich (a także w biegach narciarskich, bobslejach i saneczkarstwie) zostaną przeprowadzone w leżącym o około 50 km na zachód od miasta ośrodku turystycznym Bragg Creek u podnoża Canadian Rockies[2]. W lipcu 1983 zdecydowano jednak o lokalizacji zawodów w skokach, bobslejach i saneczkarstwie w rejonie ośrodka narciarskiego Paskapoo na obrzeżach Calgary, na co wpływ miały protesty mieszkańców Bragg Creek, znaczący spadek cen ziemi w Paskapoo oraz chęć zorganizowania zawodów we wspomnianych dyscyplinach możliwie najbliżej miasta gospodarza[3]. Na obszarze wydzierżawionym przez rząd federalny w Paskapoo zaprojektowano Canada Olympic Park, którego częścią był kompleks skoczni narciarskich. Jego budowę rozpoczęto jesienią 1984, a zakończono w listopadzie 1986. Całość inwestycji kosztowała 72,2 mln dolarów kanadyjskich. Jeszcze w czasie powstawania park olimpijski odwiedziło ponad 100 tysięcy osób[4].

Kompleks skoczni olimpijskich w Calgary składa się z czterech obiektów. Skocznia duża (K-114) i normalna (K-89) z rozbiegami betonowymi posiadają wspólny wybieg zakończony przeciwstokiem. Po obu jego stronach wybudowano trybuny mieszące 35 tysięcy widzów, dodatkowo przewidziano możliwość oglądania zawodów przez dalszych 15 tysięcy osób stojących wokół przeciwstoku. Do celów treningowych przeznaczono skocznię 30-metrową (małą), posiadającą wspólny wybieg z obiektem 50-metrowym (średnim). Ten ostatni, podobnie jak skocznię normalną, wyposażono w nawierzchnię igelitową. Wierzchołek wieży obiektu dużego jest najwyżej położonym punktem w najbliższym otoczeniu Calgary, stąd też przewidziano dla niego również funkcję miejsca widokowego[5]. Kompleks, wraz z całym Canada Olympic Park, otwarto oficjalnie 23 listopada 1986. Pierwsze zawody na skoczni normalnej odbyły się 28 i 29 listopada 1986 w ramach cyklu imprez Preview 88, będących próbą generalną przed igrzyskami olimpijskimi, nie spotkały się jednak z większym zainteresowaniem[6]. Później, pod koniec 1987, kompleks uzupełniono o odpowiednie zaplecze techniczne dla mediów[7].

Wprowadzenie konkursu drużynowego[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie w Calgary były pierwszymi, w czasie których zorganizowano konkurs drużynowy w skokach narciarskich na obiekcie dużym. Konkurencja ta została wcześniej wprowadzona do programu mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (po raz pierwszy rozegrano ją w ramach tej imprezy w 1982 w Oslo). Drużyny składały się z czterech zawodników, którzy oddawali po dwie próby (odpowiednio w I i II serii). W każdej z serii do łącznej noty reprezentacji zaliczano trzy najlepiej punktowane skoki[8].

Tło zawodów[edytuj | edytuj kod]

Poprzednie imprezy mistrzowskie[edytuj | edytuj kod]

W czasie XIV Igrzysk Olimpijskich 1984 w Sarajewie główną rolę odgrywali reprezentant NRD Jens Weißflog i Fin Matti Nykänen – w obu konkursach zajęli dwa najwyższe miejsca, przy czym Weißflog zwyciężył na skoczni normalnej, a Nykänen na dużej. Ostatnie miejsce na podium na mniejszym obiekcie wywalczył Jari Puikkonen (Finlandia), zaś na skoczni dużej 3. lokatę zajął Pavel Ploc (Czechosłowacja)[9].

W lutym 1987 odbyły się w Oberstdorfie XXIII Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym, w ramach których rozegrano trzy konkursy – dwa indywidualne i jeden drużynowy. Na skoczni dużej zwyciężył Andreas Felder (Austria) przed Vegardem Opaasem (Norwegia) i Ernstem Vettorim (Austria)[10]. Mistrzem na skoczni normalnej został Jiří Parma (Czechosłowacja), wyprzedzając Mattiego Nykänena i V. Opaasa[11]. W zawodach drużynowych na większym obiekcie 1. miejsce zajęła Finlandia (M. Nykänen, Ari-Pekka Nikkola, Tuomo Ylipulli, Pekka Suorsa), 2. miejsce – Norwegia (Ole Christian Eidhammer, Hroar Stjernen, Ole Gunnar Fidjestøl, V. Opaas) i 3. miejsce – Austria (A. Felder, E. Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner)[12].

Przebieg sezonu 1987/1988[edytuj | edytuj kod]

Do czasu igrzysk olimpijskich rozegrano 14 konkursów Pucharu Świata 1987/1988. Sezon zdominował Matti Nykänen, który zwyciężył 8 razy, a także dwukrotnie zajął 2. miejsce. Ponadto czterokrotnie wygrał Pavel Ploc (do tego dwukrotnie był 2.). Po jednej wygranej na koncie mieli Jens Weißflog (łącznie 5 razy na podium) i Ernst Vettori (2 razy na podium).

Odbywający się na przełomie 1987 i 1988 w ramach PŚ 36. Turniej Czterech Skoczni z niemal 100-punktową przewagą wygrał Matti Nykänen, wygrywając w trzech konkursach i w jednym zajmując 2. miejsce. Na podium imprezy stanęli również Jens Weißflog i Jiří Parma[13]. Ostatnimi zawodami PŚ przed rozpoczęciem igrzysk był Turniej Szwajcarski – również i jego klasyfikację ogólną wygrał M. Nykänen, przed Miranem Tepešem (Jugosławia) i Ernstem Vettorim. Na podium konkursu w Engelbergu, rozegranego 24 stycznia 1988 na zakończenie turnieju, znaleźli się: J. Weißflog, M. Nykänen i Andreas Felder[14].

Klasyfikacje Pucharu Świata i Pucharu Narodów[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata Matti Nykänen wyprzedzał o 57 punktów Pavla Ploca i o 109 punktów Jensa Weißfloga[15]. W 1988 zrezygnowano na stałe z wliczania konkursów olimpijskich do klasyfikacji Pucharu Świata.

W klasyfikacji generalnej Pucharu Narodów prowadziła Finlandia, dla której prawie 70% punktów zdobył Nykänen (łącznie punktowało 7 skoczków). Wyprzedzała ona o 33 punkty Czechosłowację (jedyną reprezentację punktującą we wszystkich zawodach PŚ; razem 5 zawodników) i o 120 punktów Austrię (do jej dorobku zaliczano punkty 6 skoczków)[16].

Harmonogram zawodów[edytuj | edytuj kod]

Zawody indywidualne na skoczni normalnej odbyły się zgodnie z planem 14 lutego 1988 – seria próbna rozpoczęła się o 11:15 czasu miejscowego, a I seria o 13:30[17]. Organizację kolejnych treningów i konkursów utrudniła zmienna pogoda, przede wszystkim odwilż i silny wiatr. Jako drugie miały zostać rozegrane zawody drużynowe na skoczni dużej, których początek przewidziano na 17 lutego o 13:30[18], jednak tego dnia nie oddano w Canada Olympic Park żadnych prób z powodu siły wiatru przekraczającej 40 km/h, nie rozlosowano też kolejności startu poszczególnych reprezentacji, a konkurs przełożono na kolejny dzień[19][20]. 18 lutego odbyły się trzy serie treningowe, jednak rozegranie zawodów ponownie uniemożliwiały silne podmuchy wiatru, wobec czego jury kilkakrotnie przesuwało godzinę ich rozpoczęcia, a następnie rozważało przeniesienie ich na skocznię normalną, by ostatecznie zdecydować o nowym terminie w kolejnym tygodniu[21].

Problemy z pogodą spowodowały zamianę kolejności zawodów drużynowych i indywidualnych na większym obiekcie. Konkurs indywidualny na skoczni dużej miał odbyć się pierwotnie 20 lutego, jednak i w tym przypadku uniemożliwiły go złe warunki atmosferyczne, podobnie jak w kolejnych dwóch dniach. Poza silnym wiatrem utrudnieniem stała się odwilż – temperatura powietrza wzrosła nawet do 17 °C[22]. Zawody udało się rozegrać 23 lutego, choć również z opóźnieniem – seria próbna rozpoczęła się o 13:00, a I seria o 14:00 (planowano ją na 12:30)[23][24]. Oglądała je największa w czasie tych igrzysk, przeszło 80-tysięczna widownia, m.in. dzięki decyzji o sprzedaży biletów na trzy konkurencje jednocześnie w ramach rekompensaty za wielokrotne przekładanie zawodów[22]. Konkurs drużynowy udało się ostatecznie rozegrać 24 lutego, tym razem już bez przeszkód pogodowych – serię próbną rozpoczęto o 11:45, zaś właściwa rywalizacja rozpoczęła się o 13:30[25].

Skocznie[edytuj | edytuj kod]

Konkursy rozegrano na dwóch obiektach – normalnym (K-89) i dużym (K-114). Na pierwszym z nich rozegrano jeden konkurs indywidualny, na drugim – konkurs indywidualny i drużynowy.

Nazwa skoczni Miasto Punkt P Punkt K Nota za metr[a]
Canada Olympic Park 2006 Dec 10 - 8.jpg Canada Olympic Park Calgary 70 m K-89 1,6 pkt
90 m K-114 1,4 pkt

Jury[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorem zawodów był przedstawiciel gospodarzy Rob McCormack, a funkcję delegata technicznego sprawował Torbjørn Yggeseth (Norwegia)[26]. Skład jury kierującego konkursem uzupełnili:

  • na skoczni normalnej: sędzia Georges Gottardi (Szwajcaria) oraz trenerzy Andreas Saehlie (Kanada) i Dalibor Motejlek (Czechosłowacja);
  • w czasie zawodów indywidualnych na skoczni dużej: sędzia Sulo Kuronen (Finlandia) oraz trenerzy A. Saehlie i Greg Windsperger (Stany Zjednoczone);
  • w czasie zawodów drużynowych na skoczni dużej: sędzia Don Burdick (Stany Zjednoczone) oraz trenerzy A. Saehlie i Danilo Pudgar (Jugosławia)[27].

Poniższa tabela przedstawia sędziów, którzy oceniali styl skoków poszczególnych zawodników.

Sędzia Kraj Stanowisko na wieży sędziowskiej
konk. ind. K-89[28] konk. ind. K-114[29] konk. druż. K-114[30]
Don Burdick  Stany Zjednoczone A D B
Georges Gottardi  Szwajcaria B A
Karol Štrba  Czechosłowacja C E E
Ernie Marchiori  Kanada D C D
Suro Kulonen  Finlandia E B
P. Pertile  Włochy A
Walentin Tatarincew  ZSRR C

Przebieg zawodów[edytuj | edytuj kod]

Konkurs indywidualny na skoczni normalnej[edytuj | edytuj kod]

Fiński znaczek pocztowy uwieczniający Mattiego Nykänena w locie w czasie konkursu olimpijskiego w Calgary na skoczni normalnej

Konkurs na skoczni normalnej rozegrano drugiego dnia igrzysk, 14 lutego 1988. Wystartowało w nim 58 zawodników – reprezentantów 19 państw. Niebo tego dnia było zachmurzone, temperatura powietrza wynosiła 1 °C, a śniegu –2 °C[17]. Wszyscy skoczkowie w zawodach indywidualnych oddawali po dwie próby (inaczej niż w konkursach Pucharu Świata, gdzie do finału przechodziło 50 najlepszych zawodników I serii) w kolejności według przeprowadzonego wcześniej losowania.

Pierwsza seria

Jako pierwszy wystąpił przedstawiciel Jugosławii Rajko Lotrič, oddając jeden z najdłuższych skoków w całych zawodach – 85 m. Po jego próbie granicę 80 metrów pokonali Austriak Günther Stranner (nr 3) i Ari-Pekka Nikkola (nr 5) – obaj uzyskali 83,5 m (dzięki lepszym notom za styl drugie miejsce w konkursie objął Fin). Osiągnięcie Lotriča wyrównał reprezentujący Czechosłowację zawodnik z numerem 11 – Ladislav Dluhoš, jednak sędziowie przyznali mu o 2 pkt niższą ocenę za styl. Kolejny skoczek, przedstawiciel gospodarzy Steve Collins, skoczył 83,5 m i objął trzecią pozycję. Po nim swoją próbę wykonał najmłodszy uczestnik konkursu, 17-letni Austriak Heinz Kuttin. Mimo najdłuższego skoku – 87 m – tracił do Lotriča 0,3 pkt. Nowym liderem zawodów został występujący z numerem 17 Jiří Malec. Reprezentant Czechosłowacji wylądował na 88. metrze i o 1,3 pkt wyprzedził skoczka z Jugosławii.

Osiągnięcia Malca nie pobiło dalszych 29 zawodników. Fin Risto Laakkonen (nr 20) uzyskał 81 m, zaś Matjaž Zupan (nr 23), występujący w barwach Jugosławii – 85 m. Jedynym zawodnikiem, który nie doleciał do początku strefy lądowania (70 m), był pierwszy w historii skoczek brytyjski na igrzyskach olimpijskich – Eddie Edwards[b]. Osiągnął on odległość 55 m (przy jedynie 28,5 pkt za styl), o 16 metrów krótszą od przedostatniego zawodnika serii, Hiszpana Bernata Soli (nr 33). Jeden z faworytów, Ernst Vettori (nr 28), skoczył jedynie 79,5 m i nie liczył się w dalszej rywalizacji o medale. Następny w kolejności Amerykanin Mark Konopacke osiągnął 83,5 m i zajmował 7. miejsce. Jako 31. wystąpił Pavel Ploc, kolejny z faworytów konkursu. Po próbie na odległość 84,5 m uplasował się na 3. pozycji, ex aequo z Kuttinem. Skok tej samej długości oddał Primož Ulaga z Jugosławii (nr 37), który – po uzyskaniu lepszych o 0,5 pkt not – wyprzedził obu wspomnianych zawodników. Jari Puikkonen (nr 39) skoczył 84 m i objął 4. miejsce. Dalsi zawodnicy, poza Andreasem Felderem (nr 46, 80,5 m) nie przekroczyli 80. metra. Z numerem 47 wystąpił srebrny medalista na skoczni normalnej sprzed 4 lat i główny faworyt konkursu – Matti Nykänen. Jako jedyny skoczek przekroczył punkt K, uzyskując 89,5 m i o 7,9 pkt wyprzedzając Malca.

Po Nykänenie swoje skok oddało 11 zawodników, m.in. Szwed Staffan Tällberg (nr 50, 83 m) i obrońca tytułu z Sarajewa, Jens Weißflog (nr 52), który po stosunkowo nieudanej próbie (81,5 m) nie liczył się już w walce o podium – w I serii zajął ostatecznie 18. miejsce. Skaczący z numerami 55 i 56 Jiří Parma (mistrz świata z 1987) i Piotr Fijas – zakończyli pierwszą rundę odpowiednio na 13. i 12. pozycji (uzyskali odległości 83,5 oraz 84,5 m). Po tych zawodnikach wystartował Miran Tepeš, który po skoku na 84 m zajął 3. lokatę (obok próby Nykänena był to najwyżej oceniony przez sędziów występ w konkursie – obaj uzyskali po 54 pkt). Pierwszą rundę zamknął Bułgar Władimir Brejczew (nr 58), zajmując 35. miejsce. Po pierwszej serii prowadził Nykänen (114,8 pkt), wyprzedzając Malca (7,9 pkt straty) i Tepeša (8,8 pkt straty); miejsca za nimi zajęli dalsi reprezentanci Jugosławii – Ulaga i Lotrič[31].

Druga seria

Inaczej niż w poprzednich konkursach olimpijskich w skokach narciarskich, w II serii (start o 14:40) uczestnicy występowali w kolejności odwrotnej do miejsca zajmowanego po pierwszej próbie[8]. Rozpoczynający kolejną rundę Eddie Edwards ponownie uzyskał 55 m i po swoim skoku nadal znajdował się na ostatnim miejscu (ostatecznie „Eddie the Eagle” zdobył ponad trzy razy mniej punktów od zwycięzcy zawodów). Następnie prowadzenie obejmowali outsiderzy konkursu: Bernat Solà (68,5 m; mimo przedostatniego miejsca miał notę przeszło dwa razy większą od Brytyjczyka), Szwajcar Christoph Lehmann (73 m) i Włoch Sandro Sambugaro (79 m), a później również Norweg Erik Johnsen (79 m). W gronie skoczków znajdujących się w czwartej, piątej i szóstej „dziesiątce” po I serii barierę 80 m przekroczyli kolejno: Josef Heumann z RFN (80 m), Jan Boklöv ze Szwecji (80,5 m) i Masaru Nagaoka z Japonii (80 m) – wszyscy oni zajmowali po swoich skokach 1. pozycję, przy czym Boklöv awansował o 14 miejsc, zaś Nagaoka znalazł się na koniec zawodów o 13 pozycji wyżej. Po skokach dalszych 7 zawodników nowym liderem został Norweg Ole Gunnar Fidjestøl (80,5 m), wyprzedzony później przez rodaka Ole Christiana Eidhammera (80 m), zaś po nieudanych próbach spadek o ponad 15 miejsc zaliczyli Vegard Opaas (z 26. na 53. pozycję) i reprezentant RFN Thomas Klauser (z 24. na 55. miejsce). Po skoku na 80,5 m na 11. lokatę przesunął się z trzeciej „dziesiątki” Japończyk Akira Satō. Znaczący awans w klasyfikacji zaliczyli również: Andreas Felder (81 m), który zajął ostatecznie 12. miejsce (wcześniej 21.), Jens Weißflog (80 m; przejście z 18. na 9. lokatę) i Staffan Tällberg (81 m; awans z 16. na 8. pozycję).

Do ścisłej czołówki dołączył 13. po I serii Jiří Parma, któremu skok na 82,5 m pozwolił zająć ostatecznie 5. miejsce w konkursie. W pierwszej „dziesiątce” znalazł się również Piotr Fijas (80 m). Zajmujący wcześniej 11. miejsce Matjaž Zupan skoczył 78 m i spadł w klasyfikacji o 5 pozycji. Taką samą odległość uzyskali Steve Collins i Ladislav Dluhoš, przez co znaleźli się poza „dziesiątką”. Skok na 87 m (drugi wynik serii finałowej) oddał Pavel Ploc, dzięki czemu wyprzedził o 8,3 pkt Parmę i pozostał liderem po skokach dalszych 5 zawodników. Awansował również Heinz Kuttin, który po próbie na 80,5 m znalazł się tuż za Czechosłowakami. Dalsi zawodnicy nie utrzymali swoich pozycji – Jari Puikkonen skoczył 80 m i spadł na 7. miejsce na koniec zawodów, zaś jedne z najgorszych prób całego konkursu oddali Rajko Lotrič (74 m) i Primož Ulaga (72 m), spadając do trzeciej „dziesiątki”. Skaczący po nich inny Jugosłowianin Miran Tepeš uzyskał 83,5 m i tracił 0,9 pkt do Ploca mimo ponownie najwyższych not za styl (54 pkt). Na podium utrzymał słabo spisujący się dotąd w sezonie Jiří Malec, który oddał skok długości 85,5 m i choć minimalnie przegrał walkę o srebrny medal z Plocem, to o 0,6 pkt pokonał Tepeša. Matti Nykänen powtórzył swoją najdłuższą w konkursie próbę – 89,5 m – czym zapewnił sobie zwycięstwo i zdobył drugie w karierze złoto olimpijskie.

Ostatecznie Nykänen wyprzedził Ploca o 17 pkt i Malca o 17,3 pkt. W pierwszej piątce konkursu znalazło się trzech reprezentantów Czechosłowacji (oprócz medalistów także Parma). 6. i 8. lokatę zajęli dwaj najmłodsi uczestnicy – Kuttin i Tällberg[32].

Konkurs indywidualny na skoczni dużej[edytuj | edytuj kod]

Zestaw medali przyznawanych na igrzyskach olimpijskich w Calgary

23 lutego 1988 odbył się konkurs indywidualny na skoczni K-114 – wzięło w nim 55 zawodników z 19 państw (ponadto trzech skoczków wycofało się z udziału po losowaniu miejsc). Odbywał się przy słonecznej pogodzie, temperatura powietrza wynosiła 0 °C, a śniegu –9 °C[24].

Pierwsza seria

Zawody otwarł Ari-Pekka Nikkola, osiągając 106 m. Po nim wystąpił zawodnik jugosłowiański Matjaž Debelak (nie brał udziału w konkursie na skoczni normalnej), który po próbie na 113 m na dłuższy czas objął pozycję lidera. Kolejny uczestnik zawodów, Günther Stranner skoczył 112 m i tracił 0,9 pkt do Debelaka. Blisko granicy 110 m wylądował skaczący z numerem 10 Jan Boklöv (109 m). Nowym prowadzącym został Heinz Kuttin (nr 12), który dzięki wysokim ocenom za styl wyprzedził Debelaka o 0,6 pkt mimo krótszej o metr próby. Jiří Malec (nr 15) znacznie zmniejszył szansę na walkę o medale po skoku na 109 m. Z numerem 18 wystąpił Matjaž Zupan. Uzyskał 111,5 m, jednak sędziowie przyznali mu drugą w kolejności najwyższą notę konkursu – 53,5 pkt; tym samym o 1,8 pkt wyprzedził Kuttina. Kolejnych 18 skoczków nie pobiło rezultatu reprezentanta Jugosławii. Spośród nich tylko trzech przekroczyło granicę 105 m: Jari Puikkonen (nr 25) – 106 m, reprezentant NRD Remo Lederer (nr 27) – 105,5 m i Szwed Per-Inge Tällberg (nr 36) – 106 m. W tej grupie wystąpili również m.in. Eddie Edwards z numerem 24, który wylądował 19 metrów przed początkiem strefy lądowania i uzyskał jedynie punkty za styl[c], a także Primož Ulaga (nr 34), który po skoku na 94,5 m wyprzedził tylko Brytyjczyka.

Jako pierwszy punkt konstrukcyjny przekroczył Thomas Klauser, który nie odegrał większej roli w konkursie na skoczni normalnej. Skaczący z numerem 38 reprezentant RFN uzyskał 114,5 m i o 1,7 pkt wyprzedził Zupana. 108,5 m skoczył najlepszy z Norwegów na obiekcie K89 – Ole Christian Eidhammer (nr 41). Osiągnięcie Klausera wyrównał skaczący z numerem 44 Pavel Ploc, srebrny medalista z 14 lutego – wysunął się jednak na prowadzenie po uzyskaniu wyższych od Niemca o 1 pkt ocen za styl (wcześniej ponownie zawiódł Jens Weißflog z numerem 43, który zakończył konkurs na początku czwartej „dziesiątki”). Trzecie miejsce po swojej próbie zajął kolejny uczestnik zawodów, mistrz świata z 1987Andreas Felder (113,5 m). Daleki skok oddał również Staffan Tällberg (nr 48) – 110 m pozwoliło mu na zajęcie 11. miejsca po pierwszej serii. Po Szwedzie wystąpił Matti Nykänen. Faworyt konkursu i obrońca tytułu z Sarajewa przeskoczył swoich rywali o 4 m i po skoku na 118,5 m, ocenionym przez sędziów na 54,5 pkt (najwyższa nota zawodów), wyprzedził Ploca o 8,1 pkt.

Do końca serii pozostało 9 zawodników. Po swoich próbach w pierwszej „piętnastce” uplasowali się Piotr Fijas (107,5 m; 15. miejsce) i przedstawiciel gospodarzy Horst Bulau (112,5 m; 7. miejsce). Skok na 105 m pozbawił Mirana Tepeša (nr 53) szansy na walkę o podium (zakończył serię w trzeciej „dziesiątce”). Występujący następnie Norweg Erik Johnsen, który na skoczni K-89 otwierał piątą „dziesiątkę” klasyfikacji łącznej, uzyskał 114,5 m i dzięki ocenom za styl zajął 2. miejsce, o 1 pkt wyprzedzając Ploca. Spośród kolejnych zawodników wyróżniający się skok oddał Francuz Didier Mollard (nr 56, 108 m). Większej roli w konkursie nie odegrał kończący serię Sandro Sambugaro (100 m). Po pierwszej rundzie na czele znajdował się Nykänen (120,8 pkt) – za Finem uplasowali się Johnsen (7,1 pkt straty) i Ploc (8,1 pkt straty)[33].

Matti Nykänen – jedyny w historii zdobywca trzech złotych medali w skokach narciarskich w czasie jednych igrzysk olimpijskich
Druga seria

Podobnie jak w konkursie na skoczni normalnej, w drugiej rundzie, rozpoczętej o 15:20, oddawano krótsze próby. Większość zawodników nie osiągnęła granicy 100 m. Najsłabszym zawodnikiem ponownie okazał się Edwards, który skoczył tylko 67 m i stracił ostatecznie do zwycięzcy zawodów aż 166,5 pkt. Skaczący po nim Primož Ulaga uzyskał 101 m i wyprzedził dalszych 9 zawodników, by przesunąć się na koniec czwartej „dziesiątki”. Kanadyjczyk Todd Gillman jako jedyny w konkursie nie ustał swojej próby (86,5 m) i zajął przedostatnią pozycję, jednak mimo to miał aż 53,3 pkt przewagi nad Edwardsem. Po skoku na 97 m nowym liderem został Pekka Suorsa, podobnie stało się po próbie na tę samą odległość Steve'a Collinsa. Niedługo po nim prowadzenie objął Akira Satō (96 m), by tuż po swoim skoku oddać je Jiřemu Parmie (98 m). W dalszej grupie zawodników liderami zostawali kolejno: Ernst Vettori (96,5 m), Szwajcar Christian Hauswirth (97 m) i Szwed Anders Daun (100 m) – ten drugi awansował z 29. na 21. miejsce. Również o 8 pozycji przesunął się Ari-Pekka Nikkola, który skoczył 102 m. Jeszcze dłuższą próbę wykonał Miran Tepeš – 102,5 m dało mu 3. miejsce w II serii i awans na koniec pierwszej „dziesiątki” w łącznej klasyfikacji.

Jugosłowianin wyprzedził kolejnych 9 zawodników, choć 5 z nich również przekroczyło barierę 100 m – Norweg Jon Inge Kjørum skoczył 101,5 m (awans z 20. na 15. miejsce), Ladislav Dluhoš (101 m; przesunięcie z 19. na 14. lokatę), Jari Puikkonen (103,5 m – trzeci w kolejności najdłuższy skok serii; awans z 18. na 11. pozycję), Jan Boklöv (100 m) i Piotr Fijas (102 m; awans na 13. pozycję). Słabsze próby oddali natomiast Jiří Malec i Didier Mollard – obaj spadli do trzeciej „dziesiątki”. Kolejnym liderem został Staffan Tällberg, któremu skok na odległość 102 m pozwolił na powtórzenie wyniku ze skoczni normalnej – zakończył konkurs na 8. miejscu. Występujący po nim Günther Stranner spadł z 10. na 20. miejsce. Będący na 9. miejscu po I serii Matjaž Debelak oddał najdłuższy skok rundy finałowej – 108 m – dzięki czemu o 11,1 pkt wyprzedził Tällberga, utrzymał prowadzenie po próbach kolejnych 6 zawodników i zapewnił sobie miejsce na podium. Swoich wysokich lokat nie obronili Heinz Kuttin i Matjaž Zupan – obaj uzyskali po 98,5 m; pierwszy z nich spadł na 12. miejsce, drugi – na 9. pozycję. Pozostali zawodnicy z pierwszej „dziesiątki” utrzymali się w niej, jednak Andreas Felder (103 m) spadł na 6. miejsce, Thomas Klauser (102,5 m) przesunął się na 4. lokatę, a o próbie na tę samą odległość co reprezentant RFN realne szanse na medal stracił Pavel Ploc, znajdując się zarówno za nim, jak i za Debelakiem. Erik Johnsen skoczył 102 m i o 0,2 pkt wyprzedził Jugosłowianina, utrzymując 2. miejsce. Zamykający konkurs Matti Nykänen uzyskał 107 m, po raz drugi otrzymał najlepszą notę serii i zapewnił sobie kolejny tytuł.

Nykänen wyprzedził o 16,1 pkt Johnsena i o 16,3 pkt Debelaka. Dwaj ostatni zawodnicy, podobnie jak Klauser, nie liczyli się w walce o najwyższe lokaty na skoczni normalnej, nie odgrywali też większej roli w dotychczasowych konkursach Pucharu Świata 1987/1988. Poza zwycięzcą, w pierwszej „dziesiątce” obu konkursów znaleźli się: Ploc, Tällberg i Tepeš. „Latający Fin” jako pierwszy skoczek w historii zdobył złoty medal w obu konkursach indywidualnych na igrzyskach olimpijskich[22], a także jako pierwszy wywalczył trzy tytuły mistrza olimpijskiego w skokach[8]. Sławę zyskał również, paradoksalnie, najsłabszy zawodnik obu konkursów indywidualnych – Brytyjczyk Edwards, wzbudzający swoimi próbami aplauz widowni[8]. Najlepszym osiągnięciem gospodarzy w zawodach indywidualnych było 7. miejsce Bulaua[34]. Po raz pierwszy od 20 lat żadnego z medali nie zdobyli reprezentanci NRD.

Konkurs drużynowy[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy w historii olimpijski konkurs drużynowy w skokach narciarskich rozegrano 24 lutego 1988 na skoczni dużej. Wzięło w nim 11 reprezentacji, których kolejność startu rozlosowano przed zawodami. Do łącznej punktacji zespołu brano pod uwagę trzy najlepiej punktowane próby w danej serii. W porównaniu z poprzednim dniem, w którym rywalizowano w zawodach indywidualnych, znacząco zmieniły się warunki atmosferyczne – na początku konkursu temperatura powietrza wynosiła 11 °C, a później wzrosła jeszcze do 13 °C (poprzedniego dnia – 0 °C); słoneczna pogoda spowodowała również wzrost temperatury śniegu do –1 °C[25].

Pierwsza seria
  • Konkurs rozpoczął skok Katsushi Tao (88 m; odtąd Japonia do końca zawodów zajmowała ostatnie miejsce), później prowadzenie obejmowały kolejne reprezentacje, z wyjątkiem Szwajcarii. Próby na odległość 102 m oddali po sobie: Szwed Per-Inge Tällberg, Jugosłowianin Primož Ulaga, Austriak Ernst Vettori i Norweg Ole Christian Eidhammer. Najlepsze noty za styl otrzymał trzeci z nich. Pierwszą kolejkę zakończył najdłuższy skok – Ari-Pekka Nikkola uzyskał 110,5 m. Finowie prowadzili o 7,9 pkt przed Austriakami i o 8,4 pkt przed Norwegami.
  • W drugiej grupie najdalej lądował Matti Nykänen – jako jedyny skoczek pokonał punkt K (115,5 m), co umocniło Finlandię na pierwszym miejscu. Inne dalekie skoki oddali Matjaž Zupan z Jugosławii i Jiří Malec z Czechosłowacji (obaj po 109,5 m) oraz Austriak Heinz Kuttin (104 m). Najsłabszą próbę konkursu – 78 m w słabym stylu – wykonał Jon Inge Kjørum, przez co Norwegia spadła na 10. miejsce (ostatecznie próba ta nie była wliczana do dorobku drużyny). Za Finlandią w pierwszej trójce znajdowały się Jugosławia (21,8 pkt straty) i Czechosłowacja (30,4 pkt straty).
  • Sytuacja w czołówce nie uległa zmianie po trzeciej kolejce mimo długiego skoku Jugosłowianina Matjaža Debelaka – 110,5 m. Po próbie Tuomo Ylipulli (105,5 m) Finlandia zachowała przewagę nad Jugosławią (16,8 pkt). Günther Stranner skoczył 106,5 m, zaś Pavel Ploc – 106 m, dzięki czemu strata Austrii do Czechosłowacji zmalała do 0,9 pkt (ta druga traciła jednak aż 32,3 pkt do liderów).
  • Ostatnia kolejka decydowała o tym, które ze skoków poszczególnych reprezentacji nie były wliczane do punktacji łącznej. 109,5 m uzyskał Erik Johnsen, wyprowadzając Norwegię na 4. miejsce. Drugą pod względem odległości próbę kolejki wykonał Mike Holland – Amerykanin osiągnął 107 m. Najsłabszy skok z reprezentantów Finlandii oddał Jari Puikkonen (104 m), zaś dla Austrii – Andreas Felder (102 m). Na koniec pierwszej serii Finlandia wyprzedzała o 11,4 pkt Jugosławię i o 24,2 pkt Czechosłowację (z minimalną przewagą 0,5 pkt nad Norwegią)[36][37].
Matjaž Zupan – najlepszy z reprezentantów Jugosławii w czasie olimpijskiego konkursu drużynowego w Calgary
Druga seria
  • W pierwszej kolejce drugiej serii najdłuższe skoki oddali Primož Ulaga (110 m) i Ari-Pekka Nikkola (108,5 m). Reprezentant Jugosławii uzyskał najlepszą w konkursie ocenę za styl – 54 pkt – co pomogło zbliżyć się jego drużynie do Finów na 4,3 pkt. Ponadto barierę 100 m przekroczyli Kanadyjczyk Horst Bulau (102 m) oraz Ernst Vettori i reprezentant Niemiec Zachodnich Andreas Bauer (obaj po 101 m). Trzecie miejsce objęła ponownie Norwegia, wyprzedzając Austrię o 0,1 pkt i Czechosłowację o 4,4 pkt. Różnica między prowadzącą „dwójką” a resztą drużyn wzrosła do 38,7 pkt.
  • Druga runda przyniosła kolejny skok Mattiego Nykänena poza punkt K (114,5 m), co znów pozwoliło Finom oddalić się od reprezentacji Jugosławii – Matjaž Zupan uzyskał 108,5 m (strata tych drugich wynosiła 13,7 pkt). Pozostałe drużyny walczyły już tylko o brązowe medale – po skoku Heinza Kuttina na 108,5 m Austriacy o 10,9 pkt wyprzedzali Norwegów (Jon Inge Kjørum – 101 m), sami jednak tracili aż 43,3 pkt do Finlandii. Po 102 m skoczyli Jiří Malec i Szwed Anders Daun.
  • Po trzeciej kolejce Jugosławia znów zbliżyła się do Finlandii – Matjaž Debelak skoczył 110 m, zaś Tuomo Ylipulli uzyskał odległość o 8 m krótszą. Przewaga Finlandii zmalała do 3,5 pkt. Najdłuższy skok rundy oddał Pavel Ploc – 111 m. Po 107 m zapisali w swoim dorobku Ole Gunnar Fidjestøl (Norwegia) i Thomas Klauser (RFN), zaś 106 m skoczył Günther Stranner. Przed ostatnią kolejką konkursu 3. miejsce zajmowała Austria z przewagą 6,7 pkt nad Czechosłowacją i 9 pkt nad Norwegią (strata tej pierwszej do Finlandii wzrosła do 51,4 pkt).
  • Zwycięstwo prowadzącej od początku zawodów Finlandii przypieczętował skokiem na 105,5 m Jari Puikkonen. Miran Tepeš uzyskał 102 m – była to najsłabsza próba Jugosławii w drugiej serii. Tyle samo uzyskał Jiří Parma, co ostatecznie pozbawiło Czechosłowację szansy na medal. Jeszcze krótszy skok – 98 m – oddał Andreas Felder. Na najniższym stopniu podium, dzięki próbie Erika Johnsena (111,5 m; wyrównał przy tym najlepszą notę sędziowską Ulagi), znalazła się Norwegia.

Finlandia zdobyła pierwszy w historii złoty medal olimpijskiego konkursu drużynowego w skokach narciarskich z przewagą 8,9 pkt nad Jugosławią i 38,3 pkt nad Norwegią. Czechosłowacja straciła do podium 9,3 pkt, zaś Austria – 18,5 pkt. W pierwszej szóstce zawodów uplasowała się również reprezentacja RFN[36][38].

Dzięki zwycięstwu Finlandii, Matti Nykänen został pierwszym i jedynym w historii skoczkiem narciarskim, który w czasie jednych igrzysk olimpijskich zdobył trzy złote medale[8]. Miał też największy wkład do triumfu swojej drużyny (222,8 pkt). W pozostałych reprezentacjach najlepiej punktowali: Matjaž Zupan (Jugosławia; 211,5 pkt), Erik Johnsen (Norwegia; 218,7 pkt), Pavel Ploc (Czechosłowacja; 204,1 pkt), Günther Stranner (Austria; 198,3 pkt), Thomas Klauser (RFN; 197,6 pkt), Jan Boklöv (Szwecja; 180,1 pkt), Gérard Balanche i Christian Hauswirth (Szwajcaria; po 175 pkt), Horst Bulau (Kanada; 179,1 pkt), Mike Holland (USA; 189,5 pkt) oraz Akira Satō (Japonia; 171 pkt). Dzięki wynikom swoich drużyn, Johnsen i Debelak zdobyli po drugim krążku na igrzyskach w Calgary.

Medaliści[edytuj | edytuj kod]

Konkurs indywidualny na skoczni K-89 (14.02.1988)[edytuj | edytuj kod]

Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl
Stany ZjednoczoneSzwajcariaCzechosłowacjaKanadaFinlandia
Nota łączna Strata
Gold medal.svg Finlandia Matti Nykänen 89,5 m
114,8 pkt
89,5 m
114,3 pkt
17,5 • 18,0 • 17,0 • 18,5 • 19,0
18,0 • 17,0 • 18,0 • 17,5 • 18,0
229,1 pkt
Silver medal.svg Czechosłowacja Pavel Ploc 84,5 m
105,3 pkt
87,0 m
106,8 pkt
17,5 • 17,0 • 17,5 • 17,5 • 17,5
17,0 • 17,0 • 16,5 • 16,5 • 16,5
212,1 pkt –17,0 pkt
Bronze medal.svg Czechosłowacja Jiří Malec 88,0 m
106,9 pkt
85,5 m
104,9 pkt
16,0 • 17,0 • 17,0 • 15,5 • 14,5
17,0 • 17,0 • 17,5 • 16,5 • 16,5
211,8 pkt –17,3 pkt

Konkurs indywidualny na skoczni K-114 (23.02.1988)[edytuj | edytuj kod]

Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl
SzwajcariaFinlandiaKanadaStany ZjednoczoneCzechosłowacja
Nota łączna Strata
Gold medal.svg Finlandia Matti Nykänen 118,5 m
120,8 pkt
107,0 m
103,2 pkt
18,0 • 18,5 • 19,0 • 18,0 • 18,0
18,5 • 18,0 • 17,5 • 17,5 • 17,5
224,0 pkt
Silver medal.svg Norwegia Erik Johnsen 114,5 m
113,7 pkt
102,0 m
94,2 pkt
18,0 • 17,5 • 18,0 • 16,0 • 17,5
17,0 • 17,5 • 16,5 • 17,5 • 16,5
207,9 pkt –16,1 pkt
Bronze medal.svg Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Matjaž Debelak 113,0 m
107,6 pkt
108,0 m
100,1 pkt
17,0 • 16,0 • 16,5 • 16,0 • 16,5
16,5 • 16,5 • 15,5 • 16,5 • 15,5
207,7 pkt –16,3 pkt

Konkurs drużynowy na skoczni K-114 (24.02.1988)[edytuj | edytuj kod]

Medal Reprezentacja Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl
WłochyStany ZjednoczoneZwiązek Socjalistycznych Republik RadzieckichKanadaCzechosłowacja
Nota łączna zawodnika Nota łączna drużyny Strata
Gold medal.svg  Finlandia Ari-Pekka Nikkola 110,5 m
106,6 pkt
108,5 m
101,3 pkt
17,5 • 17,5 • 16,5 • 17,0 • 17,0
16,5 • 17,0 • 16,5 • 15,5 • 16,0
207,9 pkt 634,3 pkt
Matti Nykänen 115,5 m
114,6 pkt
114,5 m
114,2 pkt
18,0 • 17,5 • 17,5 • 17,5 • 17,0
18,0 • 17,5 • 18,0 • 17,5 • 18,0
228,8 pkt
Tuomo Ylipulli 105,5 m
99,1 pkt
102,0 m
93,2 pkt
18,0 • 17,0 • 17,0 • 17,0 • 16,5
17,0 • 17,0 • 16,5 • 16,0 • 16,5
99,1 pkt
Jari Puikkonen 104,0 m
95,0 pkt
105,5 m
98,6 pkt
17,5 • 16,5 • 16,5 • 16,0 • 15,5
17,0 • 17,0 • 17,0 • 16,0 • 16,5
98,6 pkt
Silver medal.svg  Jugosławia Primož Ulaga 102,0 m
92,7 pkt
110,0 m
108,4 pkt
16,5 • 16,5 • 16,5 • 17,0 • 16,5
17,0 • 18,0 • 18,0 • 18,0 • 18,0
108,4 pkt 625,5 pkt –8,9 pkt
Matjaž Zupan 109,5 m
106,7 pkt
108,5 m
104,8 pkt
18,0 • 17,5 • 17,5 • 18,0 • 16,5
17,5 • 17,0 • 18,0 • 17,5 • 17,5
211,5 pkt
Matjaž Debelak 110,5 m
104,1 pkt
110,0 m
103,4 pkt
17,0 • 16,5 • 16,5 • 16,0 • 16,0
16,5 • 16,5 • 16,5 • 16,0 • 16,0
207,5 pkt
Miran Tepeš 103,0 m
98,1 pkt
102,0 m
94,7 pkt
18,5 • 18,0 • 17,0 • 17,5 • 18,0
16,5 • 17,0 • 17,5 • 17,0 • 17,5
98,1 pkt
Bronze medal.svg  Norwegia Ole Christian Eidhammer 102,0 m
94,2 pkt
96,5 m
83,0 pkt
17,0 • 17,0 • 17,0 • 17,0 • 16,5
16,0 • 16,5 • 16,0 • 15,5 • 15,5
94,2 pkt 596,1 pkt –38,3 pkt
Jon Inge Kjørum 78,0 m
39,1 pkt
101,0 m
89,3 pkt
10,0 • 10,0 • 10,0 • 9,5 • 9,0
16,5 • 15,5 • 16,0 • 15,5 • 16,0
89,3 pkt
Ole Gunnar Fidjestøl 104,5 m
93,2 pkt
107,0 m
100,7 pkt
16,0 • 15,5 • 15,5 • 15,0 • 15,5
17,0 • 17,0 • 16,5 • 16,5 • 17,0
193,9 pkt
Erik Johnsen 109,5 m
108,2 pkt
111,5 m
110,5 pkt
18,5 • 17,5 • 17,0 • 18,5 • 18,5
18,0 • 18,0 • 18,0 • 19,0 • 17,5
218,7 pkt

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Lp Państwo Gold medal.svg
Złoto
Silver medal.svg
Srebro
Bronze medal.svg
Brąz
GoldSilverBronze medals.svg
Razem
1. Finlandia 3 3
2. Czechosłowacja 1 1 2
2. Jugosławia 1 1 2
2. Norwegia 1 1 2

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Konkurs indywidualny na skoczni K-89 (14.02.1988)[edytuj | edytuj kod]

Źródło: Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Normal Hill, Individual (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].

Lp Nr Zawodnik Reprezentacja I seria II seria Wynik
końcowy
Skok Nota Skok Nota
Skok Styl Σ Skok Styl Σ
1. 47 Nykänen, MattiMatti Nykänen  Finlandia 89,5 60,8 54,0 114,8 89,5 60,8 53,5 114,3 229,1
2. 31 Ploc, PavelPavel Ploc  Czechosłowacja 84,5 52,8 52,5 105,3 87,0 56,8 50,0 106,8 212,1
3. 17 Malec, JiříJiří Malec  Czechosłowacja 88,0 58,4 48,5 106,9 85,5 54,4 50,5 104,9 211,8
4. 57 Tepeš, MiranMiran Tepeš  Jugosławia 84,0 52,0 54,0 106,0 83,5 51,2 54,0 105,2 211,2
5. 55 Parma, JiříJiří Parma  Czechosłowacja 83,5 51,2 51,0 102,2 82,5 49,6 52,0 101,6 203,8
6. 13 Kuttin, HeinzHeinz Kuttin  Austria 87,0 56,8 48,5 105,3 80,5 46,4 48,0 94,4 199,7
7. 39 Puikkonen, JariJari Puikkonen  Finlandia 84,0 52,0 53,5 105,5 80,0 45,6 48,0 93,6 199,1
8. 50 TazStaffan Tällberg  Szwecja 83,0 50,4 49,5 99,9 81,0 47,2 51,0 98,2 198,1
9. 52 Weißflog, JensJens Weißflog  NRD 81,5 48,0 51,5 99,5 80,0 45,6 51,5 97,1 196,6
10. 56 Fijas, PiotrPiotr Fijas  Polska 84,5 52,8 49,5 102,3 80,0 45,6 47,5 93,1 195,4
11. 35 Satō, AkiraAkira Satō  Japonia 80,0 45,6 51,0 96,6 80,5 46,4 51,0 97,4 194,0
12. 46 Felder, AndreasAndreas Felder  Austria 80,5 46,4 50,5 96,9 81,0 47,2 48,0 95,2 192,1
13. 12 Collins, SteveSteve Collins  Kanada 83,5 51,2 51,5 102,7 78,0 42,4 46,0 88,4 191,1
14. 11 Dluhoš, LadislavLadislav Dluhoš  Czechosłowacja 85,0 53,6 50,0 103,6 78,0 42,4 45,0 87,4 191,0
15. 5 Nikkola, Ari-PekkaAri-Pekka Nikkola  Finlandia 83,5 51,2 49,0 100,2 79,0 44,0 46,5 90,5 190,7
16. 23 Zupan, MatjažMatjaž Zupan  Jugosławia 85,0 53,6 49,0 102,6 78,0 42,4 45,0 87,4 190,0
17. 34 Piazzini, FabriceFabrice Piazzini  Szwajcaria 83,0 50,4 49,5 99,9 78,0 42,4 46,5 88,9 188,8
18. 29 Konopacke, MarkMark Konopacke  Stany Zjednoczone 83,5 51,2 49,0 100,2 79,0 44,0 44,0 88,0 188,2
19. 48 Eidhammer, Ole ChristianOle Christian Eidhammer  Norwegia 79,5 44,8 47,5 92,3 80,5 46,4 48,0 94,4 186,7
20. 3 Stranner, GüntherGünther Stranner  Austria 83,5 51,2 47,5 98,7 78,0 42,4 45,5 87,9 186,6
21. 16 Lederer, RemoRemo Lederer  NRD 79,5 44,8 49,5 94,3 78,0 42,4 48,5 90,9 185,2
22. 19 Fidjestøl, Ole GunnarOle Gunnar Fidjestøl  Norwegia 79,5 44,8 46,5 91,3 80,0 45,6 47,5 93,1 184,4
23. 20 Laakkonen, RistoRisto Laakkonen  Finlandia 81,0 47,2 50,0 97,2 76,5 40,0 46,0 86,0 183,2
24. 28 Vettori, ErnstErnst Vettori  Austria 79,5 44,8 50,0 94,8 76,0 39,2 47,5 86,7 181,5
25. 42 Nagaoka, MasaruMasaru Nagaoka  Japonia 78,5 43,2 46,0 89,2 80,0 45,6 46,5 92,1 181,3
26. 1 Lotrič, RajkoRajko Lotrič  Jugosławia 85,0 53,6 52,0 105,6 74,0 36,0 38,5 74,5 180,1
27. 6 Daun, AndersAnders Daun  Szwecja 79,5 44,8 46,0 90,8 78,0 42,4 46,0 88,4 179,2
28. 21 Boklöv, JanJan Boklöv  Szwecja 78,0 42,4 43,0 85,4 80,5 46,4 46,0 92,4 177,8
29. 44 Bauer, AndreasAndreas Bauer  RFN 78,5 43,2 44,0 87,2 79,5 44,8 45,5 90,3 177,5
30. 37 Ulaga, PrimožPrimož Ulaga  Jugosławia 84,5 52,8 53,0 105,8 72,0 32,8 38,5 71,3 177,1
31. 27 Heumann, JosefJosef Heumann  RFN 77,0 40,8 43,5 84,3 80,0 45,6 46,5 92,1 176,4
32. 40 Richards, RonRon Richards  Kanada 78,0 42,4 46,0 88,4 78,0 42,4 44,5 86,9 175,3
33. 53 Holland, MikeMike Holland  Stany Zjednoczone 79,5 44,8 48,0 92,8 74,5 36,8 45,0 81,8 174,6
34. 41 Kowal, JanJan Kowal  Polska 79,0 44,0 46,5 90,5 77,0 40,8 43,0 83,8 174,3
34. 26 Mollard, DidierDidier Mollard  Francja 79,0 44,0 45,5 89,5 77,0 40,8 44,0 84,8 174,3
36. 38 TazPer-Inge Tällberg  Szwecja 79,5 44,8 44,5 89,3 78,0 42,4 42,5 84,9 174,2
37. 4 Balanche, GérardGérard Balanche  Szwajcaria 78,0 42,4 43,5 85,9 78,0 42,4 45,5 87,9 173,8
38. 43 Subocz, EduardEduard Subocz  ZSRR 76,0 39,2 44,5 83,7 78,0 42,4 47,5 89,9 173,6
39. 32 Jesin, MichaiłMichaił Jesin  ZSRR 80,0 45,6 46,5 92,1 74,0 36,0 43,5 79,5 171,6
40. 36 Zografski, EmilEmil Zografski  Bułgaria 77,0 40,8 42,5 83,3 78,0 42,4 45,5 87,9 171,2
41. 8 Johnsen, ErikErik Johnsen  Norwegia 75,0 37,6 42,5 80,1 79,0 44,0 47,0 91,0 171,1
42. 7 Gillman, ToddTodd Gillman  Kanada 75,0 37,6 45,0 82,6 78,0 42,4 46,0 88,4 171,0
43. 22 McGrane, DennisDennis McGrane  Stany Zjednoczone 78,0 42,4 48,0 90,4 73,0 34,4 45,0 79,4 169,8
44. 49 Bulau, HorstHorst Bulau  Kanada 74,5 36,8 44,0 80,8 78,0 42,4 44,5 86,9 167,7
45. 25 Opaas, VegardVegard Opaas  Norwegia 80,5 46,4 46,5 92,9 72,0 32,8 40,5 73,3 166,2
46. 51 Sambugaro, SandroSandro Sambugaro  Włochy 74,0 36,0 41,0 77,0 79,0 44,0 44,5 88,5 165,5
47. 15 Klauser, ThomasThomas Klauser  RFN 80,5 46,4 48,0 94,4 71,0 31,2 39,5 70,7 165,1
48. 54 Hauswirth, ChristianChristian Hauswirth  Szwajcaria 79,5 44,8 45,5 90,3 73,0 34,4 40,0 74,4 164,7
49. 45 Berger, FrédéricFrédéric Berger  Francja 75,0 37,6 43,0 80,6 75,5 38,4 45,5 83,9 164,5
50. 30 Lunardi, VirginioVirginio Lunardi  Włochy 75,5 38,4 44,0 82,4 74,5 36,8 43,0 79,8 162,2
51. 14 Tao, KatsushiKatsushi Tao  Japonia 75,0 37,6 44,0 81,6 74,0 36,0 44,0 80,0 161,6
52. 10 Tanaka, Shin’ichiShin’ichi Tanaka  Japonia 74,0 36,0 43,0 79,0 75,0 37,6 43,5 81,1 160,1
53. 58 Brejczew, WładimirWładimir Brejczew  Bułgaria 79,0 44,0 46,0 90,0 71,0 31,2 38,5 69,7 159,7
54. 9 Mewborn, RickRick Mewborn  Stany Zjednoczone 75,0 37,6 42,5 80,1 74,0 36,0 42,5 78,5 158,6
55. 2 Thoma, DieterDieter Thoma  RFN 75,0 37,6 40,5 78,1 74,0 36,0 40,0 76,0 154,1
56. 18 Lehmann, ChristophChristoph Lehmann  Szwajcaria 74,0 36,0 40,0 76,0 73,0 34,4 40,5 74,9 150,9
57. 33 Solà, BernatBernat Solà  Hiszpania 71,0 31,2 42,0 73,2 68,5 27,2 40,0 67,2 140,4
58. 24 Edwards, MichaelMichael Edwards Wielka Brytania Wielka Brytania 55,0 5,6 28,5 34,1 55,0 5,6 29,5 35,1 69,2

Konkurs indywidualny na skoczni K-114 (23.02.1988)[edytuj | edytuj kod]

Źródło: Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Large Hill, Individual (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].

Lp Nr Zawodnik Reprezentacja I seria II seria Wynik
końcowy
Skok Nota Skok Nota
Skok Styl Σ Skok Styl Σ
1. 49 Nykänen, MattiMatti Nykänen  Finlandia 118,5 66,3 54,5 120,8 107,0 50,2 53,0 103,2 224,0
2. 54 Johnsen, ErikErik Johnsen  Norwegia 114,5 60,7 53,0 113,7 102,0 43,2 51,0 94,2 207,9
3. 2 Debelak, MatjažMatjaž Debelak  Jugosławia 113,0 58,6 49,0 107,6 108,0 51,6 48,5 100,1 207,7
4. 38 Klauser, ThomasThomas Klauser  RFN 114,5 60,7 51,0 111,7 102,5 43,9 49,5 93,4 205,1
5. 44 Ploc, PavelPavel Ploc  Czechosłowacja 114,5 60,7 52,0 112,7 102,5 43,9 47,5 91,4 204,1
6. 45 Felder, AndreasAndreas Felder  Austria 113,5 59,3 51,0 110,3 103,0 44,6 49,0 93,6 203,9
7. 51 Bulau, HorstHorst Bulau  Kanada 112,5 57,9 51,5 109,4 99,5 39,7 48,5 88,2 197,6
8. 48 Tällberg, StaffanStaffan Tällberg  Szwecja 110,0 54,4 50,5 104,9 102,0 43,2 48,5 91,7 196,6
9. 18 Zupan, MatjažMatjaž Zupan  Jugosławia 111,5 56,5 53,5 110,0 98,5 38,3 47,5 85,8 195,8
10. 53 Tepeš, MiranMiran Tepeš  Jugosławia 105,0 47,4 51,0 98,4 102,5 43,9 52,5 96,4 194,8
11. 25 Puikkonen, JariJari Puikkonen  Finlandia 106,0 48,8 50,5 99,3 103,5 45,3 50,0 95,3 194,6
12. 12 Kuttin, HeinzHeinz Kuttin  Austria 112,0 57,2 51,0 108,2 98,5 38,3 47,0 85,3 193,5
13. 50 Fijas, PiotrPiotr Fijas  Polska 107,5 50,9 49,0 99,9 102,0 43,2 49,5 92,7 192,6
14. 9 Dluhoš, LadislavLadislav Dluhoš  Czechosłowacja 107,0 50,2 49,0 99,2 101,0 41,8 48,5 90,3 189,5
15. 5 Kjørum, Jon IngeJon Inge Kjørum  Norwegia 107,0 50,2 49,0 99,2 101,5 42,5 47,5 90,0 189,2
16. 1 Nikkola, Ari-PekkaAri-Pekka Nikkola  Finlandia 106,0 48,8 48,5 97,3 102,0 43,2 48,5 91,7 189,0
17. 41 Eidhammer, Ole ChristianOle Christian Eidhammer  Norwegia 108,5 52,3 52,5 104,8 98,0 37,6 45,5 83,1 187,9
18. 10 Boklöv, JanJan Boklöv  Szwecja 109,0 53,0 46,5 99,5 100,0 40,4 45,5 85,9 185,4
19. 16 Opaas, VegardVegard Opaas  Norwegia 106,0 48,8 51,0 99,8 97,5 36,9 48,5 85,4 185,2
20. 3 Stranner, GüntherGünther Stranner  Austria 112,0 57,2 49,5 106,7 94,5 32,7 45,5 78,2 184,9
21. 20 Daun, AndersAnders Daun  Szwecja 104,5 46,7 48,5 95,2 100,0 40,4 47,5 87,9 183,1
22. 27 Lederer, RemoRemo Lederer  NRD 105,5 48,1 50,0 98,1 97,0 36,2 47,5 83,7 181,8
22. 36 Tällberg, Per-IngePer-Inge Tällberg  Szwecja 106,0 48,8 49,0 97,8 99,0 39,0 45,0 84,0 181,8
24. 15 Malec, JiříJiří Malec  Czechosłowacja 109,0 53,0 48,0 101,0 97,0 36,2 44,0 80,2 181,2
25. 56 Mollard, DidierDidier Mollard  Francja 108,0 51,6 49,5 101,1 94,0 32,0 44,5 76,5 177,6
25. 11 Rohwein, PeterPeter Rohwein  RFN 106,0 48,8 47,5 96,3 96,0 34,8 46,5 81,3 177,6
27. 47 Hauswirth, ChristianChristian Hauswirth  Szwajcaria 105,0 47,4 47,5 94,9 97,0 36,2 46,0 82,2 177,1
28. 26 Vettori, ErnstErnst Vettori  Austria 103,0 44,6 49,5 94,1 96,5 35,5 47,0 82,5 176,6
29. 28 Parma, JiříJiří Parma  Czechosłowacja 99,5 39,7 49,5 89,2 98,0 37,6 48,5 86,1 175,3
30. 4 Balanche, GérardGérard Balanche  Szwajcaria 105,0 47,4 48,0 95,4 94,5 32,7 44,5 77,2 172,6
31. 43 Weißflog, JensJens Weißflog  NRD 104,5 46,7 49,0 95,7 93,5 31,3 45,0 76,3 172,0
32. 46 Holland, MikeMike Holland  Stany Zjednoczone 105,0 47,4 49,5 96,9 92,0 29,2 44,5 73,7 170,6
33. 57 Satō, AkiraAkira Satō  Japonia 100,0 40,4 48,0 88,4 96,0 34,8 47,0 81,8 170,2
34. 23 Bauer, AndreasAndreas Bauer  RFN 103,0 44,6 49,5 94,1 93,5 31,3 44,5 75,8 169,9
35. 22 Collins, SteveSteve Collins  Kanada 100,0 40,4 47,5 87,9 97,0 36,2 45,0 81,2 169,1
36. 52 Heumann, JosefJosef Heumann  RFN 102,0 43,2 47,5 90,7 95,0 33,4 43,0 76,4 167,1
37. 13 Kowal, JanJan Kowal  Polska 102,0 43,2 46,5 89,7 93,0 30,6 44,0 74,6 164,3
38. 14 Suorsa, PekkaPekka Suorsa  Finlandia 99,5 39,7 44,0 83,7 97,0 36,2 43,5 79,7 163,4
39. 58 Sambugaro, SandroSandro Sambugaro  Włochy 100,0 40,4 45,0 85,4 94,5 32,7 43,5 76,2 161,6
40. 34 Ulaga, PrimožPrimož Ulaga  Jugosławia 94,5 32,7 39,5 72,2 101,0 41,8 47,0 88,8 161,0
40. 30 Zografski, EmilEmil Zografski  Bułgaria 101,5 42,5 45,5 88,0 94,0 32,0 41,0 73,0 161,0
42. 40 Konopacke, MarkMark Konopacke  Stany Zjednoczone 100,0 40,4 43,5 83,9 96,0 34,8 41,5 76,3 160,2
43. 32 Piazzini, FabriceFabrice Piazzini  Szwajcaria 105,0 47,4 26,5 73,9 99,0 39,0 44,0 83,0 156,9
44. 19 Lehmann, ChristophChristoph Lehmann  Szwajcaria 101,0 41,8 45,5 87,3 90,0 26,4 39,5 65,9 153,2
45. 33 Lunardi, VirginioVirginio Lunardi  Włochy 100,0 40,4 45,0 85,4 89,0 25,0 40,5 65,5 150,9
46. 55 Brejczew, WładimirWładimir Brejczew  Bułgaria 101,5 42,5 44,0 86,5 86,5 21,5 39,5 61,0 147,5
47. 21 Tanaka, Shin’ichiShin’ichi Tanaka  Japonia 99,0 39,0 44,0 83,0 88,5 24,3 40,0 64,3 147,3
48. 37 Nagaoka, MasaruMasaru Nagaoka  Japonia 99,0 39,0 43,5 82,5 89,0 25,0 38,5 63,5 146,0
49. 7 Hastings, ChrisChris Hastings  Stany Zjednoczone 94,0 32,0 42,0 74,0 93,0 30,6 40,5 71,1 145,1
50. 17 Langlois, TedTed Langlois  Stany Zjednoczone 95,0 33,4 42,5 75,9 90,0 26,4 40,5 66,9 142,8
51. 29 Solà, BernatBernat Solà  Hiszpania 96,5 35,5 43,0 78,5 86,0 20,8 40,0 60,8 139,3
52. 8 Tao, KatsushiKatsushi Tao  Japonia 96,0 34,8 44,0 78,8 85,0 19,4 40,0 59,4 138,2
53. 31 Richards, RonRon Richards  Kanada 93,0 30,6 43,0 73,6 84,0 18,0 36,5 54,5 128,1
54. 6 Gillman, ToddTodd Gillman  Kanada 96,0 34,8 46,0 80,8 86,5[d] 21,5 8,5 30,0 110,8
55. 24 Edwards, MichaelMichael Edwards Wielka Brytania Wielka Brytania 71,0 0,0[e] 30,0 30,0 67,0 0,0[e] 27,5 27,5 57,5
35 Jesin, MichaiłMichaił Jesin  ZSRR DNS
39 Berger, FrédéricFrédéric Berger  Francja DNS
42 Subocz, EduardEduard Subocz  ZSRR DNS

Konkurs drużynowy na skoczni K-114 (24.02.1988)[edytuj | edytuj kod]

Przekreślono noty, których nie wliczano do dorobku poszczególnych zespołów.

Źródło: Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Large Hill, Team (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].

Lp Nr Reprezentacja Zawodnik I seria II seria Wynik
końcowy
zespołu
Skok Nota Skok Nota
Skok Styl Σ Skok Styl Σ
1. 11-1  Finlandia Nikkola, Ari-PekkaAri-Pekka Nikkola 110,5 55,1 51,5 106,6 108,5 52,3 49,0 101,3 634,4
11-2 Nykänen, MattiMatti Nykänen 115,5 62,1 52,5 114,6 114,5 60,7 53,5 114,2
11-3 Ylipulli, TuomoTuomo Ylipulli 105,5 48,1 51,0 99,1 102,0 43,2 50,0 93,2
11-4 Puikkonen, JariJari Puikkonen 104,0 46,0 49,0 91,0 105,5 48,1 50,5 98,6
2. 6-1  Jugosławia Ulaga, PrimožPrimož Ulaga 102,0 43,2 49,5 92,7 110,0 54,4 54,0 108,4 625,5
6-2 Zupan, MatjažMatjaž Zupan 109,5 53,7 53,0 106,7 108,5 52,3 52,5 104,8
6-3 Debelak, MatjažMatjaž Debelak 110,5 55,1 49,0 104,1 110,0 54,4 49,0 103,4
6-4 Tepeš, MiranMiran Tepeš 103,0 44,6 53,5 98,1 102,0 43,2 51,5 94,7
3. 10-1  Norwegia Eidhammer, Ole ChristianOle Christian Eidhammer 102,0 43,2 51,0 94,2 96,5 35,5 47,5 83,0 596,1
10-2 Kjørum, Jon IngeJon Inge Kjørum 78,0 9,6 29,5 39,1 101,0 41,8 47,5 89,3
10-3 Fidjestøl, Ole GunnarOle Gunnar Fidjestøl 104,5 46,7 46,5 93,2 107,0 50,2 50,5 100,7
10-4 Johnsen, ErikErik Johnsen 109,5 53,7 54,5 108,2 111,5 56,5 54,0 110,5
4. 8-1  Czechosłowacja Dluhoš, LadislavLadislav Dluhoš 100,5 41,1 46,0 87,1 96,0 34,8 43,5 78,3 586,8
8-2 Malec, JiříJiří Malec 109,5 53,7 50,0 103,7 102,0 43,2 46,5 89,7
8-3 Ploc, PavelPavel Ploc 106,0 48,8 48,5 97,3 111,0 55,8 51,0 106,8
8-4 Parma, JiříJiří Parma 103,0 44,6 50,5 95,1 102,0 43,2 51,0 94,2
5. 9-1  Austria Vettori, ErnstErnst Vettori 102,0 43,2 51,5 94,7 101,0 41,8 49,5 91,3 577,6
9-2 Kuttin, HeinzHeinz Kuttin 104,0 46,0 47,0 93,0 108,5 52,3 48,0 100,3
9-3 Stranner, GüntherGünther Stranner 106,0 48,8 50,0 98,8 106,5 49,5 50,0 99,5
9-4 Felder, AndreasAndreas Felder 102,0 43,2 47,5 90,7 98,0 37,6 48,0 85,6
6. 7-1  RFN Bauer, AndreasAndreas Bauer 98,5 38,3 46,5 84,8 101,0 41,8 48,5 90,3 559,0
7-2 Rohwein, PeterPeter Rohwein 102,0 43,2 47,0 90,2 98,0 37,6 46,5 84,1
7-3 Klauser, ThomasThomas Klauser 105,0 47,4 50,0 97,4 107,0 50,2 50,0 100,2
7-4 Heumann, JosefJosef Heumann 102,0 43,2 47,0 90,2 102,0 43,2 47,5 90,7
7. 5-1  Szwecja TazPer-Inge Tällberg 102,0 43,2 49,5 92,2 91,0 27,8 41,5 69,3 539,7
5-2 Daun, AndersAnders Daun 99,0 39,0 46,5 85,5 102,0 43,2 45,5 88,7
5-3 Boklöv, JanJan Boklöv 101,5 42,5 46,0 88,5 103,0 44,6 47,0 91,6
5-4 TazStaffan Tällberg 99,0 39,0 48,5 87,5 102,0 43,2 48,0 91,2
8. 4-1  Szwajcaria Balanche, GérardGérard Balanche 100,0 40,4 47,0 87,4 100,5 41,1 46,5 87,6 516,1
4-2 Lehmann, ChristophChristoph Lehmann 95,0 33,4 40,5 73,9 98,5 38,3 44,5 82,8
4-3 Piazzini, FabriceFabrice Piazzini 98,0 37,6 44,0 81,6 99,0 39,0 45,5 84,5
4-4 Hauswirth, ChristianChristian Hauswirth 101,0 41,8 47,5 89,3 99,5 39,7 46,0 85,7
9. 3-1  Kanada Bulau, HorstHorst Bulau 100,0 40,4 47,5 87,9 102,0 43,2 48,0 91,2 497,2
3-2 Collins, SteveSteve Collins 98,0 37,6 45,5 83,1 95,0 33,4 43,5 76,9
3-3 Gillman, ToddTodd Gillman 89,0 25,0 42,0 67,0 91,5 28,5 43,0 71,5
3-4 Richards, RonRon Richards 96,0 34,8 44,0 78,8 96,0 34,8 44,5 79,3
10. 2-1  Stany Zjednoczone Langlois, TedTed Langlois 88,0 23,6 40,0 63,6 90,0 26,4 42,5 68,9 496,8
2-2 Konopacke, MarkMark Konopacke 96,0 34,8 43,5 78,3 94,0 32,0 41,5 73,5
2-3 McGrane, DennisDennis McGrane 96,0 34,8 46,5 81,3 92,0 29,2 45,0 74,2
2-4 Holland, MikeMike Holland 107,0 50,2 49,5 99,7 101,0 41,8 48,0 89,8
11. 1-1  Japonia Tao, KatsushiKatsushi Tao 88,0 23,6 38,5 62,1 93,0 30,6 42,0 72,6 468,0
1-2 Tanaka, Shin’ichiShin’ichi Tanaka 90,0 26,4 41,0 67,4 91,5 28,5 40,0 68,5
1-3 Nagaoka, MasaruMasaru Nagaoka 98,0 37,6 44,0 81,6 95,0 33,4 42,0 75,4
1-4 Satō, AkiraAkira Satō 99,0 39,0 43,5 82,5 99,0 39,0 49,5 88,5

Składy reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Poniżej znajduje się zestawienie wszystkich skoczków narciarskich, którzy wystartowali w konkursach Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1988 w Calgary. W statystykach zawodnicy uporządkowani zostali według państw, w barwach których startowali. Dodatkowo, dla 29 zawodników, którzy wystartowali w konkursach poprzednich igrzysk, podano miejsca, które w nich uzyskali. W 1988 na olimpijskich obiektach debiutowało 36 skoczków, zaś po raz trzeci wystąpiło na igrzyskach 5 zawodników, mających za sobą start w Lake Placid w 1980 (Horst Bulau, Steve Collins, Piotr Fijas, Jari Puikkonen i Miran Tepeš).

Spośród skoczków wymienionych w tym zestawieniu 18 nie zdobyło przed rozpoczęciem igrzysk punktów do klasyfikacji Pucharu Świata 1987/1988 (Frédéric Berger, Anders Daun, Michael Edwards, Chris Hastings, Michaił Jesin, Jan Kowal, Ted Langlois, Dennis McGrane, Rick Mewborn, Didier Mollard, Masaru Nagaoka, Akira Satō, Bernat Solà, Eduard Subocz, Shin’ichi Tanaka, Per-Inge Tällberg, Emil Zografski i Matjaž Zupan).

Zawodnik Data urodzenia Miejsca na ZIO 1984 Miejsca na ZIO 1988 Źródło
normalna duża normalna duża drużynowy
 Austria (4)
Andreas Felder 6 marca 1962 6. 28. 12. 6. 5. [39]
Heinz Kuttin 5 stycznia 1971 6. 12. 5. [40]
Günther Stranner 26 kwietnia 1967 20. 20. 5. [41]
Ernst Vettori 25 czerwca 1964 36. 24. 28. 5. [42]
 Bułgaria (2)
Władimir Brejczew 16 grudnia 1958 19. 42. 53. 46. [43]
Emil Zografski 3 lutego 1968 40. 40. [44]
 Czechosłowacja (4)
Ladislav Dluhoš 6 października 1965 12. 14. 14. 4. [45]
Jiří Malec 24 listopada 1962 3. Bronze medal.svg 24. 4. [46]
Jiří Parma 9 stycznia 1963 10. 23. 5. 29. 4. [47]
Pavel Ploc 15 czerwca 1964 14. 3. Bronze medal.svg 2. Silver medal.svg 5. 4. [48]
 Finlandia (6)
Risto Laakkonen 6 maja 1967 23. [49]
Ari-Pekka Nikkola 16 maja 1969 15. 16. 1. Gold medal.svg [50]
Matti Nykänen 17 lipca 1963 2. Silver medal.svg 1. Gold medal.svg 1. Gold medal.svg 1. Gold medal.svg 1. Gold medal.svg [51]
Jari Puikkonen 25 czerwca 1959 3. Bronze medal.svg 5. 7. 11. 1. Gold medal.svg [52]
Pekka Suorsa 8 grudnia 1967 38. [53]
Tuomo Ylipulli 3 marca 1965 1. Gold medal.svg [54]
 Francja (2)
Frédéric Berger 27 sierpnia 1964 49. DNS [55]
Didier Mollard 4 grudnia 1969 34. 25. [56]
 Hiszpania (1)
Bernat Solà 5 września 1965 56. 50. 57. 51. [57]
 Japonia (4)
Masaru Nagaoka 6 sierpnia 1962 22. 43. 25. 48. 11. [58]
Akira Satō 19 lipca 1964 11. 33. 11. [59]
Shin’ichi Tanaka 15 maja 1959 52. 47. 11. [60]
Katsushi Tao 1 maja 1963 51. 52. 11. [61]
 Jugosławia (5)
Matjaž Debelak 27 sierpnia 1965 3. Bronze medal.svg 2. Silver medal.svg [62]
Rajko Lotrič 20 sierpnia 1962 26. [63]
Miran Tepeš 25 kwietnia 1961 27. 45. 4. 10. 2. Silver medal.svg [64]
Primož Ulaga 20 lipca 1962 57. 13. 30. 40. 2. Silver medal.svg [65]
Matjaž Zupan 27 września 1968 16. 9. 2. Silver medal.svg [66]
 Kanada (4)
Horst Bulau 14 sierpnia 1962 38. 10. 44. 7. 9. [67]
Steve Collins 13 marca 1964 25. 36. 13. 35. 9. [68]
Todd Gillman 24 lutego 1967 42. 54. 9. [69]
Ron Richards 5 czerwca 1963 29. 25. 32. 53. 9. [70]
 NRD (2)
Remo Lederer 19 grudnia 1968 21. 22. [71]
Jens Weißflog 21 lipca 1964 1. Gold medal.svg 2. Silver medal.svg 9. 31. [72]
 Norwegia (5)
Ole Christian Eidhammer 15 kwietnia 1965 18. 19. 17. 3. Bronze medal.svg [73]
Ole Gunnar Fidjestøl 21 marca 1960 31. 22. 3. Bronze medal.svg [74]
Erik Johnsen 4 lipca 1965 41. 2. Silver medal.svg 3. Bronze medal.svg [75]
Jon Inge Kjørum 23 maja 1965 15. 3. Bronze medal.svg [76]
Vegard Opaas 11 stycznia 1962 8. 27. 45. 19. [77]
 Polska (2)
Piotr Fijas 27 czerwca 1958 7. 17. 10. 13. [78]
Jan Kowal 8 lipca 1967 34. 37. [79]
 RFN (5)
Andreas Bauer 21 stycznia 1964 11. 7. 29. 34. 6. [80]
Josef Heumann 14 października 1964 31. 36. 6. [81]
Thomas Klauser 9 czerwca 1964 47. 47. 4. 6. [82]
Peter Rohwein 26 czerwca 1962 44. 35. 25. 6. [83]
Dieter Thoma 26 czerwca 1962 55. [84]
 Stany Zjednoczone (6)
Chris Hastings 17 sierpnia 1964 49. [85]
Mike Holland 9 grudnia 1961 41. 37. 33. 32. 10. [86]
Mark Konopacke 26 kwietnia 1963 18. 42. 10. [87]
Ted Langlois 25 stycznia 1968 50. 10. [88]
Dennis McGrane 7 lipca 1962 33. 53. 43. 10. [89]
Rick Mewborn 28 marca 1965 54. [90]
 Szwajcaria (4)
Gérard Balanche 18 stycznia 1968 37. 30. 8. [91]
Christian Hauswirth 23 grudnia 1965 48. 48. 27. 8. [92]
Christoph Lehmann 28 grudnia 1968 48. 56. 44. 8. [93]
Fabrice Piazzini 9 listopada 1965 53. 40. 17. 43. 8. [94]
 Szwecja (4)
Jan Boklöv 14 grudnia 1966 28. 18. 7. [95]
Anders Daun 20 kwietnia 1963 27. 21. 7. [96]
Per-Inge Tällberg 14 czerwca 1967 36. 22. 7. [97]
Staffan Tällberg 17 grudnia 1970 8. 8. 7. [98]
Wielka Brytania Wielka Brytania (1)
Michael Edwards 5 grudnia 1963 58. 55. [99]
 Włochy (2)
Virginio Lunardi 22 marca 1968 50. 45. [100]
Sandro Sambugaro 6 lipca 1965 43. 44. 46. 39. [101]
 ZSRR (2)
Michaił Jesin 25 stycznia 1968 39. DNS [102]
Eduard Subocz 11 maja 1969 38. DNS [103]

Uwagi

  1. Wartość punktowa, która była dodawana lub odejmowana za każdy metr powyżej lub poniżej punktu K (wartość bazowa – 60 punktów).
  2. Zawodnik ten startował oficjalnie pod imieniem Michael.
  3. Nie przyznawano wówczas ujemnych punktów za odległość, które Edwards otrzymałby teoretycznie za skok poniżej 71,5 m, gdyby konsekwentnie odejmować 1,6 pkt od bazowych 60 pkt od punktu K (114 m).
  4. Skok zakończony upadkiem.
  5. 5,0 5,1 Nie przyznawano wówczas ujemnych punktów za odległość – punkty dodatnie można było uzyskać za skok na co najmniej 71,5 m.

Przypisy

  1. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  2. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 57.
  3. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 83 i 111.
  4. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 111 i 113.
  5. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 121.
  6. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 69.
  7. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 123.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 Adam Bucholz: Teatr jednego aktora? – Calgary 1988. Skijumping.pl. [dostęp 2015-02-28].
  9. Ski Jumping at the 1984 Sarajevo Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  10. Oberstdorf (BRD) World Ski Championships – Men's K90 (ang.). FIS-ski.com. [dostęp 2015-02-28].
  11. Oberstdorf (BRD) World Ski Championships – Men's K70 (ang.). FIS-ski.com. [dostęp 2015-02-28].
  12. Oberstdorf (BRD) World Ski Championships – Men's Team (ang.). FIS-ski.com. [dostęp 2015-02-28].
  13. Skoki narciarskie – Turniej Czterech Skoczni 1987/1988 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2015-02-28].
  14. Teraz nastąpi zawieszenie broni. „Trybuna Robotnicza”. 19/1988, s. 6, 1988-01-25 (pol.). [dostęp 2015-02-28]. 
  15. 15,0 15,1 Opracowano na podstawie tabeli klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 1987/1988 [data dostępu 2015-02-28].
  16. 16,0 16,1 Opracowano na podstawie tabeli klasyfikacji generalnej Pucharu Narodów 1987/1988 [data dostępu 2015-02-28].
  17. 17,0 17,1 XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 597.
  18. Dnešní program. „Rudé právo”. 39/1988, s. 8, 1988-02-17 (cz.). [dostęp 2015-02-28]. 
  19. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 25.
  20. Vítr skokanům nepřál. „Rudé právo”. 40/1988, s. 8, 1988-02-18 (cz.). [dostęp 2015-02-28]. 
  21. Větrná loterie na můstcích. „Rudé právo”. 41/1988, s. 8, 1988-02-19 (cz.). [dostęp 2015-02-28]. 
  22. 22,0 22,1 22,2 XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 37.
  23. Skoky odloženy. „Rudé právo”. 44/1988, s. 8, 1988-02-23 (cz.). [dostęp 2015-02-28]. 
  24. 24,0 24,1 XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 600.
  25. 25,0 25,1 XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 603.
  26. WINTER OLYMPICS. Notes. Olympic Flame Leaves Some in Calgary With a Warm Feeling Inside (ang.). LAtimes.org, 1988-02-21. [dostęp 2015-02-28].
  27. XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 598, 600 i 603.
  28. 1988 15th Olympic Winter Games, Calgary – Ski Jumping 70meters Results (ang.). Winter-olympic-memories.com. [dostęp 2015-02-28].
  29. 1988 15th Olympic Winter Games, Calgary – Ski Jumping 90meters Results (ang.). Winter-olympic-memories.com. [dostęp 2015-02-28].
  30. 1988 15th Olympic Winter Games, Calgary – Ski Jumping Team Results (ang.). Winter-olympic-memories.com. [dostęp 2015-02-28].
  31. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Normal Hill, Individual Jump 1 (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  32. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Normal Hill, Individual Jump 2 (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  33. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Large Hill, Individual Jump 1 (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  34. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Large Hill, Individual Jump 2 (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  35. Opracowano na podstawie: XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 604–605..
  36. 36,0 36,1 XV Olympic Winter Games: Official Report (ang.). LA84foundation.org. [dostęp 2015-02-28]. s. 604–605.
  37. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Large Hill, Team Jump 1 (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  38. Ski Jumping at the 1988 Calgary Winter Games: Men's Large Hill, Team Jump 2 (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  39. Andreas Felder Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  40. Heinz Kuttin Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  41. Günther Stranner Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  42. Ernst Vettori Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  43. Vladimir Breychev Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  44. Emil Zografski Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  45. Ladislav Dluhoš Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  46. Jiří Malec Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  47. Jiří Parma Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  48. Pavel Ploc Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  49. Risto Laakkonen Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  50. Ari-Pekka Nikkola Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  51. Matti Nykänen Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  52. Jari Puikkonen Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  53. Pekka Suorsa Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  54. Tuomo Ylipulli Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  55. Frédéric Berger Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  56. Didier Mollard Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  57. Bernat Sola Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  58. Masaru Nagaoka Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  59. Akira Sato Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  60. Shinichi Tanaka Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  61. Katsushi Tao Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  62. Matjaž Debelak Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  63. Rajko Lotrič Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  64. Miran Tepeš Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  65. Primož Ulaga Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  66. Matjaž Zupan Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  67. Horst Bulau Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  68. Steve Collins Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  69. Todd Gillman Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  70. Ron Richards Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  71. Remo Lederer Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  72. Jens Weißflog Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  73. Ole Christian Eidhammer Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  74. Ole Gunnar Fidjestøl Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  75. Erik Johnsen Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  76. Jon Inge Kjørum Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  77. Vegard Opaas Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  78. Piotr Fijas Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  79. Jan Kowal Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  80. Andi Bauer Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  81. Josef Heumann Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  82. Thomas Klauser Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  83. Peter Rohwein Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  84. Dieter Thoma Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  85. Chris Hastings Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  86. Mike Holland Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  87. Mark Konopacke Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  88. Ted Langlois Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  89. Dennis McGrane Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  90. Rick Mewborn Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  91. Gérard Balanche Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  92. Christian Hauswirth Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  93. Christoph Lehmann Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  94. Fabrice Piazzini Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  95. Jan Boklöv Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  96. Anders Daun Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  97. Per-Inge Tällberg Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  98. Staffan Tällberg Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  99. Eddie Edwards Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  100. Virginio Lunardi Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  101. Sandro Sambugaro Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  102. Mikhail Yesin Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].
  103. Eduard Suboch Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2015-02-28].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]