Sokō Yamaga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sokō Yamaga

Sokō Yamaga (jap. 山鹿素行 Yamaga Sokō, ur. 1622, zm. 1685)japoński filozof konfucjański okresu Edo.

Był uczniem ortodoksyjnej szkoły Razana Hayashiego, propagującej neokonfucjanizm według wykładni Zhu Xi. Studiował także techniki strategii wojennej w szkole Kagemoriego Obaty i w latach 1652-1660 był instruktorem wojskowym w służbie daimyō hanu Akō, Nagatomo Asano. Po zakończeniu służby poświęcił się pisarstwu, stopniowo coraz bardziej oddalając się od tradycji filozoficznej, w której wyrósł.

W 1665 roku opublikował przełomową pracę Seikyō-yōroku (聖教要録), w której uznał doktrynę Zhu Xi i jego następców za bezsensowne teoretyzowanie i wezwał do zwrotu ku pierwotnemu konfucjanizmowi z czasów dynastii Han. Zapoczątkował w ten sposób nową szkołę kogakuha, odrzucającą neokonfucjanizm jako zamazanie oryginalnej myśli Konfucjusza. Ze względu na głoszone teorie znalazł się w niełasce i skazany na wygnanie musiał szukać azylu w hanie Akō. Tam rozwinął działalność pisarską oraz głosił wykłady dla samurajów. Świadectwem wielkiego wpływu Yamagi jest fakt, iż 47 rōninów z Akō powoływało się na jego nauki.

W 1675 roku zezwolono Yamadze na otwarcie w Edo szkoły, w której nauczał swojej filozofii oraz strategii. Był zwolennikiem unowocześnienia armii m.in. poprzez szerokie zastosowanie artylerii, a także nawoływał do zarzucenia ślepego czerpania wzorców z Chin. Jego prace na temat pozycji samuraja w społeczeństwie odegrały istotną rolę w kształtowaniu się kodeksu bushidō[1]. Kontynuatorzy doktryn Yamagi tacy jak Shōin Yoshida przygotowali grunt intelektualny pod restaurację Meiji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. H. Gene Blocker, Christopher L. Starling: Filozofia japońska. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008. ISBN 978-83-233-2425-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]