Sobiekursk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sobiekursk
wieś
Ilustracja
kaplica MB Częstochowskiej
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat otwocki
Gmina Karczew
Sołectwo Sobiekursk
Liczba ludności (2011) 336[1][2]
Strefa numeracyjna 22
Kod pocztowy 05-480[3]
Tablice rejestracyjne WOT
SIMC 0003642[4]
Położenie na mapie gminy Karczew
Mapa konturowa gminy Karczew, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sobiekursk”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Sobiekursk”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sobiekursk”
Położenie na mapie powiatu otwockiego
Mapa konturowa powiatu otwockiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sobiekursk”
Ziemia52°01′22″N 21°17′18″E/52,022778 21,288333

Sobiekurskwieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Karczew[4][5].

Wieś szlachecka Sobiekursko położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie czerskim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego[6]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.

W Sobiekursku znajduje się kaplica MB Częstochowskiej – filia parafii św. Jana Chrzciciela w Warszawicach, szkoła podstawowa, plac zabaw, orlik i ośrodek zdrowia.

Sobiekursk powstał jeszcze w średniowieczu. Jego pierwszymi właścicielami byli członkowie szlacheckiego rodu Sobiekurskich. Jednymi z pierwszych znanych Sobiekurskich byli Jan i Sandko, zapewne bracia, pierwszy był podkomorzym warszawskim i marszałkiem książęcym, drugi chorążym czerskim. Później, w połowie XVI wieku wzmiankowany jest właściciel Sobiekurska – Wawrzyniec, który ożenił się z Elżbietą z Duckich. Jego sukcesorami byli zapewne Piotr i Jan. W późniejszych czasach wieś przeszła w ręce Bielawskich, a w XVII – Bielińskich. Po upadku Bielińskich, w latach 20. XIX wieku Sobiekursk stał się własnością Hipolita Wilsona, następnie Jana Stalkowskiego (1800–1853), po nim jego zięć, Maksymilian Zawadzki. W tamtym czasie dobra sobiekurskie obejmowały także Piotrowice, Łukówiec, Tabor i Podbiel. W 1885 roku we wsi żyło 13 gospodarzy na 25 morgach ziemi, folwark obejmował natomiast 765 mórg pól i ogrodów, 162 morgi łąk, 120 mórg pastwisk i 113 mórg lasów.
Po śmierci Maksymiliana Zawadzkiego majątek przeszedł w ręce jego syna Józefa, który zmarł w latach 20. XX wieku. Dobra sobiekurskie odziedziczyły dzieci Józefa, najpierw Roman, następnie Jerzy. Trzeci z braci, Aleksander stał się dzierżawcą majątku Glinki, siostrze Annie przypadły natomiast Stawiszcze.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Sobiekursk w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2019-11-05] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2019-11-05].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1166 [dostęp 2020-12-23] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 217, Mazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Karczew. Dzieje miasta i okolic”, praca zbiorowa pod redakcją Leszka Podhorodeckiego, s. 260, Karczew 1998, wydano nakładem Rady Miejskiej w Karczewie, ​ISBN 83-909195-0-8​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]