Sołtysowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sołtysowice
Osiedle Wrocławia
Ilustracja
Widok na osiedle z pętli autobusowej
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Miasto Wrocław
Data założenia 1991
W granicach Wrocławia 1951
Populacja (31.12.2017)
• liczba ludności

3 702[1]
Położenie na mapie Wrocławia
Położenie na mapie
Portal Portal Polska

Sołtysowice (niem. Schottwitz) – osiedle administracyjne Wrocławia utworzone na terenie byłej dzielnicy Psie Pole.

Osiedle położone jest w północnej części miasta. Od północy przez Widawę graniczy z gminą Wisznia Mała, od wschodu również wzdłuż Widawy z Kłokoczycami, od południowego zachodu z Karłowicami i od zachodu z Polanowicami.

Historia osady[edytuj | edytuj kod]

Najstarsza wzmianka w dokumencie pochodzi z 1312, gdy zapisano ją pod nazwą Schultheschowycz, kolejno użyte nazwy w dokumentach to:

1326 r. – Schuteswicz
1340 r. – Schulteissowicz
1353 r. – Scholteiswicz
1411 r. – Schulteissowitz
1540 r. – Schultewytz
1652 r. – Schottwitz (Ta nazwa obowiązywała do 1937 r..)

Badania na tutejszym grodzisku wykazały istnienie grodu od XII w.; wiadomo, że w 1346 roku Hertelin z Głogowa sprzedał wieś klasztorowi św. Wincentego z Ołbina, a w 1390 klasztor odkupił dalsze 3,75 łana od Jana aptekarza z Wrocławia. W 1795 we wsi było 157 mieszkańców, w tym 2 rzemieślników, 24 domy, folwark i karczma. Na początku XIX w. Sołtysowice były znane z hodowli owiec i bydła. W roku 1845 spisano tu 227 mieszkańców, z tego większość stanowili katolicy. Nadal był tu folwark, 33 domy, gospoda, krawiec, szewc i kupiec, dalej przeważała hodowla owiec. W 1868 uruchomiono linię kolejową WrocławOleśnica ze stacją w Sołtysowicach, co dało asumpt do rozwoju gospodarczego w następnym okresie. W 1890 koło stacji powstała cukrownia.

Po 1933 utworzono tu oddział więzienia karnego i młodzieżowego we Wrocławiu. W 1937 zmieniono nazwę na Burgweide. W czasie II wojny światowej był to obóz przejściowy (niem.) Durchgangslager Breslau-Burgweide, przez który przeszło ok. 10 000 więźniów. Po powstaniu warszawskim do obozu przywieziono ok. 1000 osób, które tu przebywały kilka dni. Obecnie na miejscu obozu znajduje się kamień pamiątkowy.

Tuż po wojnie osiedle nosiło nazwę Sułkowice, która zachowała się do dziś w nazwie znajdującego się tu młyna. Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 12 listopada 1946[2]. Do Wrocławia osadę włączono w 1951 roku[3].

Po wojnie w budynku dawnej cegielni założono klub pracowniczy Cukrowni Wrocław zmieniony później w Kino Cukrownik. Kino działało w latach 50. oraz 60. Najprawdopodobniej w latach 70. doszło do pożaru kina. Po pożarze w budynku powstały mieszkania rotacyjne dla pracowników cukrowni. Budynek został zburzony wraz z zabudową cukrowni.

Do końca lat 90. na terenie osiedla działało kilka większych i mniejszych firm:

  • Cukrownia Wrocław – al. Poprzeczna
  • Młyn Sułkowice – al. Poprzeczna
  • Zakład Urządzeń Technicznych – ul. Przejazdowa
  • Toya – ul. Sołtysowicka / al. Poprzeczna
  • Fonbud – ul. Redycka.

Dojazd do osiedla zapewniała tylko jedna linia autobusowa 105. Początkowo jeździła ona na trasie z ul. Zawalnej przez al. Kasprowicza i pl. Kromera oraz ul. Czajkowskiego. Następnie autobusy kursowały z pl. Kromera przez pl. Daniłowskiego. Nocna linia tu nie dojeżdzała.

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

Sołtysowice dziś są osiedlem typowo podmiejskim o zachowanym w dużej mierze klimacie wiejskim. W ostatnim czasie osiedle mocno się rozbudowało, zwłaszcza w rejonie ulic: Lekcyjnej, Czytankowej i Przejazdowej. Powstały tu domy jednorodzinne w zabudowie szeregowej lub wolnostojącej oraz wielorodzinne w niskiej zabudowie. Od pewnego czasu powstają nowe budynki mieszkalne przy ul. Sołtysowickiej obok ZSP nr 4. Głównymi ulicami osiedla są: Sołtysowicka biegnąca od ul. Czajkowskiego do Mostu Sołtysowickiego na Widawie, Redycka od Sołtysowickiej do Polanowic oraz Poprzeczna łącząca Sołtysowicka w rejonie ZSP nr 4 z ul. Krzywoustego i Brucknera w okolicy CH. Korona i Młyn. Przy Sołtysowickiej znajduje się stadion sportowy na którym gra drużyna MKS Sołtysowice. Tutaj też jest Park Sołtysowicki z reliktami grodziska oraz las. Przy Redyckiej umiejscowiony jest kościół św. Alberta Wielkiego. W południowej części osiedla na linii kolejowej do Oleśnicy znajduje się stacja Wrocław Sołtysowice. Na stacji zatrzymują się pociągi Regio do i z Wrocławia Głównego, Oleśnicy, Kluczborka, Ostrowa Wielkopolskiego, Poznania oraz pociągi Kolei Dolnośląskich do Trzebnicy. Do osiedla można też dojechać autobusami MPK linii 116 z pl. Grunwaldzkiego oraz 119 z ul. Blacharskiej i autobusem nocnym 246 z Dworca Głównego PKP.

Latem 2009 roku rozpoczęto wyburzanie unikatowego już w skali Dolnego Śląska zespołu Cukrowni Wrocław, co spowodowało dużą dyskusję na temat ochrony zabytków poprzemysłowych. W czasie powodzi w 1997 roku osiedle zostało obronione, a woda zatrzymała się na tzw. „wale zimowym” zniszczeniu uległy wtedy ogrody działkowe oraz stadion. W roku 2010 woda zatrzymała się w tm samym miejscu.

Tuż obok ZSP nr 4 wybudowano nową ulicę Rafała Wojaczka, a przy niej zespół nowych bloków wielorodzinnych.

Na terenie osiedla swoje siedziby ma kilka firm z różnych branży np.: Toya znajdująca się przy ul. Sołtysowickiej czy Fonbud przy ul. Redyckiej. Kilka firm ma swoje siedziby też przy ul. Przejazdowej na terenie dawnego ZUT.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczba mieszkańców zameldowanych na pobyt stały i czasowy (stan na 31.12.2017).
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  3. Mały słownik nazewnictwa krajoznawczego Śląska, Marek J. Battek, Joanna Szczepankiewicz, Wrocław 1990, tom 1, s. 12.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]