Slam Dunk Contest

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Slam Dunk Contest
Organizator National Basketball Association

Slam Dunk Contest – konkurs wsadów w NBA odbywający się w czasie NBA All-Star Weekend, w sobotę przed Meczem Gwiazd NBA. Uczestnicy starają się wykonać jak najlepszy wsad do kosza, a pięciu sędziów ocenia to w skali od 0 do 10. Czterech zawodników próbuje swoich sił w pierwszej rundzie, dwóch z nich awansuje do finału. Do 2004 roku występowało 6 lub 8 zawodników. Nate Robinson jest jedynym zawodnikiem w historii ligi NBA, który trzy razy zwyciężył w tym konkursie. Jason Richardson, Harold Miner, Dominique Wilkins i Michael Jordan mają na swoich kontach po dwa wygrane konkursy.

Zwycięzcy[edytuj | edytuj kod]

Rezultaty rok po roku[edytuj | edytuj kod]

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

1984 - rozgrywany w Denver

Zawodnik 1 Runda Półfinały Finał Miejsce
Larry Nance (Phoenix) 134 (44+44+46) 140 (49+48+43) 134 (48+39+47) 1 miejsce
Julius Erving (Philadelphia) 134 (39+47+48) 140 (44+49+47) 122 (47+25+50) 2 miejsce
Dominique Wilkins (Atlanta) 135 (47+39+49) 137 (48+48+41)
Darrell Griffith (Utah) 121 (39+40+42) 108 (42+42+24)
Edgar Jones (San Antonio) 118 (32+43+43)
Ralph Sampson (Houston) 118 (37+40+41)
Orlando Woolridge (Chicago) 116 (23+45+48)
Clyde Drexler (Portland) 108 (40+24+44)
Michael Cooper (L.A. Lakers) 108 (40+24+44)

1985 - rozgrywany w Indianapolis

Zawodnik 1 Runda Półfinał Finał Miejsce
Dominique Wilkins (Atlanta) 145 (47+49+49) 140 (48+45+47) 147 (47+50+50) 1 miejsce
Michael Jordan (Chicago) 130 (44+42+42) 142 (45+47+50) 136 (43+44+49) 2 miejsce
Terence Stansbury (Indiana) 130 (46+50+34) 136 (49+48+39)
Julius Erving (Philadelphia) Wytypowany do półfinałów 132 (43+44+45)
Larry Nance (Phoenix) Wytypowany do półfinałów 131 (42+47+42)
Darrell Griffith (Utah) 126 (38+42+46)
Orlando Woolridge (Chicago) 124 (40+43+41)
Clyde Drexler (Portland) 122 (39+39+44)

1986 - rozgrywany w Dallas

Zawodnik 1 Runda Półfinał Finał Miejsce
Spud Webb (Atlanta) 141 (46+48+47) 138 (50+42+46) 100 (50+50) 1 miejsce
Dominique Wilkins (Atlanta) Wytypowany do półfinałów 138 (46+47+45)   98 (50+48) 2 miejsce
Terence Stansbury (Indiana) 129b (34+47+48) 132 (44+39+49)
Gerald Wilkins (New York) 133 (44+50+39)   87 (37+25+25)
Jerome Kersey (Portland) 129 (39+43+47)
Paul Pressey (Milwaukee) 116 (44+35+37)
Roy Hinson (Cleveland) 112 (35+39+38)
Terry Tyler (Sacramento) 110 (37+36+37)

1987 - rozgrywany w Seattle

Zawodnik 1 Runda Półfinał Finał Miejsce
Michael Jordan (Chicago) 88 (41+47) 148 (49+49+50) 146 (48+48+50) 1 miejsce
Jerome Kersey (Portland) 92 (48+44) 147 (50+48+49) 140 (46+45+49) 2 miejsce
Terence Stansbury (Seattle) 99 (49+50) 144 (49+45+50)
Clyde Drexler (Portland) 92 (45+47) 136 (46+45+45)
Ron Harper (Cleveland) 83 (45+38)
Johnny Dawkins (San Antonio) 81 (37+44)
Tom Chambers (Seattle) 62 (41+21)
Gerald Wilkins (New York) 62 (41+21)

1988 - rozgrywany w Chicago

Zawodnik 1 Runda Półfinał Finał Miejsce
Michael Jordan (Chicago) 94 (47+47) 145 (50+48+47) 147 (50+47+50) 1 miejsce
Dominique Wilkins (Atlanta) 96 (49+47) 143 (49+47+47) 145 (50+50+45) 2 miejsce
Clyde Drexler (Portland) 88 (44+44) 133 (45+42+46)
Otis Smith (Golden State) 87 (40+47) 109 (45+22+42)
Jerome Kersey (Portland) 79 (41+38)
Greg Anderson (San Antonio) 76 (42+34)
Spud Webb (Atlanta) 52 (34+18)

1989 - rozgrywany w Houston

Zawodnik 1 Runda Półfinał Finał Miejsce
Kenny Walker (New York) 91.3 (42.5+48.8) 96.4 (46.9+49.5) 148.1 (48.9+49.6+49.6) 1 miejsce
Clyde Drexler (Portland) 93.7 (46.6+47.1) 95.0 (47.3+47.7)   49.5 (24.5+25.0+ 0.01) 2 miejsce
Spud Webb (Atlanta) 94.5 (46.8+47.7) 91.8 (47.8+44.0)
Shelton Jones (Philadelphia) 89.5 (44.1+45.4) 90.6 (45.7+44.9)
Tim Perry (Phoenix) 89.4 (44.4+45.0)
Jerome Kersey (Portland) 88.9 (44.9+44.0)
Ron Harper (Cleveland) 88.5 (41.7+46.8)
Chris Morris (New Jersey) 83.2 (41.1+42.1)

1 Drexler nie przystępował do swojego ostatniego wsadu, został oceniony jako 0 .

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

1990 - rozgrywany w Miami

Zawodnik I Runda Półfinał Finał Miejsce
Dominique Wilkins (Atlanta) 96.3 (48.1+48.2) 97.7 (48.0+49.7) 146.8 (47.9+49.7+49.2) 1 miejsce
Kenny Smith (Sacramento) 93.0 (43.4+49.6) 98.3 (49.1+49.2) 145.1 (48.1+49.8+47.2) 2 miejsce
Kenny Walker (New York) 95.2 (47.0+48.2) 97.4 (49.5+47.9)
Shawn Kemp (Seattle) 98.2 (49.1+49.1) 96.4 (47.6+48.8)
Scottie Pippen (Chicago) 92.2 (47.2+45.0)
Rex Chapman (Charlotte) 92.1 (45.5+46.6)
Billy Thompson (Miami) 91.4 (47.7+43.7)
Kenny Battle (Phoenix) 85.8 (42.5+42.8)

1991
Od tego roku uczestnicy rundy finałowej mogli wykonać po trzy wsady, dwa ocenione najwyżej wpływały na notę końcową.

Zawodnik I Runda Półfinał Finał
Dee Brown (Boston) 92.4 (48.2+44.2) 98.0 (49.6+48.4) 97.7 (48.1+49.6–46.4)
Shawn Kemp (Seattle) 95.8 (47.6+48.2) 95.6 (48.3+47.3) 93.7 (48.0+45.7–44.3)
Rex Chapman (Charlotte) 95.2 (45.5+49.7) 94.0 (48.0+46.0)
Kenny Smith (Houston) 90.8 (48.5+42.3) 87.9 (46.6+41.3)
Kenny Williams (Indiana) 86.9 (42.3+44.6)
Blue Edwards (Utah) 84.3 (40.1+44.2)
Otis Smith (Orlando) 83.0 (41.2+41.8)
Kendall Gill (Charlotte) 81.0 (40.1+40.9)

1992

Zawodnik I Runda Półfinał Finał
Cedric Ceballos (Phoenix) 85.4 (43.1+42.3) 90.4 (45.7+44.7) 97.2 (47.2+50.0–43.3)
Larry Johnson (Charlotte) 98.0 (48.6+49.4) 98.0 (49.6+48.4) 66.0 (33.5+32.5–0.0a)
Nick Anderson (Orlando) 88.6 (47.4+41.2) 89.8 (46.0+43.8)
John Starks (New York) 89.6 (42.6+47.0) 87.9 (43.1+44.8)
Doug West (Minnesota) 84.1 (44.3+39.8)
Shawn Kemp (Seattle) 81.4 (47.4+34.0)
Stacey Augmon (Atlanta) 79.5 (44.7+34.8)

a Johnson nie podjął się wykonania ostatniego wsadu.

1993
Dwa najwyżej ocenione wsady z trzech wykonanych w każdej rundzie wpływały na notę końcową.
Shawn Kemp (Seattle) nie wystąpił z powodu kontuzji.

Zawodnik I Runda Finał
Harold Miner (Miami) 94.8 (49.0+45.8–45.8) 97.4 (48.0+49.4–47.0)
Clarence Weatherspoon (Philadelphia) 87.5 (43.2+44.3–38.5) 92.2 (44.7+47.5–27.5)
Cedric Ceballos (Phoenix) 87.3 (42.3+45.1–22.5) 79.8 (42.3+37.5–24.5)
David Benoit (Utah) 85.8 (41.5+44.3–28.5)
Kenny Smith (Houston) 85.0 (46.5+38.5–26.5)
Mahmoud Abdul-Rauf (Denver) 80.8 (38.0+42.8–26.0)
Tim Perry (Philadelphia) 70.0 (38.5+31.5–22.0)

1994
W I rundzie każdy uczestnik miał 90 sekund na wykonanie dowolnej ilości wsadów, za które otrzymywał łączną notę. W rundzie finałowej oceniany był najlepszy z dwóch wsadów.

Zawodnik I Runda Finał
Isaiah Rider (Minnesota) 46.8 49.0, 47.0
Robert Pack (Denver) 42.0 43.8, 25.0
Shawn Kemp (Seattle) 46.6 25.0, 25.0
Allan Houston (Detroit) 41.5
Antonio Davis (Indiana) 40.0
James Robinson (Portland) 39.0

1995
Tego roku każdy uczestnik miał 90 sekund na wykonanie co najmniej trzech wsadów, wtedy otrzymywał łączną notę za I rundę. W finałowej rundzie uczestnik miał 60 sekund na co najmniej dwa wsady, za które otrzymywał łączną notę.

Zawodnik I Runda Finał
Harold Miner (Miami) 49.2 46.0
Isaiah Rider (Minnesota) 44.6 34.0
Jamie Watson (Utah) 40.4 26.0
Antonio Harvey (L.A. Lakers) 35.2
Tim Perry (Philadelphia) 31.0
Tony Dumas (Dallas) 15.0

1996
Tego roku każdy uczestnik miał pierwszej rundy miał 90 sekund na wykonanie dowolnej liczby wsadów, za które otrzymywał łączną notę. W finale oceniany był najlepszy z dwóch wykonanych wsadów.

Zawodnik I Runda Finał
Brent Barry (L.A. Clippers) 45.5 8.0, 49.0
Michael Finley (Phoenix) 45.0 7.0, 46.2
Greg Minor (Boston) 41.0 2.0, 40.0
Jerry Stackhouse (Philadelphia) 40.0
Doug Christie (New York) 39.5
Darrell Armstrong (Orlando) 25.5

1997

Zawodnik I Runda Finał
Kobe Bryant (L.A. Lakers) 37 49
Chris Carr (Minnesota) 44 45
Michael Finley (Dallas) 39 33
Ray Allen (Milwaukee) 35
Bob Sura (Cleveland) 35
Darvin Ham (Denver) 36

1998
Nie rozgrywano

1999
All-Star Weekend został odwołany z powodu skróconego przez lockout sezonu.

Lata 2000.[edytuj | edytuj kod]

2000
Tego roku dwa najwyżej ocenione wsady w każdej z rund wpływały na notę końcową.

Zawodnik I Runda Finał
Vince Carter (Toronto) 100 (50,49,50) 98 (50+48)
Steve Francis (Houston) 95 (45,50,32) 91 (43+48)
Tracy McGrady (Toronto) 99 (45,49,50) 77 (45+32)
Ricky Davis (Charlotte) 88 (40,32,48)
Jerry Stackhouse (Detroit) 83 (41,36,42)
Larry Hughes (Philadelphia) 67 (30,30,37)

2001

Zawodnik I Runda Finał
Desmond Mason (Seattle) 91 (42+49) 89 (45+44)
DeShawn Stevenson (Utah) 95 (46+49) 85 (38+47)
Baron Davis (Charlotte) 94 (45+49) 77 (44+33)
Stromile Swift (Vancouver) 90 (45+45)
Jonathan Bender (Indiana) 90 (46+44)
Corey Maggette (L.A. Clippers) 88 (46+42)

2002

  Półfinał Finał
                 
 Desmond Mason (Seattle) 84 (41,43,36)  
 Jason Richardson (Golden State) 98 (48,31,50)  
     Jason Richardson 85 (36+49)
   Gerald Wallace 80 (44+36)
 Steve Francis (Houston) 77 (31,40,37)
 Gerald Wallace (Sacramento) 84 (41,43,36)  

2003

Zawodnik I Runda Finał
Jason Richardson (Golden State) 100 (50+50) 95 (45+50)
Desmond Mason (Seattle) 90 (46+44) 93 (50+43)
Amar'e Stoudemire (Phoenix) 79 (49+30)
Richard Jefferson (New Jersey) 74 (37+37)

2004

Zawodnik I Runda Finał
Fred Jones (Indiana) 92 (50+42) 86 (50+36)
Jason Richardson (Golden State) 95 (45+50) 78 (45+33)
Chris Andersen (Denver) 88 (42+46)
Ricky Davis (Boston) 76 (45+31)

2005

Zawodnik I Runda Finał
Josh Smith (Atlanta) 95 (45+50) 100 (50+50)
Amar'e Stoudemire (Phoenix) 95 (45+50) 87 (45+42)
J. R. Smith (New Orleans) 90 (45+45)
Chris Andersen (New Orleans) 77 (41+36)

2006

Zawodnik I Runda Finał Tie-break
Nate Robinson (New York) 93 (49+44) 94 (44+50) 47
Andre Iguodala (Philadelphia) 95 (45+50) 94 (50+44) 46
Hakim Warrick (Memphis) 86 (44+42)
Josh Smith (Atlanta) 81 (41+40)

2007

Zawodnik I Runda Finał
Gerald Green (Boston) 95 (48+47) 91 (41+50)
Nate Robinson (New York) 90 (45+45) 80 (39+41)
Dwight Howard (Orlando) 85 (43+42)
Tyrus Thomas (Chicago) 80 (37+43)

2008
Zwycięzcę rundy finałowej wyłoniono po raz pierwszy w historii poprzez głosowanie sms.

Zawodnik I Runda Finał
Dwight Howard (Orlando) 100 (50+50) 78%
Gerald Green (Minnesota) 91 (46+45) 22%
Jamario Moon (Toronto) 90 (46+44)
Rudy Gay (Memphis) 85 (37+48)

2009
Zwycięzcę wyłoniono poprzez głosowanie sms.

Zawodnik I Runda Finał
Nate Robinson (New York) 87 (46+41) 52%
Dwight Howard (Orlando) 100 (50+50) 48%
J.R. Smith (Denver) 85 (43+42)
Rudy Fernández (Portland) 84 (42+42)

Lata 2010.[edytuj | edytuj kod]

2010
Zwycięzcę wyłoniono poprzez głosowanie sms.

Zawodnik I Runda Finał
Nate Robinson (New York) 89 (44+45) 51%
DeMar DeRozan (Toronto) 92 (42+50) 49%
Gerald Wallace (Charlotte) 78 (38+40)
Shannon Brown (L.A. Lakers) 78 (37+41)

2011
Zwycięzcę wyłoniono poprzez głosowanie sms.

Zawodnik I Runda Finał
Blake Griffin (L.A. Clippers) 95 (49+46) 68%
JaVale McGee (Washington) 99 (50+49) 32%
DeMar DeRozan (Toronto) 94 (44+50)
Serge Ibaka (Oklahoma) 90 (45+45)

2012
W nowym formacie rywalizacji każdy z dunkerów wykonywał trzy wsady. Całe głosowanie odbywało się poprzez sms oraz po raz pierwszy w historii również Twittera.

Zawodnik Wyniki głosowania
Jeremy Evans (Utah) 29%
Chase Budinger (Houston) 28%
Paul George (Indiana) 24%
Derrick Williams (Minnesota) 19%

2013
Zwycięzcę wyłoniono poprzez głosowanie sms.

Zawodnik I Runda Finał
Terrence Ross (Toronto) 99 (50+49) 58%
Jeremy Evans (Utah) 90 (47+43) 42%
Eric Bledsoe (L.A. Clippers) 89 (39+50)
Kenneth Faried (Denver) 89 (39+50)
Gerald Green (Indiana) 83 (50+33)
James White (New York) 77 (45+32)

2014
Tego roku wprowadzono format zespołowy. Zespół, który wygrał pierwszą rundę (Freestyle Round) decydował o kolejności dunkerów w kolejnej rundzie. W Battle Round rywalizacja odbywała się na zasadzie bitew "jeden na jeden". Pierwszy zespół, który wygrał trzy konfrontacje zostawał zwycięzcą.

Runda Freestyle
Dywizja Członkowie Wynik
Wschód Paul George, Indiana Pacers
Terrence Ross, Toronto Raptors
John Wall, Washington Wizards
Wygrana
Zachód Harrison Barnes, Golden State Warriors
Damian Lillard, Portland Trailblazers
Ben McLemore, Sacramento Kings
Przegrana
Runda Battle
Dywizja Zawodnik Wynik
Wschód Terrence Ross, Toronto Raptors Wygrana
Zachód Damian Lillard, Portland Trailblazers Przegrana
Wschód Paul George, Indiana Pacers Wygrana
Zachód Harrison Barnes, Golden State Warriors Przegrana
Wschód John Wall, Washington Wizards Wygrana
Zachód Ben McLemore, Sacramento Kings Przegrana

John Wall został wybrany dunkerem wieczoru.

2015

Zawodnik I Runda Finał
Zach LaVine (Minnesota) 100 (50+50) 94 (45+49)
Victor Oladipo (Orlando) 89 (50+39) 75 (31+44)
Mason Plumlee (Brooklyn) 76 (40+36)
Giannis Antetokounmpo (Milwaukee) 65 (30+35)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]