Smołwy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Smołwy
Smalvos
Ilustracja
Kościół
Państwo  Litwa
Okręg uciański
Rejon jezioroski
Gmina Turmont
Populacja (2001)
• liczba ludności

212
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Smołwy
Smołwy
Ziemia55°38′30″N 26°21′40″E/55,641667 26,361111
Portal Portal Litwa, Łotwa i Estonia

Smołwy (lit. Smalvos) – wieś, położona w okręgu uciańskim w rejonie jezioroskim i starostwie Turmont, 11 km na południowy zachód od Turmontu, 212 mieszkańców (2001).

Ludność[edytuj | edytuj kod]

We wsi mieszka ludność o różnym składzie narodowościowym – Polacy, Litwini, Białorusini i Rosjanie. Przeważa ludność napływowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Góra mapy Smołwy, dół Dukszty (lewo), Rymszany (prawo)

Pierwsze wzmianki o miejscowości sięgają XVI wieku, należała ona wówczas do Kieblowskich, Podbereskich, nieco później - dobra ziemskie Gintowtów i Bartoszewiczów. W latach 1600-1832 działał tu klasztor, który został spalony podczas marszu wojsk francuskich w 1812 roku. Po Rozbiorach włączona do Rosji.

Po 1918 roku nieopodal przebiegała linia demarkacyjna z Polską, w okresie dwudziestolecia do 1939 roku należały do Polski jako siedziba gminy Smołwy.

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwało tu 119 osób, 97 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego a 19 mojżeszowego. Jednocześnie 97 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 3 rosyjską a 19 żydowską. Było tu 20 budynków mieszkalnych. W 1931 w 18 domach zamieszkiwało 110 osób[1].

Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Smołwach. Podlegała pod Sąd Grodzki w m. Turmont i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w m. Turmont[2].

W czasach radzieckich – centrum kołchozu.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Różańcowej, zbudowany w 1857 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. 1, Warszawa 1938, s. 14.
  2. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej z oznaczeniem terytorjalnie im właściwych władz i urzędów oraz urządzeń komunikacyjnych, Przemyśl, Warszawa 1933, s. 299.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bronius Kviklys, Mūsų Lietuva, 1 t., Vilnius: Mintis, 1989, 642.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]