Solaris Urbino 10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Solaris Urbino 10
Ilustracja
Solaris Urbino 10 w Szczecinie, luty 2022
Dane ogólne
Inne nazwy

Solaris Urbinetto 10

Producent

Solaris Bus & Coach

Premiera

2002

Lata produkcji

2002-2018

Miejsce produkcji

 Polska, Bolechowo-Osiedle

Dane techniczne
Typy nadwozia

Niskopodłogowy autobus miejski klasy MIDI

Układ drzwi

1-2-0
1-2-2

Liczba drzwi

2
3

Wysokość podłogi

320 mm (I drzwi)
320 mm (II drzwi)
340 mm (III drzwi)

Po zastosowaniu przyklęku

– ok. 70 mm

Szerokość drzwi

860 mm
1350 mm

Silniki

1) Iveco NEF F4AE0681B

2) Cummins ISB6.7E6 250B

3) Cummins ISB6.7E6 280B

Moc silników

1) 239 KM

2) 245 KM

3) 284 KM

Skrzynia biegów

VOITH D851.3 ZF Ecolife

Liczba przełożeń

4
5
6

Długość

9940 mm

Szerokość

2550 mm

Wysokość

2850 mm
3035 mm (z klimatyzacją)

Masa własna

9300 kg

Masa całkowita

15 500 kg

Rozstaw osi

4800 mm

Wnętrze
Liczba miejsc ogółem

91

Liczba miejsc siedzących

22

Informacje dodatkowe
ABS

Tak

ASR

Tak

EBS

Tak

ESP

Nie

Klimatyzacja

Opcja

Portal Komunikacja miejska

Solaris Urbino 10 – niskopodłogowy autobus z serii Solaris Urbino, przeznaczony dla komunikacji miejskiej, produkowany w latach 2002–2018 przez polską firmę Solaris Bus & Coach S.A. z Bolechowa koło Poznania.

Historia modelu[edytuj | edytuj kod]

Firma Neoplan Polska tworząc rodzinę autobusów pod nową marką „Solaris” rozpoczynała od modeli o długościach 9, 12, 15 i 18 metrów. Po ogłoszeniu przez jedno z miast przetargu na większą liczbę autobusów o długości 10 metrów, firma Solaris Bus & Coach zaprojektowała nowy model o takiej długości, początkowo oferowany pod marką Solaris Urbinetto 10. Jednocześnie zrezygnowano z produkcji najkrótszego modelu Solaris Urbino 9.

Solaris Urbinetto 10 drugiej generacji na warszawskiej linii 177

Od wiosny 2005 roku jest produkowany „Solaris Urbino 10” trzeciej generacji, lecz jest to druga wersja tego autobusu. Jest on wytwarzany w wersjach z silnikami Diesla (początkowo spełniającymi normy emisji spalin Euro 3 i Euro 4, obecnie Euro 5 lub EEV), zaś od 2005 roku może być także produkowany w odmianie z napędem gazowym CNG z wykorzystaniem silników firm Iveco lub MAN. Podstawowy silnik stosowany w tym autobusie to obecnie Cummins ISB6.7E5 250B o mocy maksymalnej 180,5 kW (245 KM), spełniający wymagania normy Euro 5. W wyposażeniu opcjonalnym znajduje się mocniejsza jednostka Cummins ISB6.7E5 285B o mocy maksymalnej 209 kW (284 KM). Wszystkie stosowane osie pochodzą z firmy ZF. Z przodu zawieszona niezależnie oś ZF RL 75 EC lub w opcji ZF RL 85 A, z tyłu oś ZF AV 132. Standardowo montowany jest zwalniacz skrzyni biegów (retarder). W podwoziu stosowany jest układ centralnego smarowania. Szkielet wykonywany jest ze stali odpornej na korozję. Podobnie oblachowanie, w którym wykorzystuje się również panele aluminiowe. Instalacja elektryczna jest oparta o magistralę CAN-Bus. W 2016 roku Solaris uznał, że nadszedł odpowiedni moment na uzupełnienie nowej oferty o pojazd klasy midi już IV generacji. W efekcie zaprezentowany został Solaris Urbino 10,5. Pojazd jest nieco dłuższy od poprzednika. Dzięki temu możliwe jest zastosowanie układu drzwi 2-2-2 lub 2-2-0, dzięki czemu będzie sprawniejsza wymiana pasażerów. Ponadto dzięki wydłużeniu nadwozia możliwe jest nieznaczne zwiększenie ilości miejsc siedzących dla pasażerów. Zakończenie produkcji Urbino 10 zaplanowano na 2018 r[1].

Solaris Urbino 10 w Europie[edytuj | edytuj kod]

Państwo Miasto Operator Liczba
(według operatora)
Liczba
(według kraju)
Austria
Austria
Bad Ischl Johann Sklona OPNV Pammesberger KG 2 33
Dornbirn EE Rhomberg 21
Ebensee Sklona Touristik 1
Koblach Loacker Touristik GmbH 5
Schwaz Leo Ledermair GmbH 1
Wiedeń ÖBB Postbus GmbH 3
Czechy
Czechy
Ostrawa Dopravní podnik Ostrava 20 20
Francja
Francja
Antibes La Sophipolitaine des transports urbains 8 17
Lons-le-Saunier Tallis 3
Narbonne SNT 6
Niemcy
Niemcy
Dresden DVB 5 11
Speyer FirstGroup Rhein-Neckar 3
Waiblingen Omnibus-Verkehr Ruoff GmbH 2
Weinstadt Omnibus Dannenmann GmbH 1
Norwegia
Norwegia
Lillehammer Veolia Transport Sør 2 11
Oslo Norgesbuss AS 7
Tønsberg Unibuss AS 2
Polska
Polska
Augustów Necko 2 214
Bartoszyce PKS 5
Bobrowniki Tkaczyk 14
Brodnica PGK 1
Cieszyn ZGK 1
Ciechanów PKS 1
Czechowice-Dziedzice PKM 3[2]
Czerwonak Transkom Koziegłowy 3
Gniezno MPK 7
Inowrocław MPK 4
Jaworzno PKM Jaworzno 1
Jelenia Góra MZK 5
Kalisz KLA 2
Kielce ZTM 5
Konin MZK 4
Legnica MPK 10
Łowicz MZK 6
Malbork MZK 3
Mława MKM 2
Nowy Sącz MPK 3
Ostróda PKS 2
Ostrów Wielkopolski MZK 1
Oświęcim MZK 5
Piła MZK 4
Płaza Natan 9
Płońsk Nieznany właściciel 2
Piotrków Trybunalski PKS 10
Rędziny GZK 10
Sieradz MPK 3
Skierniewice MZK 6
Solec Kujawski ZNS 4
Starogard Gdański MZK 6
Szczecin SPA Klonowica 4
Świerklaniec PKM 4
Warszawa Agencja Mienia Wojskowego 1
Warszawa MZA Warszawa 36
Warszawa WAS 2
Warszawa Warbus 2
Włocławek MPK 18
Zielona Góra PKS 2
Żywiec MZK 2
Szwajcaria
Szwajcaria
Berno Eurobus 1 17
Kreuzlingen VBRF E. Meier Fahrzeugtechnik AG 7
Locarno FART 8
Pfäffikon Landolt 1
Węgry
Węgry
Debreczyn Piremon 1 5
Budapeszt BKV 4
Włochy
Włochy
Avellino CTI-ATI 9 15
Cagliari Azienda Regionale Sarda Transporti 4
Canosa di Puglia Caputo Giuseppe 1
Cortina d’Ampezzo Servizi Ampezzo 1
Suma 340
Stan na: 13 lutego 2016

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Solaris na rok 2018: Trzy premiery + trzy wygaszenia [FILM], infobus.pl [dostęp 2018-02-21] (pol.).
  2. PKM Czechowice-Dziedzice – Tabor autobusowy. PKM Czechowice-Dziedzice. [dostęp 2010-09-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-27)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]