Sobiekursk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sobiekursk
kaplica MB Częstochowskiej
kaplica MB Częstochowskiej
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat otwocki
Gmina Karczew
Sołectwo Sobiekursk
Liczba ludności (2013) 336[1]
Strefa numeracyjna (+48) 22
Kod pocztowy 05-480
Tablice rejestracyjne WOT
SIMC 0003642
Położenie na mapie gminy Karczew
Mapa lokalizacyjna gminy Karczew
Sobiekursk
Sobiekursk
Położenie na mapie powiatu otwockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu otwockiego
Sobiekursk
Sobiekursk
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Sobiekursk
Sobiekursk
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sobiekursk
Sobiekursk
Ziemia52°01′22″N 21°17′18″E/52,022778 21,288333

Sobiekurskwieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, w gminie Karczew.

Wieś szlachecka Sobiekursko położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie czerskim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego[2]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.

W Sobiekursku znajduje się kaplica MB Częstochowskiej - filia parafii św. Jana Chrzciciela w Warszawicach, szkoła podstawowa, plac zabaw, orlik i ośrodek zdrowia.

Sobiekursk powstał jeszcze w średniowieczu. Jego pierwszymi właścicielami byli członkowie szlacheckiego rodu Sobiekurskich. Jednymi z pierwszych znanych Sobiekurskich byli Jan i Sandko, zapewne bracia, pierwszy był podkomorzym warszawskim i marszałkiem książęcym, drugi chorążym czerskim. Później, w połowie XVI wieku wzmiankowany jest właściciel Sobiekurska - Wawrzyniec, który ożenił się z Elżbietą z Duckich. Jego sukcesorami byli zapewne Piotr i Jan. W późniejszych czasach wieś przeszła w ręce Bielawskich, a w XVII - Bielińskich. Po upadku Bielińskich, w latach 20. XIX wieku Sobiekursk stał się własnością Hipolita Wilsona, następnie Jana Stalkowskiego (1800 - 1853), po nim jego zięć, Maksymilian Zawadzki. W tamtym czasie dobra sobiekurskie obejmowały także Piotrowice, Łukówiec, Tabor i Podbiel. W 1885 roku we wsi żyło 13 gospodarzy na 25 morgach ziemi, folwark obejmował natomiast 765 mórg pól i ogrodów, 162 morgi łąk, 120 mórg pastwisk i 113 mórg lasów.
Po śmierci Maksymiliana Zawadzkiego majątek przeszedł w ręce jego syna Józefa, który zmarł w latach 20. XX wieku. Dobra sobiekurskie odziedziczyły dzieci Józefa, najpierw Roman, następnie Jerzy. Trzeci z braci, Aleksander stał się dzierżawcą majątku Glinki, siostrze Annie przypadły natomiast Stawiszcze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Karczew. Dzieje miasta i okolic", praca zbiorowa pod redakcją Leszka Podhorodeckiego, str. 260, Karczew 1998, wydano nakładem Rady Miejskiej w Karczewie, ​ISBN 83-909195-0-8​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS. Bank Danych Lokalnych
  2. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 217, Mazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]