Slalom równoległy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Slalom równoległy – jedna z konkurencji narciarstwa alpejskiego rozgrywana zarówno wśród mężczyzn jak i kobiet, m.in. w ramach Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim.

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Zawody indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Zawody polegają na tym, że na stoku ścigają się dwaj (lub więcej) zawodnicy, jadący na (w miarę możliwości) tak samo ustawionej trasie slalomowej. Trasa przejazdu wyznaczona jest jedynie przez wewnętrzne tyczki lub pary tyczek (w pozostałych konkurencjach bramka to tyczka (lub para tyczek) wewnętrzna i zewnętrzna). Różnica poziomów między startem a metą musi wynosić 80–100 m, a liczba bramek zawierać się w przedziale 20–30. Jeśli slalom rozgrywany jest na dwóch trasach, jedna ma tyczki niebieskie, druga – czerwone. Odległość między tymi samymi bramkami sąsiednich tras musi wynosić 6–7 m. Obaj (lub więcej) zawodnicy startują, gdy otworzą się jednocześnie ich bramki startowe. Zawody rozgrywane są metodą pucharową, do startu dopuszczanych jest 32 najlepszych zgłoszonych zawodników (zgodnie z posiadanymi przez nich punktami FIS). Charakter trasy odpowiada slalomowi lub krótkiej trasie slalomu giganta, na której niektórzy zawodnicy używają również bardzo krótkich nart (165 cm).

Zawody drużynowe[edytuj | edytuj kod]

Zawody drużynowe odbywają się również systemem pucharowym. Do zawodów dopuszczanych jest 16 lub 8 reprezentacji krajowych. Jeśli któraś reprezentacja nie wystartuje, nie jest dodawana żadna inna reprezentacja (tak było w Mistrzostwach Świata w narciarstwie alpejskim w 2011 roku, gdy wystartowało 11 drużyn). W każdej reprezentacji zgłaszanych jest 4–6 zawodników (co najmniej 2 kobiety i 2 mężczyzn), ale w danej rundzie startuje 4 (2 mężczyzn i 2 kobiety), w której kobiety i mężczyźni jadą na zmianę: kobieta drużyny A na niebieskiej trasie, mężczyzna drużyny A na niebieskiej trasie, kobieta drużyny A na czerwonej trasie i mężczyzna drużyny A na czerwonej trasie. Za wygranie przejazdu drużyna zdobywa punkt. Do kolejnej rundy awansuje drużyna, która zdobędzie więcej punktów (4:0 lub 3:1, jeśli w każdym przejeździe choć jeden zawodnik dojedzie do mety), w przypadku remisu awansuje ta drużyna, której łączny czas lepszego mężczyzny i lepszej kobiety jest lepszy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy zawody w slalomie równoległym w ramach Pucharu Świata rozegrano w 1975 roku w Val Gardena. Później – przez kilkanaście lat – rozgrywano zawody jedynie w ramach Pucharu Narodów lub jako dyscypliny pokazowe prezentowane na koniec sezonu Pucharu Świata. W 1986 r. w Wiedniu po raz pierwszy rozegrano zawody przy sztucznym świetle. W latach 1986 i 1987 przeprowadzono dwa pokazowe zawody kobiet w Olympiapark w Monachium. Na każdych zawodach było ok. po 50 tysięcy widzów. W 1997 roku rozegrano w ramach Pucharu Świata dwie konkurencje w slalomie równoległym (w Tignes i Mammoth Mountain), w tym jedną w równoległym slalomie gigancie. W 2009 roku przeprowadzono dwukrotnie promocyjne zawody w slalomie równoległym w Moskwie (2 stycznia i 21 listopada).

Po kilkunastoletniej przerwie zawody Pucharu Świata w slalomie równoległym zostały rozegrane w Monachium 2 stycznia 2011 roku[1]. Zwyciężyli Maria Pietilä-Holmner i Ivica Kostelić. Zawody obserwowało 30 tysięcy widzów.

W ramach Mistrzostw Świata w Narciarstwie Alpejskim w 2011 roku rywalizację drużynową rozegrano w dniu 16 lutego 2011 roku w Garmisch-Partenkirchen w Niemczech w postaci slalomu równoległego (giganta). Zakwalifikowano do niego 16 najwyżej punktowanych drużyn w klasyfikacji FIS[2]. Pięć z nich (Norwegia, Słowenia, Finlandia, Japonia i Liechtenstein) zdecydowało się nie brać udziału w tych zawodach, ostatecznie startowało 11 drużyn (spośród których 5 najwyżej punktowanych otrzymało dziką kartę i awansowało do ćwierćfinału bez udziału w eliminacjach).

Na zamknięcie sezonu 2010/11 20 marca 2011 roku w ośrodku narciarskim Lenzerheide w Szwajcarii w ramach Pucharu Świata FIS rozegrano zawody drużynowe (również w gigancie) o nazwie Nations Team Event, których rezultaty nie liczyły się jednak do punktacji pucharu. Na starcie stanęło 9 drużyn, spośród których Czechy musiały walczyć z Chorwacją o awans do ćwierćfinału (wygrały Czechy). Pozostałe 7 drużyn (Austria, Francja, Kanada, Niemcy, Szwajcaria, Szwecja i Włochy) miało dziką kartę.

W sezonie 2011/2012 zawody noworoczne w Monachium nie były rozgrywane. Natomiast 21 lutego 2012 roku rozegrano w Moskwie zawody slalomu równoległego kobiet i mężczyzn. Zawody zostały rozegrane na terenie Kompleksu Sportowego Łużniki przy sztucznym oświetleniu na sztucznym stoku o wysokości ok. 60 m[3].

Od 2012 roku niektóre zawody slalomu równoległego rozgrywane są w formule City Event. Jest to dyscyplina łącząca cechy slalomu i slalomu giganta: system pucharowy, co najmniej 20 bramek oddalonych od siebie o co najmniej 10 m, bramki zaznaczone tylko jedną, wewnętrzną, podwójną tyczką; wymagania sprzętowe jak dla slalomu[4].

W sezonie 2012/2013 zawody w ramach Pucharu Świata FIS w slalomie równoległym były rozgrywane kolejny raz w formule City Event dwukrotnie dla obu płci:

  • zawody noworoczne, 1 stycznia 2013 roku w Monachium o 17:45 w Olympiapark München
  • zawody 29 stycznia 2013 roku w Moskwie 29 stycznia o 17:00 (CET).

W sezonach 2013/2014, 2014/2015 i 2015/2016 zawody planowane w formule City Event w Monachium 1 stycznia zostały odwołane[5].

Od sezonu 2015/2016 zawody slalomu równoległego w ramach Pucharu Świata są rozgrywane trzykrotnie w sezonie:

  • w grudniu w Alta Badia (mężczyźni w slalomie gigancie, w grudniu 2017 roku rozegrano również równoległy slalom kobiet w Courchevel)
  • 1 stycznia w Oslo (w 2018 roku) (obie płcie w formule City Event)
  • pod koniec stycznia lub lutym w Sztokholmie (obie płcie w formule City Event).

24 lutego 2018 roku po raz pierwszy w programie Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Pjongczangu odbyły się drużynowe zawody w slalomie równoległym. Trasa liczyła 26 bramek i uskok (po 9 bramce). W zawodach wzięło udział 16 drużyn: Austria, Korea Południowa (awans Austrii), Szwecja, Słowenia (awans Szwecji), USA, Wielka Brytania (awans Wielkiej Brytanii), Sportowcy olimpijscy z Rosji, Norwegia (awans Norwegii), Czechy, Włochy (awans Włoch), Francja, Kanada (awans Francji), Niemcy, Słowacja (awans Niemiec), Szwajcaria i Węgry (awans Szwajcarii). W półfinale Austria pokonała Szwecję, Norwegia Wielką Brytanię, Francja Włochy i Szwajcaria Niemcy. W finale Szwajcaria pokonała Austrię, a Norwegia Francję.


Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Pełna lista zawodów (w tym pokazowych) w slalomie równoległym rozgrywanych w ramach lub przy okazji Pucharu Świata oraz olimpiad zimowych (zawody drużynowe).

Zawody indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Data Ośrodek Mężczyźni Kobiety Dyscyplina
22-23 marca 1975 Włochy Val Gardena* Włochy Gustav Thöni Austria Monika Kaserer Slalom
20 marca 1976 Kanada Mont St. Anne Włochy Franco Bieler Szwajcaria Bernadette Zurbriggen Slalom
19 marca 1978 Szwajcaria Arosa Stany Zjednoczone Phil Mahre Austria Annemarie Moser-Pröll Slalom
16 marca 1980 Austria Saalbach Austria Anton Steiner Austria Annemarie Moser-Pröll Slalom
30 marca 1981 Szwajcaria Laax Szwecja Ingemar Stenmark Stany Zjednoczone Tamara McKinney Slalom
28 marca 1982 Francja Montgenèvre Stany Zjednoczone Phil Mahre Niemcy Maria Epple Slalom
21 marca 1983 Japonia Furano Szwecja Ingemar Stenmark Francja Anne-Flore Rey Slalom
25 marca 1984 Norwegia Oslo Austria Hans Enn Czechy Olga Charvátová Slalom
6 stycznia 1986 Austria Wiedeń Włochy Ivano Edalini - Slalom
23 marca 1986 Kanada Bromont Liechtenstein Paul Frommelt Szwajcaria Vreni Schneider Slalom
22 grudnia 1987 Włochy Bormio Szwajcaria Pirmin Zurbriggen Szwajcaria Brigitte Oertli Slalom
27 marca 1988 Austria Saalbach Włochy Alberto Tomba Niemcy Christina Meier-Höck Slalom
11 marca 1989 Japonia Shiga Kōgen Austria Bernhard Gstrein Szwajcaria Chantal Bournissen Slalom
24 marca 1991 Stany Zjednoczone Waterville Szwajcaria Urs Kälin Austria Anita Wachter Slalom
24 października 1997 Francja Tignes* Austria Josef Strobl Francja Leïla Piccard Slalom gigant
28 listopada 1997 Stany Zjednoczone Mammoth Mountain* - Niemcy Hilde Gerg Slalom
2 stycznia 2011 Niemcy Monachium* Chorwacja Ivica Kostelić Szwecja Maria Pietilä-Holmner Slalom
21 lutego 2012 Rosja Moskwa* Francja Alexis Pinturault Stany Zjednoczone Julia Mancuso Slalom
1 stycznia 2013 Niemcy Monachium* Niemcy Felix Neureuther Słowacja Veronika Velez-Zuzulová Slalom gigant
29 stycznia 2013 Rosja Moskwa* Austria Marcel Hirscher Niemcy Lena Dürr Slalom
21 grudnia 2015 Włochy Alta Badia* Norwegia Kjetil Jansrud - Slalom gigant
23 lutego 2016 Szwecja Sztokholm* Austria Marcel Hirscher Szwajcaria Wendy Holdener City Event
19 grudnia 2016 Włochy Alta Badia* Francja Cyprien Sarrazin - Slalom gigant
31 stycznia 2017 Szwecja Sztokholm* Niemcy Linus Straßer Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin City Event
18 grudnia 2017 Włochy Alta Badia* Szwecja Matts Olsson - Slalom gigant
20 grudnia 2017 Francja Courchevel* - Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin Slalom
1 stycznia 2018 Norwegia Oslo* (Holmenkollen) Szwecja André Myhrer Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin City Event, 18 bramek
30 stycznia 2018 Szwecja Sztokholm* Szwajcaria Ramon Zenhäusern Norwegia Nina Løseth City Event

* – zawody zaznaczone kolorowym tłem były liczone do punktacji Pucharu Świata.

Zawody drużynowe[edytuj | edytuj kod]

Data Ośrodek 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce 4. miejsce Dyscyplina Szczegóły
16 lutego 2011 Niemcy Garmisch-Partenkirchen* Francja Francja Austria Austria Szwecja Szwecja Włochy Włochy Slalom gigant Wyniki, Na stronie FIS
20 marca 2011 Szwajcaria Lenzerheide Niemcy Niemcy Włochy Włochy Austria Austria Szwajcaria Szwajcaria Slalom gigant Na stronie FIS
24 lutego 2018 Korea Południowa Yongpyong Szwajcaria Szwajcaria Austria Austria Norwegia Norwegia Francja Francja Slalom gigant Na stronie FIS, Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2018

* – zawody zaznaczone kolorowym tłem były liczone do punktacji Pucharu Świata.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Wojczyński: Slalom równoległy zagościł w Pucharze Świata. Przegląd Sportowy (Sports.pl), 2011-01-03. [dostęp 2011-02-24].
  2. W sezonie 2010/2011 Polska była klasyfikowana na 22. miejscu (na 23 klasyfikowane państwa), za Wielką Brytanią i przed Monako (m.in. klasyfikacja drużynowa na stronie FIS)
  3. Mancuso, Pinturault claim Moscow city event points (ang.). [dostęp 2012-04-15].
  4. City Event Rules for Alpine World Cup, fis-ski.com, 25 lipca 2016 [dostęp 2018-01-01] (ang.).
  5. Informacja o odwołaniu Cicy Event w Monachium 1 stycznia 2014 roku na stronie FIS. [dostęp 2014-10-12].
  6. Alpine Team Event, Yongpyong Alpine Centre, 24 lutego 2018 [dostęp 2018-02-24].