Soból tajgowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Soból)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: wieś Soból.
Soból tajgowy
Martes zibellina[1]
(Linnaeus, 1758)
Soból tajgowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Rodzaj kuna
Gatunek soból tajgowy
Podgatunki
  • M. z. angarensis Timofeev & Nadeev, 1955
  • M. z. arsenjevi Kuznetsov, 1944
  • M. z. averini Bashanov, 1943
  • M. z. brachyura (Temminck, 1844)
  • M. z. ilimpiensis Timofeev & Nadeev, 1955
  • M. z. jakutensis Novikov, 1956
  • M. z. kamtschadalica (Birula, 1919)
  • M. z. obscura Timofeev & Nadeev, 1955
  • M. z. princeps (Birula, 1922)
  • M. z. sahalinensis Ognev, 1925
  • M. z. sajanensis Ognev, 1925
  • M. z. schantaricus Kuznetsov, 1941
  • M. z. tomensis Timofeev & Nadeev, 1955
  • M. z. tungussensis Kuznetsov, 1944
  • M. z. yeniseensis Ognev, 1925
  • M. z. zibellina (Linnaeus, 1758)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Soból tajgowy[3], soból[4] (Martes zibellina) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.

Jego długość ciała może osiągać do 60 cm. Ma gęste futro, jest bardzo jedwabiste. W okresie letnim ma ciemnobrązowy kolor, a w okresie zimowym jasnobrązowy. Sobole linieją 2 razy w ciągu roku. Jak u większości zwierząt o zmiennym ubarwieniu futra ma ono znaczenie ochronne – pomaga maskować się wśród drzew lub śniegu.


Soból aktywny jest w dzień i w nocy. Poluje na drobne ssaki i ptaki (zjada także ich jaja). Żywi się także owadami, jagodami i nasionami. Swoje gniazdo zakłada w wykrotach, szczelinach i dziuplach, dzięki czemu młode czują się bezpieczniej i chroni je to przed atakami innych drapieżników.


Zamieszkuje górzyste lasy: Azji północnej, północnych Chin, Półwyspu Koreańskiego.


W celu ochrony wymierającej populacji sobola na Syberii powołano w roku 1917 pierwszy w Rosji państwowy rezerwat przyrody – Rezerwat Barguziński. Jeszcze w wiekach średnich masowo występował w północnej części Europy po północno-wschodnią Polskę. Polowano na niego dla cennego, gęstego futra, dla którego do dzisiaj jest on hodowany w Federacji Rosyjskiej. Futro sobola wykorzystywane jest do produkcji pędzli używanych w malarstwie artystycznym.

Podgatunki[edytuj]

Wyróżnia się kilkanaście podgatunków sobola[5]:

  • M. zibellina angarensis
  • M. zibellina arsenjevi
  • M. zibellina averini
  • M. zibellina brachyura
  • M. zibellina ilimpiensis
  • M. zibellina jakutensis
  • M. zibellina kamtschadalica
  • M. zibellina obscura
  • M. zibellina princeps
  • M. zibellina sahalinensis
  • M. zibellina sajanensis
  • M. zibellina schantaricus
  • M. zibellina tomensis
  • M. zibellina tungussensis
  • M. zibellina yeniseensis
  • M. zibellina zibellina

Przypisy

  1. Martes zibellina, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Abramov, A. & Wozencraft, C. 2008. Martes zibellina. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-19]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 157-158. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 336, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Martes zibellina. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 6 września 2009]

Linki zewnętrzne[edytuj]

http://www.drapiezniki.pl/583-sobol.html