Spalarnia odpadów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Spalarnia odpadów w Malmö
Ruszt w spalarni odpadów
Stanowisko kontrolne w spalarni odpadów

Spalarnia odpadówzakład przemysłowy zajmujący się termicznym przekształcaniem (w procesie spalania) odpadów (komunalnych, przemysłowych lub niebezpiecznych, a także osadów ściekowych). Często pełni funkcję elektrowni produkując energię elektryczną lub cieplną.

Rozpowszechnienie spalarni odpadów[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze spalarnie odpadów powstały w drugiej połowie XIX w. w Wielkiej Brytanii. Uznawana za pierwszy taki obiekt spalarnia odpadów komunalnych w Paddington pod Londynem została uruchomiona w 1870 roku, bardzo szybko została jednak zamknięta z uwagi na nieefektywność. Jeszcze w latach 70. XIX wieku otwarto jednak kolejne tego typu obiekty w Wielkiej Brytanii (m.in. Nottingham, Leeds, Manchester). W Stanach Zjednoczonych pierwsze spalarnie powstały w 1885 r. W 1894 r. uruchomiono pierwszą spalarnię w Niemczech (Hamburg). Powodem tworzenia spalarni odpadów były względy higieniczne (ogromne ilości odpadów zalegające w ówczesnych miastach, rodzące się wskutek tego choroby – np. w Hamburgu podjęto decyzję o budowie po epidemii cholery), jak i gospodarcze (rosnące zapotrzebowanie na energię). Jeszcze przed pierwszą wojną światową w Wielkiej Brytanii powstało kilkaset takich obiektów, intensywnie rozwijały się także w USA, poza tym powstawały kolejne obiekty w Niemczech, a w pierwszych latach XX w. uruchomiono spalarnie w kolejnych krajach europejskich (Dania, Szwecja, Belgia, Szwajcaria, Czechy, Polska). Szybki wzrost ilości spalarni następował aż do lat 20. XX w., a następnie po II wojnie światowej[1].

Obecnie w samej Europie istnieje kilkaset tego typu obiektów – w 2009 roku 20% odpadów komunalnych wytworzonych w krajach Unii Europejskiej było przetwarzanych w takich zakładach (w Danii i Szwecji - blisko 50%)[2]. W Polsce istnieją liczne spalarnie odpadów medycznych[3], kilka spalarni osadów ściekowych[4], a jedynie jedna spalarnia odpadów komunalnych – ZUSOK w Warszawie[5]. Obecnie w Polsce planuje się budowę sześciu dużych spalarni odpadów. Inwestycje są na różnym stopniu zaawansowania. Nowe zakłady termicznej utylizacji odpadów są budowane w: Krakowie, Poznaniu, Koninie, Bydgoszczy, Szczecinie i Białymstoku[6].

Technologie[edytuj | edytuj kod]

Stosowane są różnorodne technologie spalania odpadów, z których najpopularniejsza jest technologia rusztowa. Stosuje się także jednak inne rozwiązania, np. kotły fluidalne. Niekiedy spalaniu poddawane są śmieci poddane wcześniej obróbce w celu uzyskania frakcji o wysokiej kaloryczności (tzw. RDF). Alternatywę stanowią inne procesy wysokotemperaturowe, np. piroliza lub technologia plazmowa[7].

Poniższe schematy przedstawiają spalanie odpadów w zakładzie wykorzystującym kocioł rusztowy z zastosowaniem odzysku energii:

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Technologia spalania odpadów, choć szeroko stosowana, wzbudza kontrowersje. Krytyka tego rozwiązania koncentruje się na wskazywaniu negatywnego wpływu stosowania spalania odpadów na stosowanie innych, bardziej efektywnych i tańszych metod utylizacji odpadów – spalanie jest prostsze i szybsze od recyklingu czy kompostowania. Podnoszony jest też negatywny wpływ spalarni na środowisko z uwagi na emitowane zanieczyszczenia powietrza[8].

Przypisy

  1. Martin F. Lemann: Waste Management. Bern: Peter Lang AG, 2008, s. 19–23. ISBN 978-3-03911-514-3. [dostęp 2012-11-01].; Martin V. Melosi. The Viability of Incineration as a Disposal Option: The Evolution of the Niche Technology, 1885-1985. „Public Works Management Policy”. 1, s. 32–37, 1996. [dostęp 2012-11-01]. ; H. Lanier Hickman Jr.: American Alchemy: The History of Solid Waste Management in United States. Forester Press, s. 269. ISBN 0-9707687-2-9. [dostęp 2012-02-10].; Waste Incineration in Europe. Texocon, 2008, s. 1–6. [dostęp 2012-11-01].; A.J. Chandler, T.T. Eighmy, J. Hartlén, O. Hjelmar, D.S. Kosson, S.E. Sawell, H.A. van der Sloot, J. Vehlow: Municipal Solid Waste Incinerator Residues. Amsterdam: Elsever Science B.V., 1997, s. 2–12, seria: Studies in Environmental Science. 67. ISBN 0-444-82563-0. [dostęp 2012-11-01].
  2. Por. Municipal Waste Treatment in 2009 EU 27. Confederation of European Waste-to-Energy Plants. [dostęp 2012-02-10].; Waste-to-Energy in Europe in 2009. Confederation of European Waste-to-Energy Plants. [dostęp 2012-02-10].; Municipal waste generation and treatment, by type of treatment method. Eurostat. [dostęp 2012-02-11].; Karin Blumenthal: Generation and treatment of municipal waste. W: eurostat: Statistics in Focus, 31/2011 [on-line]. Eurostat, 2011. [dostęp 2012-02-11].
  3. Problem odpadów medycznych w Polsce. Protfel.pl. [dostęp 2012-02-11].
  4. Według stanu na 30 czerwca 2010 r. w Polsce działają trzy takie spalarnie. Zbigniew Grabowski: Termiczne przekształcanie osadów ściekowych na przykładzie STUO w Krakowie. [dostęp 2011-02-11].
  5. The Future of Solid Waste Management in Poland: Attempt at a Prognosis. International Solid Waste Association. [dostęp 2012-02-11].
  6. W budowie sześć spalarni odpadów. Potrzebne kolejne. W: wnp.pl Portal Gospodarczy [on-line]. 2013-06-26. [dostęp 2014-03-27].
  7. Grzegorz Wielgosiński: Przegląd technologii termicznego przekształcania odpadów. Centrum Informacji o Rynku Energii. [dostęp 2012-02-10].; Janusz Różalski: Energetyczne wykorzystanie odpadów jako remedium na luki paliwowe i rozwiązanie problemu utylizacji odpadów. Centrum Informacji o Rynku Energii. [dostęp 2012-02-10].
  8. Paweł Głuszyński: 10 argumentów przeciwko budowie spalarni odpadów w Polsce. Wydawnictwo "Zielone Brygady". [dostęp 2012-02-10].; Grzegorz Wielgosiński: Oddziaływanie na środowisko spalarni odpadów. Nowa Energia, 2008-10-24. [dostęp 2012-02-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]