Solvita Āboltiņa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Solvita Āboltiņa
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1963
Ryga
Przewodniczący Sejmu
Okres od 2 listopada 2010
do 4 listopada 2014
Przynależność polityczna Jedność
Poprzednik Gundars Daudze
Następca Ināra Mūrniece
Z wicemarszałkiem Janem Wyrowińskim podczas wizyty w Senacie (2014)

Solvita Āboltiņa z domu Mellupe (ur. 19 lutego 1963 w Rydze) – łotewska prawniczka i polityk, minister sprawiedliwości (2004–2006), przewodnicząca partii Nowa Era oraz Jedność. Przewodnicząca Sejmu X i XI kadencji (2010–2014).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia na wydziale prawa Uniwersytetu Łotwy w Rydze. Pracowała jako prawniczka, od 1993 była zatrudniona w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Republiki Łotewskiej, pełniła m.in. funkcję dyrektora departamentu spraw konsularnych.

W 2002 znalazła się wśród założycieli partii Nowa Era, przewodniczyła grupie zajmującej się wypracowaniem programu zwalczania korupcji. Została w tym samym roku posłanką na Sejm VIII kadencji, gdzie pełniła funkcję przewodniczącej komisji prawnej oraz była członkinią komisji prawa europejskiego. 2 grudnia 2004 została powołana na urząd ministra sprawiedliwości w rządzie Aigarsa Kalvītisa. Sprawowała go do 7 kwietnia 2006, gdy jej partia opuściła koalicję rządzącą.

Wybrana ponownie do parlamentu w wyborach z 2006, zasiadła w tych samych komisjach co w poprzedniej kadencji. Wiosną 2008 została przewodniczącą Nowej Ery, w lecie 2011 objęła funkcję przewodniczącej współtworzonej przez swoją dotychczasową partię Jedności. W kadencji 2006–2010 pełniła obowiązki wiceprzewodniczącej Sejmu. W wyborach w 2010 uzyskała mandat poselski z ramienia Jedności (wówczas działającej jako koalicja). 2 listopada 2010 została wybrana na przewodniczącą Sejmu[1]. Ponownie została posłanką w wyborach w 2011. 18 października tegoż roku uzyskała reelekcję na stanowisko przewodniczącej Sejmu w parlamencie XI kadencji[2]. W 2014 przegrała wybory parlamentarne, jednak zasiadła w Sejmie XII kadencji dzięki rezygnacji Jānisa Junkursa z objęcia mandatu[3].

W czerwcu 2016 na funkcji przewodniczącego Jedności zastąpił ją Andris Piebalgs[4]. W listopadzie 2017 została wykluczona z partii[5]. Po odejściu z polityki stanęła na czele Departamentu Europejskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Uzyskała następnie nominację na ambasadora Łotwy we Włoszech, na Malcie i w Albanii[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lita Krone: Āboltiņa ievēlēta par Saeimas priekšsēdētāju (łot.). diena.lv, 2 listopada 2010. [dostęp 2017-09-09].
  2. Ievēlēts 11.Saeimas Prezidijs (łot.). saeima.lv, 18 października 2011. [dostęp 2017-09-09].
  3. Jānis Kincis: Āboltiņa iegūst 12.Saeimas deputātes pilnvaras (łot.). diena.lv, 4 listopada 2014. [dostęp 2017-09-09].
  4. New leader of Latvia's Unity party calls for reconciliation among members, fresh start (ang.). baltictimes.com, 5 czerwca 2016. [dostęp 2016-08-03].
  5. Tomasz Otocki: Łotewska prawica pozbywa się byłej liderki. przegladbaltycki.pl, 7 listopada 2017. [dostęp 2017-11-07].
  6. Rinkēvičs: Āboltiņas darba pieredze un diplomātiskais rangs kvalificē viņu vēstnieka amatam (łot.). diena.lv, 30 lipca 2018. [dostęp 2018-07-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]