Solaris Urbino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Solaris Urbino 12 LE III generacji w Vejle, Dania
Prototypowy Solaris Urbino 12 New Edition generacji 3,5 z 2008 roku
Nowy Solaris Urbino - premiera na Transexpo 2014 w Kielcach
Solaris Urbino 18 III generacji z krakowskiego MPK
Solaris Urbino 18 z łódzkiego MPK
Solaris Urbino 18 Hybrid MetroStyle w nowej stylizacji na wystawie RNTP 2011 w Strasburgu

Solaris Urbino – seria niskopodłogowych autobusów miejskich i niskowejściowych autobusów podmiejsko-międzymiastowych o klasycznym napędzie wysokoprężnym oraz napędach alternatywnych (gazowym typu CNG i biogazowym, hybrydowym oraz elektrycznym) produkowana przez polską firmę Solaris Bus & Coach S.A. z Bolechowa koło Poznania. W 2014 roku podczas targów Transexpo w Kielcach (w październiku) oraz IAA w Hannoverze (we wrześniu) odbyła się premiera pojazdów czwartej generacji. Obecnie trzecia generacja jest produkowana równolegle z czwartą do końca 2017 roku[1]. Seria autobusów Solaris Urbino odniosła duży sukces rynkowy, czego dowodem są liczne zamówienia z Polski i zza granicy.

Historia[edytuj]

Pierwszy autobus z gamy Urbino zjechał z linii produkcyjnej w Bolechowie w połowie 1999 roku. Był to Solaris Urbino 12, w drugiej połowie roku zadebiutowały dwa kolejne modele Solaris Urbino 15 i Solaris Urbino 18, zaś w 2000 roku dołączył ostatni autobus - Solaris Urbino 9. Zostały one zaprojektowane w firmie Neoplan Polska przy udziale projektantów z berlińskiej firmy stylistycznej "IFS Designatelier", która stylizowała wszystkie następne generacje tych modeli.

Na przełomie 2001 i 2002 roku wdrożono modele II generacji. Model 9-metrowy został wówczas zastąpiony przez Solaris Urbino 10. Od 2005 roku dostępne są autobusy "Solaris Urbino" III generacji. Trzecią serię wyróżnia pogłębiony charakterystyczny przedni łuk, który umożliwia kierowcy lepszą widoczność na przystankach autobusowych. Na specjalne zamówienia dostarczano jednak przez pewien czas modele II generacji. Podczas targów IAA Nutzfahrzeuge w Hanowerze, które odbyły się w dniach 25 września - 2 października 2008, zaś w Polsce na wystawie Transexpo w Kielcach w październiku 2008 roku zadebiutował prototypowy model Solaris Urbino 12 New Edition generacji 3,5. Przy zachowaniu nadwozia z III generacji otrzymał on odnowione wnętrze z projektowanej dopiero IV generacji autobusów. Zastosowane rozwiązania zmierzają do poprawienia stylistycznego i doświetlenia wnętrza. Dlatego zastosowano m.in. podświetlany na zielono pas w centralnej części dachu oraz fotografie "pierwszych pasażerów" maskujące wieżę silnika. Zastosowano również nową tablicę wskaźników i koło kierownicy ułatwiające obsługę pojazdu.

Najkrótszy pojazd noszący nazwę Urbino, to Solaris Alpino 8,9 LE, który ma długość 8,9 metra i od pozostałych modeli z serii jest węższy o 15 centymetrów, zaś nazwę Solaris Urbino 8,9 LE otrzymuje czasem ze względów marketingowych.

W 2012 roku poszerzono ofertę modeli niskopodłogowych o dwie nowe wersje długościowe Solaris Urbino 12,9 oraz Solaris Urbino 18,75.

W gamie pojazdów Urbino znajdują się także autobusy Solaris Urbino 12 Low Entry (od 2005 r.) i Solaris Urbino 15 LE (od 2008 r.), skierowane do przewoźników na trasach międzymiastowych i podmiejskich.

Pośredni między autobusami typowo miejskimi a międzymiastowymi jest podmiejski model Solaris Urbino 12 Ü (od niem. Üto), który zadebiutował na targach IAA Nutzfahrzeuge w Hanowerze we wrześniu 2012[2]. Zamiast klasycznej zabudowy wieżowej zastosowano w nim zabudowę amfiteatralną z leżącym silnikiem z rodziny MAN D20. Do 44 powiększono liczbę miejsc siedzących umieszczonych na podestach.

W 2014 roku swą światową premierę podczas targów IAA w Hannoverze oraz polską premierę na Transexpo w Kielcach miał nowy Solaris Urbino, skonstruowany od podstaw, by lepiej odpowiadać na potrzeby pasażerów i przewoźników.

Konstrukcja[edytuj]

W serii dostępne są autobusy o zróżnicowanej długości nadwozia (od 8,9 metra, a głównie od 10 do 18,75 metrów) oraz o różnych typach silników diesla (w wersji podstawowej spełniające kolejne normy emisji spalin, obecnie Euro 5, oraz jeszcze bardziej rygorystyczną normę EEV, zasilanych gazem ziemnym CNG (od 2004 r.), z napędem hybrydowym (od 2006 r.) lub elektrycznym (od 2013 r.). Produkowana jest także odmiana tych autobusów z napędem elektrycznym (o długościach od 12 do 18 metrów), jako trolejbusy Solaris Trollino. Podczas targów Transexpo 2011 w Kielcach zadebiutował prototyp autobusu elektrycznego bez pantografów, Solaris Urbino 8,9 LE electric, który w poprawionej wersji ma być produkowany od 2013 roku. We wrześniu 2012 roku na targach pojazdów użytkowych IAA w Hanowerze zadebiutował m.in. prototyp autobusu Solaris Urbino 12 electric, w planach jest model Solaris Urbino 18 electric.

Pojazdy dostarczane do regionów o specyficznych cechach klimatycznych bądź kulturowych wyposażane są w pakiety wyposażeniowe je uwzględniające. Są to np. pakiet dla krajów skandynawskich i alpejskich, czy pakiet dla krajów muzułmańskich. Ten ostatni obejmuje takie rozwiązania jak: wydzielenie w przedniej części autobusu tzw. przestrzeni rodzinnej dla kobiet i dzieci oddzielonej szklanymi ściankami działowymi od pozostałej części, wszystkie opisy urządzeń i przycisków wykonane w językach arabskim i angielskim, dodatkowe zabezpieczenia silnika i klimatyzacji chroniące pojazd na wypadek burzy piaskowej i zapylenia, zamontowanie kurtyn powietrznych z zimnym powietrzem nad wejściami do autobusu, oraz silniki firmy DAF przystosowane do bardziej zasiarczonego paliwa. Pakiet skandynawski obejmuje m.in. podwójne szyby, dodatkowe ogrzewanie, specjalny system rozruchu silnika przy bardzo niskich temperaturach. Niektórzy klienci zamawiają również np. dodatkowe oświetlenie dla autobusów poruszających się na wysokich szerokościach geograficznych.

Dostawy dla krajów południowych zaowocowały w całej rodzinie pojazdów zmianami konstrukcyjnymi układu wydechowego, skierowanego do góry, które ułatwiają odprowadzanie nadmiaru ciepła.

Na bazie autobusów niskopodłogowych o długości 12 i 15 metrów powstają specjalne wersje lotniskowe. Z zewnątrz wyróżniają się dodatkowymi drzwiami po lewej stronie. We wnętrzu jest mniej foteli, za to więcej półek bagażowych i podestów na większy bagaż. Instaluje się również ekspres do kawy oraz świetlne tablice informacyjne z numerami lotu i miastem docelowym.

Modele[edytuj]

W skład serii wchodzą:

ponadto niskowejściowe autobusy międzymiastowe i lokalne (Low Entry):

Wszystkie modele, z wyjątkiem najkrótszych (8,9 m, 10 m), są dostępne w wersjach zasilanych gazem ziemnym lub biogazem (CNG). Nowe modele wprowadzone w 2012 roku mogą ten typ zasilania uzyskać.

Zbliżoną konstrukcję do autobusów Urbino posiadają krótsze i węższe modele Solaris Alpino 8,6 oraz Solaris Alpino 8,9 LE.

Znaki graficzne[edytuj]

Graficznym symbolem autobusów z rodziny "Urbino", wykorzystywanym w celach promocyjnych, jest zielony jamnik, wymyślony i wprowadzony przez ówczesną wiceprezes Solange Olszewską w 1998 roku. Jego wizerunek przyklejany jest na zewnątrz autobusów, zawsze na ścianie czołowej po prawej stronie pojazdu (patrząc od przodu), lecz w autobusach drugiej generacji także na tylnej ścianie po prawej stronie (patrząc od tyłu). Od 2011 roku symbol graficzny umieszczany jest również na boku pojazdu, także po prawej stronie. Często podczas uroczystego przekazywania autobusów odbiorcom wręczana jest wersja pluszowa symbolu. W niektórych miastach, w których jeżdżą "Solarisy Urbino", organizowane są konkursy na nazwy dla tych jamników, a nawet poszczególne egzemplarze autobusów noszą odrębne nazwy (np. w Tychach). W trzeciej wersji modeli "Urbino" zastosowano zmodyfikowany wygląd promocyjnego jamnika, natomiast w roku 2012 wygląd symbolu po raz trzeci uległ zmianie. Zmodyfikowany jamnik przypomina nieco starszego, występującego w autobusach I i II generacji. Symbole te różnią się również podpisem pod jamnikiem - "niskopodłogowy", wykonywanym często w języku kraju odbiorcy danego egzemplarza. Na zwykłych pojazdach modeli "Urbino" obecnej generacji symbol graficzny z uśmiechem na twarzy przyjmuje postawę stojącego na czterech łapach z niskim i równym brzuchem oznaczającym całkowicie niską podłogę autobusu, zaś dla nowych odmian modeli "Urbino" opracowuje się nowe wersje jamnika, także w pojazdach "InterUrbino", "Trollino", "Tramino" i "Vacanza". W ich większości symbol ten przyjmuje identyczne postawy jak na zwykłych pojazdach "Urbino", jednak z poniższymi różnicami.

Model i wersja pojazdu Różnica zachowania symbolu pojazdu
Urbino electric Symbol graficzny posiada przewód z wtyczką zamiast ogona, oznaczają one napęd elektryczny pojazdu.
Urbino Hybrid Symbol graficzny posiada dwa serca, oznaczające podwójny układ napędowy pojazdu.
Urbino Low-Entry Jamnik stoi z podniesioną przednią łapą. Dawniej na postaci jamnika przednie łapy przejmują pozycję leżącą,
a tylne stojącą, co sprawia, że jego brzuch się podnosi w tylnej części, podobnie jak podłoga w pojeździe.
Urbino 18 EEV Jamnik trzyma w pysku kwiat. Oznacza to wysokie zadbanie o środowisko.
Urbino w Krakowie Na głowie jamnika znajduje się czapka "krakuska". Pojawia się tylko na części dostarczonych do tego
miasta autobusów.
Trollino Jamnik nosi na sobie przywiązaną do siebie smycz.
Tramino Symbol graficzny posiada smycz oraz żółte łyżworolki.
Urbino 18 Hybrid
Metrostyle
Podobnie jak w zwykłych pojazdach Urbino stoi z równym brzuchem.
InterUrbino Symbol graficzny nosi na sobie pomarańczowy plecak.
Vacanza Jamnik z czarnym kapeluszem chodzi na dwóch tylnych łapach oraz trzyma na sobie parasol.
Dawniej symbolem graficznym pojazdów o tym modelu był kangur.
Vacanza do pobierania
krwi (vampirobus)
Przedstawia stojącą na dwóch tylnych łapach samicę jamnika z czerwoną kokardą na głowie oraz stetoskopem.
Dawniej symbol ten był ubrany w lekarkę posiadającą zastrzyk.

Przypisy

  1. Witold Urbanowicz, Solaris pokaże kolejne wersje nowych autobusów. Niedługo też trolejbus, www.transport-publiczny.pl [dostęp 2016-09-15].
  2. Aleksander Kierecki: Polskie firmy na IAA 2012: Cztery premiery Solarisa. InfoBus, 26 września 2012. [dostęp 9 października 2012].

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]