Sojuz T-9

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sojuz T-9
Emblemat Sojuz T-9
Dane misji
Indeks COSPAR 1983-062A
Zaangażowani  ZSRR
Oznaczenie kodowe Proton
Pojazd
Statek kosmiczny Sojuz
Masa pojazdu 6850 kg
Rakieta nośna Sojuz 11A511U
Załoga
Załoga Władimir Lachow (2)
Aleksandr Pawłowicz Aleksandrow (1)
Start
Miejsce startu Bajkonur kompleks 1
Początek misji 27 czerwca 1983; 09:12:00 UTC
Orbita okołoziemska
Liczba orbit 2361
Apogeum 229 km
Perygeum 201 km
Inklinacja orbity 51,6°
Lądowanie
Miejsce lądowania 60 km NE od Arkałyku
Lądowanie 22 listopada 1983; 19:58:00 UTC
Czas trwania misji 149 d, 10 h, 45 min
Program Sojuz

Sojuz T-9radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca czwartą załogową wyprawę na pokład stacji Salut 7 (wysłanej na orbitę 19 kwietnia 1982).

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Dnia 28 czerwca 1983 roku kosmonauci połączyli się na orbicie z krążącym tam zespołem Salut 7 – Kosmos 1443 w jeden zespół o długości 38 m i masie łącznej 47 ton. Sam statek Kosmos 1443 miał rozmiary 3 razy większe od zazwyczaj używanych do transportu paliwa, żywności, wody i aparatury naukowo-badawczej statków typu Progress. Natychmiast po dokowaniu do stacji, załoga rozpoczęła wyładowywanie 3,5 tony ładunku z zacumowanego do stacji pojazdu Kosmos 1443 do wnętrza Saluta 7 oraz na zewnątrz statku, gdzie został rozłożony i zamocowany do stacji ekran fotowoltaniczny, służący zwiększeniu zaopatrzenia w energię stacji orbitalnej. Załadowano zbędnymi urządzeniami kapsułę lądownika Kosmosu 1433 i 14 sierpnia nastąpiło odłączenie członu od stacji, a 23 sierpnia jego lądownik powrócił na Ziemię z 350 kg ładunku (jego maksymalna ładowność wynosiła 500 kg). W sierpniu i październiku do stacji przycumowały Progress 17 i Progress 18.

W ciągu 5 miesięcy pobytu na orbicie kosmonauci zrealizowali bogaty program obserwacji i badań naukowych (300 eksperymentów gospodarczych). Przeprowadzono badania akwenu Morza Czarnego według programu, przygotowanego przez naukowców ZSSR, Polski, NRD, Rumunii i Mongolii, wykonano zdjęcia około 100 milionów km² powierzchni Ziemi.

27 lipca mały obiekt uderzył w iluminator Saluta 7, wybijając czteromilimetrowy krater, lecz nie przebijając zewnętrznej z dwóch szyb iluminatora. Uznano, że był to meteoryt, choć nie jest wykluczone, że był to śmieć orbitalny. We wrześniu, a więc w połowie misji, na skutek nieszczelności w układzie paliwowym stacji nastąpił wyciek materiałów pędnych. Wykorzystano wówczas obwód zapasowy, a do usunięcia awarii zaczęła się przygotowywać trzecia załoga podstawowa[1]. 23 listopada 1983 roku Lachow i Aleksandrow powrócili na Ziemię w swoim statku (wymiana tym razem nie była konieczna, bowiem Sojuz T miał znacznie dłuższy „okres służby” niż Sojuz[2].

Przypisy

  1. Astronautyka. , s. 10, 1986. Wrocław. ISSN 0004-623X. 
  2. „Astronautyka”. 130 (6), s. 23-24, 1983. Wrocław. ISSN 0004-623X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]