Sopatros z Apamei

Sopatros z Apamei (stgr. Σώπατρος ὁ Ἀπαμεύς, zm. przed 337 rokiem) – filozof neoplatoński, który przed badaniami K. Praechtera był zaliczany do syryjskiej szkoły Jamblicha, ale teraz traktuje się jako przedstawiciel szkoły pergamońskiej. Znalazł się w Konstantynopolu na dworze Konstantyna Wielkiego i nakłaniał go, aby przyłączył się do tradycyjnego politeizmu, za co został skazany na karę śmierci.

Według niektórych źródeł pochodził z syryjskiej Apamei. Był autorem dzieła O losie oraz o tych, którzy bez swej zasługi znaleźli się w dobrym lub złym położeniu oraz przeznaczonego dla nauczycieli i retorów dwutomowego leksykonu z wyimkami z różnych autorów. W latach 20. IV wieku zaczął działać na dworze cesarskim w Konstantynopolu, a około roku 330 znalazł się u szczytu swej kariery, będąc doradcą Konstantyna Wielkiego. Ostatecznie przed 337 rokiem został jednak stracony z rozkazu tego samego cesarza. Przyczyny takiej decyzji Konstantyna nie są do końca znane. Wedle jednej z wersji Sopatros mógł być przywódcą zorganizowanej frakcji pogańskiej działającej na dworze, z którą chciał się rozprawić cesarz. Wedle innej, został oskarżony o uprawianie magii. Źródłem tych oskarżeń mógł być albo prefekt Ablabiusz, albo grupa nieprzychylnych Sopatrosowi dworzan.

Bibliografia

• А. Ф. Лосев: Сопатр Апамейский. W: А. Ф. Лосев: История античной эстетики. Худож.-офор. П.С. Рыженко. T. VII: Последние века. Cz. I. Moskwa: Издательство ACT, 2000, s. 394, seria: Вершины человеческой мысли. ISBN 5-17-002656-0. (ros.).