Sobór Przemienienia Pańskiego w Białej Cerkwi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sobór Przemienienia Pańskiego
Преображенський собор
sobór katedralny
Państwowy rejestr zabytków nieruchomych Ukrainy
Distinctive emblem for cultural property.svg 32-103-0004
Ilustracja
Państwo  Ukraina
Obwód  obwód kijowski
Miejscowość Bila Tserkva gerb.svg Biała Cerkiew
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Eparchia białocerkiewska
Katedra od 1994
Wezwanie Przemienienia Pańskiego
Wspomnienie liturgiczne 6/19 sierpnia
Położenie na mapie Białej Cerkwi
Mapa lokalizacyjna Białej Cerkwi
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa lokalizacyjna Kijowa i obwodu kijowskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
49,79307°N 30,11516°E/49,793067 30,115161

Sobór Przemienienia Pańskiego w Białej Cerkwi (ukr. Преображенський собор) – prawosławny sobór wzniesiony w Białej Cerkwi w latach 1833–1838 według projektu Franollego, ufundowany przez Aleksandrę Branicką.

Wnętrze soboru

Historia[edytuj]

Fundatorka nie doczekała końca prac nad sfinansowaną cerkwią. Sobór funkcjonował bez przerwy do 1933, kiedy władze stalinowskie ulokowały w nim miejskie archiwum. Rok 1941 przyniósł cerkwi szczególnie ciężkie straty, gdy w obiekt oraz w jego najbliższe okolice uderzyło kilka bomb. Po wojnie władze radzieckie zgodziły się na ponowne oddanie soboru wiernym, nabożeństwa odbywały się w nim bez przeszkód do 1961. Wcześniej, w 1956, cerkiew została formalnie objęta ochroną konserwatorską i wyremontowana. Mimo tego w latach 70. i 80. w gmachu soboru znajdowała się sala gimnastyczna. Dopiero w 1989 został oddany Ukraińskiemu Kościołowi Prawosławnemu Patriarchatu Moskiewskiego i został katedrą eparchii białocerkiewskiej.

Architektura[edytuj]

Sobór reprezentuje styl klasycystyczny. Został wzniesiony na planie krzyża greckiego, z cegły i białego marmuru. Jest bogato zdobiony sztukaterią, wejścia do cerkwi prowadzą przez portyki złożone z doryckich pilastrów. W centralnym miejscu soboru znajduje się pokryta złotem kopuła o wysokości 40 metrów. Okna w cerkwi są prostokątne lub półkoliste (na poziomie dachu i pod kopułą).

Wnętrze soboru jest bogato zdobione, zawiera elementy wykonane specjalnie na jego potrzeby obok wyposażenia przeniesionego ze starszych cerkwi, w tym siedemnastowieczne księgi religijne.

Bibliografia[edytuj]