Sobór Przemienienia Pańskiego w Słonimie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sobór Przemienienia Pańskiego
Спаса-Праабражэнскі сабор
Distinctive emblem for cultural property.svg 413Г000507
konkatedra
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Białoruś
Obwód  grodzieński
Miejscowość Coat of Arms of Słonim, Belarus.svg Słonim
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia nowogródzka
Wezwanie Przemienienia Pańskiego
Wspomnienie liturgiczne 6/19 sierpnia
Położenie na mapie Słonima
Mapa lokalizacyjna Słonima
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu grodzieńskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Sobór Przemienienia Pańskiego
Sobór Przemienienia Pańskiego
Ziemia53°05′46,5″N 25°19′06,0″E/53,096250 25,318333
Cerkiew w 1884

Sobór Przemienienia Pańskiego, Sobór Przeobrażeński, Sobór Preobrażenskij[1]konkatedralny sobór prawosławny w Słonimie na Białorusi, w eparchii nowogródzkiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego.

Cerkiew znajduje się przy ulicy Puszkina 1. Jest to jedna z największych cerkwi na Białorusi[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1635 biskup piński Joachim Garbacki i Jan Stanisław Sapieha założyli kościół Kanoników Regularnych Laterańskich nadając mu majątek Darewo. Prawdopodobnie wolę zmarłego brata wykonał w 1650 podkanclerzy wielki litewski, starosta słonimski Kazimierz Leon Sapieha. Klasztor znajdował się na skraju rynku. Zajmował kwartał między ulicami Studencką i Panasowską. W skład kompleksu wchodził kościół Bożego Ciała, dwupiętrowa część mieszkalna i jednopiętrowa gospodarcza, sad i ogród. Kościół zbudowany w stylu renesansowym miał szczytową fasadę, boczne kaplice. Klasztor został skasowany w 1832 i zrujnowany. Kościół został przebudowany na prawosławną cerkiew. Podczas II wojny światowej cerkiew nie była obsługiwana i nie odprawiały się tam nabożeństwa. W latach 50. XX wieku cerkiew została zniszczona przez władze ZSRR. W latach 1994–2000 świątynię odbudowano. W latach 2007–2008 wnętrze ozdobiono ikonami i freskami.

20 maja 2002, w święto Matki Boskiej Żyrowickiej, odbudowę świątyni odwiedził patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy II.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

  • Budowla w stylu barokowym i bizantyjsko-rosyjskim, orientowana, na planie krzyża.
  • Świątynia została tynkowana na biało, posiada 5 biało-granatowych kopuł (zwieńczonymi złotymi krzyżami) nad częścią nawową i 2 na fasadzie. Fasada wygląda klasycznie i ma 2 kolumny z kopułkami, na środku fasady mieści się okno, nad fasadą jest klasyczny detal w kształcie domu (z oknem w środkowej części). Dach cerkwi jest wykonany z ciemnoszarej blachy. Prezbiterium w formie półkolistej apsydy ze srebrzonym dachem.

Obok soboru znajduje się dzwonnica, będąca jednocześnie bramą wjazdową.

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

We wnętrzu znajdują się trzy ikonostasy: jeden 4-rzędowy i dwa 3-rzędowe. W cerkwi jest bardzo dużo ikon i fresków i to wygląda bardzo imponująco, nad ikonostasem znajdują się ikony:

Nad bocznym lewym ikonostasem i ogółem są freski:

Nad bocznym prawym ikonostasem i ogółem są freski przedstawiające:

Na wewnętrznej kopule są:

  • Dzieje Chrystusa
  • Bóg z dzieckiem Bożym

W części nawowej są:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. РАДЫЁ РАЦЫЯ, Спас у Слонімскім Спаса-Праабражэнскім саборы, БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ [dostęp 2016-02-08].
  2. Kajaki w Dolinie Baryczy, www.kajaki-barycz.pl [dostęp 2016-03-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]