Sojuz 15

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sojuz 15
Dane misji
Indeks COSPAR 1974-067A
Zaangażowani Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz 7K-T
Masa pojazdu 6760[1] kg
Rakieta nośna Sojuz
Załoga
Zdjęcie Sojuz 15
Załoga Sojuza 15 na znaczku wydanym w ZSRR. Od lewej: Sarafanow i Diomin
Dowódca Giennadij Sarafanow
Załoga Giennadij Sarafanow (1)
Lew Diomin (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Początek misji 26 sierpnia 1974 (19:58:05 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 236[1] km
Perygeum 173[1] km
Okres orbitalny 88,5[1] min
Inklinacja orbity 51,6[1]°
Lądowanie
Lądowanie 28 sierpnia 1974 (20:10:16 UTC)
Czas trwania misji 2 d, 0 h, 12min, 11 s
Liczba okrążeń Ziemi 32
Program Sojuz

Sojuz 15 (kod wywoławczy Дунай - Dunaj) miał być drugą misją odwiedzającą radziecką stację kosmiczną Salut 3, prawdopodobnie w celach wojskowych. Była to 22. radziecka wyprawa załogowa[2].

Załoga[edytuj]

Podstawowa[edytuj]

Rezerwowa[edytuj]

Druga rezerwowa[edytuj]

Przebieg misji[edytuj]

Lot był stosunkowo krótkotrwały, przebiegał w czasie od 26 do 28 sierpnia 1974 roku, kończąc się po upływie dwóch dni i dwunastu minut[2]. Mimo pomyślnego zbliżenia do orbitującej stacji, kosmonauci nie zdołali zacumować do niej ze względu na awarię w automatycznym systemie dokowania. Jako że pojazd nie dysponował ilością paliwa wystarczającą na serię prób dokowania ręcznego, misja została przerwana. Wadliwe urządzenia przeprojektowano przed kolejną misją.

Start Sojuza 15 odbył się w nocy. Po raz pierwszy też w porze nocnej nastąpiło lądowanie. Kabina z kosmonautami wylądowała 28 sierpnia 1974 roku o godzinie 23:10 czasu moskiewskiego, w odległości 48 km na południowy zachód od miasta Celinograd. Przy tej okazji wypróbowano metody i środki poszukiwań obiektu i ewakuacji ludzi z niego w warunkach nocnych. Pomimo trudnej sytuacji meteorologicznej lądownik został szybko zlokalizowany.
Lew Diomin – pierwszy kosmiczny dziadek – przygotowywał się do lotu od jedenastu lat. Do oddziału kosmonautów został przyjęty w roku 1963[2].

Wersja oficjalna[edytuj]

Lot miał na celu przeprowadzenie ważnych doświadczeń nie związanych wprawdzie bezpośrednio ze wspólnym lotem radziecko-amerykańskim Sojuz-Apollo, ale mającym wpływ na lepsze przygotowanie przyszłych załóg. W czasie misji Sojuza 15 wykonane zostały liczne eksperymenty w dziedzinie manewrowania statkiem i operacji spotkania z drugim obiektem kosmicznym. Obiekt ten stanowiła w tym przypadku stacja Salut 3. Wypróbowano metody i środki poszukiwań obiektu załogowego i ewakuacji ludzi z niego w warunkach nocnych[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Mark Wade: Soyuz 15 (ang.). W: Encyclopedia Astronautica [on-line]. [dostęp 2015-05-01].
  2. a b c d Stefan Kowal. Salut 3 –Sojuz 14, Sojuz 15, Sojuz – Apollo. „Astronautyka”. 6 (76), 1974. Zakład Narodowy im. Ossolińskich -Wydawnictwo Wrocław. ISSN 35226 (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj]