Somnologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Somnologia (łac. somno – sen, logia – nauka) – dziedzina medycyny zajmująca się badaniem klinicznym i leczeniem zaburzeń i nieprawidłowości snu. Termin medycyna snu jest częściej stosowany zamiast somnologii, choć medycyna snu jest w rzeczywistości podzbiorem somnologii.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Zaburzenia snu pojawiają się w dziesięciu podstawowych sposobach[1]:

  1. bezsenność,
  2. senność,
  3. bezdech senny,
  4. katapleksja,
  5. paraliż senny,
  6. halucynacja,
  7. sen,
  8. nocna duszność,
  9. ból w nocy,
  10. nocne zjawiska fizyczne i agresywne zachowania podczas snu.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Historia snu i zaburzeń snu została zarejestrowana i poddana do użytkowania w starożytności. Hipokrates wymienia zaburzenia snu w swoich pismach, starożytnym Egipcie a opium stosowane w leczeniu bezsenności, niektóre zapamiętane marzenia senne, jak sny odzwierciedlają stan cielesny człowieka. Jednak pomimo tych wczesnych doniesień o śnie i jego zaburzeniach, poważne badania snu rozpoczęły się po wynalezieniu elektroencefalogramu (EEG) w 1929 roku[2]. Po wynalezieniu EEG, fazy snu zostały ustalone w 1936 roku przez dwóch naukowców Harvey i Loomis, pierwsze opisy fal delta i theta dokonanych przez Waltera i Dovey i snu REM, została odkryta w 1953 roku. Bezdech senny został zidentyfikowany w 1965 roku[3]. W 1970 roku pierwszym klinicznym laboratorium snu, został opracowany na Uniwersytecie Stanforda[4]. Pierwsze urządzenie aktigraf powstał w 1978 roku wynalezione przez Krupke, służące do badania ciągłego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych i terapii uvulopalatopharyngoplasty które powstały w 1981 roku. Komisja Egzaminacyjna, Stowarzyszenia Centrum Zaburzeń Snu, która obecnie znajduje się w American Academy of Sleep Medicine, powstała w 1978 roku do administrowana egzaminów lekarskich z zaburzeń snów, aż do 1990 roku kiedy zakończyła działalność. W 1989 roku American Board of Sleep Medicine, została powołana do zarządzania badaniami i ostatecznie przejęła wszystkie obowiązki komisji egzaminacyjnej w 1991 roku – Stowarzyszenia Centrum Zaburzeń Snu. W Stanach Zjednoczonych, American Board of Sleep Medicine są dotacje budżetowe do certyfikacji medycyny snu, aby zarówno lekarze jak i nie-lekarze mogli kształcić się w tym kierunku somnologicznym. Jednak Rada American Board of Sleep Medicine nie zezwala na wykonywanie zawodu lekarza o specjalności zburzenia snów bez licencji medycznej[5].

Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Snu[edytuj | edytuj kod]

Utworzona w 1990 roku przez American Academy of Sleep Medicine (z pomocą Europejskiego Towarzystwa Badań nad Snem , Japanese Society of Sleep Research i Ameryki Łacińskiej Sleep Society), Międzynarodowej Klasyfikacji Zaburzeń Snu jest podstawowym odniesieniem dla naukowców i diagnostów. Zaburzenia snu są podzielone na cztery odrębne kategorie: parasomnie; dyssomnie, zaburzenia snu związane z chorobami psychicznymi, neurologicznych lub innych chorób oraz zaburzeń snu, które nie mają wystarczającej ilości danych muszą być traktowane jako ostateczne zaburzenia snu. ICSD stworzył całościowy opis dla każdego zaburzenia snu z poniższych informacji[6].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Choć somnologia nie musi oznaczać, medycyny snu, somnologowie mogą korzystać z zachowania, zabiegu operacyjnego lub środków farmakologicznych w celu skorygowania zaburzeń snu.

  • Zabiegi zachowania to leczenie psychologią behawioralną które wydaje się być najbardziej zalecane i najbardziej opłacalne ze wszystkich zabiegów, zabiegi te obejmują ćwiczenia, terapia poznawczo-behawioralna, terapia relaksacyjna, medytacja oraz poprawa higieny snu[7]. Poprawa higieny snu obejmuje także sen pacjenta regularnie, zniechęcenia pacjenta od podejmowania drzemki w dzień, lub sugerujące, że można spać w innym miejscu.
  • Zabieg chirurgiczny to typowe zabiegi mechaniczne które są wykorzystywane przede wszystkim do zmniejszenia lub wyeliminowania chrapania i może być inwazyjne lub nieinwazyjne. Zabiegi chirurgiczne w leczeniu chrapania to usztywnienie podniebienia technik uvulopalatophaaryngoplasty i uvulectomy podczas gdy nieinwazyjne procedury obejmują ciągłego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych , żuchwy szyny rozwoju i zachowaniu języka urządzeń[8].
  • Leczenie farmakologiczne stosowane są do leczenia chemicznego zaburzenia snu, takie jak bezsenność lub nadmierna senność w ciągu dnia. Istnieje sześć rodzajów leków stosowanych w leczeniu zaburzeń snu: leki przeciwdrgawkowe , anty-narcoleptics, anty-Parkinsona leki, benzodiazepiny, stymulator receptora melatoniny, nie benzodiazepin nasenne i opiatów. Leki przeciwpadaczkowe, opiatów i leków przeciw parkinsonizmowi są często stosowane w leczeniu zespołu niespokojnych nóg. Ponadto, melatonina, benzodiazepiny nasenne, i nasennych benzodiazepin nie są stosowane w leczeniu bezsenności. Wreszcie, anty-narcoleptics pomóc w leczeniu narkolepsji i nadmiernej senności w dzień.

Szczególnie interesujące są leki, które zmniejszają benzodiazepiny bezsenność przez zwiększenie efektywności GABA. GABA zmniejsza pobudliwość neuronów poprzez zwiększenie progu wypalania. Benzodiazepiny powodują, że receptor GABA, aby lepiej wiązał się z GABA, co pozwala na leczenie w celu wywołania snu[9]. Zabiegi te są wykonywane po terapii behawioralnej, która nie powiodła się u pacjenta. Leki takie jak środki uspokajające, choć mogą pracować również w leczeniu bezsenności, tu występuje ryzyko nadużyć, dlatego te zabiegi nie są w pierwszej kolejności. Niemniej jednak, niektóre zaburzenia snu, takie jak narkolepsja wymagają leczenia farmakologicznego.

Przypisy

  1. Lee-Chiong, (2008), Teofilo. Sleep Medicine: Essentials and veryfication. Oxford University Press, 2008.
  2. Todman D.,(2008), A History Of Sleep Medicine. News Internet Neurology, Tom 9
  3. Bradley DT., Sleep Medicine Respritory. American Journal of Critical Care oddechowe i Medycyny. 2008 roku. Vol. 117.
  4. Bowman TJ. Przegląd medycyny snu. Burlington, MA: Butterworth-Heinemann, 2002.
  5. "American Board of Sleep Medicine"
  6. "Międzynarodowa Klasyfikacja zaburzeń snu, aktualizacja: Diagnostyka i Coding Manual". 2001 wydanie, ISBN 0-9657220-1-5 , PDF-kompletne, Library of Congress Catalog No 97-71405. http://www.esst.org/adds/ICSD.pdf
  7. Roehrs, T. (2009). Czy Efektywne zarządzanie zaburzeń snu złagodzić objawy bólu?. Narkotyki, 69, 5-11
  8. Main, C, Liu, Z., Welch, K., Weiner, G. Jones, S., et al. (2009). Zabiegi chirurgiczne i nie-chirurgicznymi Urządzenia Zarządzania Chrapanie pokoje bezdechu: systematycznego przeglądu Efekty kliniczne i koszty leczenia. Kliniczny Otolaryngologii, 34 (3), 240-244.
  9. Sangameswaran, L. & Blas, A. (1985). Wykazanie benzodiazepinopodobnych Cząsteczki znajdujące się w mózgu ssaków z przeciwciałem monoklonalnym do benzodiazepin. Proceedings of the National Academy of Sciences w USA, 82 (16), 5560-5564.