Spawanie elektronowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Spawanie elektronowe, właściwie spawanie wiązką elektronową - rodzaj techniki spawania metali, polegające na nagrzewaniu miejsca łączenia przy pomocy wiązki elektronowej. Do spawania tą techniką służy spawarka elektronowa, w której źródłem elektronów jest działo elektronowe. Elektrony są przyspieszane napięciem rzędu dziesiątków kV. Charakterystycznymi cechami spawania elektronowego jest to, że spawanie odbywa się najczęściej w środowisku próżni rzędu 10-5 Tr a także to, że spoina tworzy się przez stopienie brzegów łączonych detali.

Spawanie elektronowe odznacza się szeregiem korzystnych właściwości. Technika ta pozwala łączyć metale (np. wolfram-miedź, niob-miedź), których nie daje się łączyć innymi technikami spawalniczymi.

W Polsce spawaniem elektronowym zajmuje się Przemysłowy Instytut Elektroniki oraz Zakłady Metalowe "MESKO" SA; inicjatorem stosowania tej techniki spawania w Polsce był prof. Wiesław Barwicz.