Sokół rdzawobrzuchy
| Falco severus[1] | |
| Horsfield, 1821 | |
.jpg) | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Infragromada | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Plemię | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
sokół rdzawobrzuchy |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 | |
Sokół rdzawobrzuchy[3] (Falco severus) – gatunek ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae).
Zasięg występowania
[edytuj | edytuj kod]Spotyka się go od północno-zachodnich Indii i Nepalu (Himalaje) na wschód po południowe Chiny (prowincje Junnan, Guangdong i Hajnan) oraz na południowy wschód przez Mjanmę, Tajlandię i Indochiny po Filipiny, Jawę i Celebes, a stamtąd dalej na wschód przez Nową Gwineę po Wyspy Salomona[4]. Ptaki z Himalajów zimują w południowych Indiach i w Sri Lance[4]. Zalatuje do Malezji.
Systematyka
[edytuj | edytuj kod]Sokoła rdzawobrzuchego uznaje się obecnie za gatunek monotypowy[4][5]. Proponowano wyróżnienie podgatunku F. s. papuanus, do którego zaliczono ptaki ze wschodniej części zasięgu – od Celebesu po Wyspy Salomona[6]. Jest blisko spokrewniony z sokołem australijskim (F. longipennis)[4].
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Mierzy 27–30 cm długości. Dolna część ciała jest żywo kasztanowa, a dół niebieskawo-szary z czarną czapeczką i białym podgardlem. Osobniki młodociane mają czarne paski na rudej piersi i są czarno nakrapiane.
Ekologia i zachowanie
[edytuj | edytuj kod]Typowymi biotopami tego drapieżnika są obrzeża lasów, polany, lasy wtórne i ogrody, poluje także nad jeziorami, bagnami i szuwarami[6].
Gniazduje w dziuplach drzew lub w gniazdach innych gatunków ptaków. Niektóre gniazda w północno-wschodnich Indiach znajdowano na drzewach wyrastających z klifów. W zniesieniu 2–4 jaja[6].
Żywi się głównie owadami, małymi ptakami i nietoperzami[6].
Status zagrożenia
[edytuj | edytuj kod]Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje sokoła rdzawobrzuchego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji w 2001 roku szacowano na 1000 – 10 000 osobników; obecnie nie jest znana[2][7]. Zakres występowania jest szeroki, ale uważa się, że populacja sokoła rdzawobrzuchego w wyniku wycinania lasów maleje, choć nie w takim tempie, by uznać go za zagrożonego wyginięciem[7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Falco severus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- 1 2 Falco severus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Falconini Leach, 1819 (Wersja: 2025-12-12). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-12-12].
- 1 2 3 4 Oriental Hobby (Falco severus). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-09)]. (ang.).
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Seriemas, falcons. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2025-12-12]. (ang.).
- 1 2 3 4 Species account: Oriental Hobby Falco severus. [w:] Global Raptor Information Network [on-line]. The Peregrine Fund, 2010-05-27. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-27)]. (ang.).
- 1 2 Species factsheet: Oriental Hobby Falco severus [online], BirdLife International, 2021 [dostęp 2025-12-12] (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).