Joseph Blackburne: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodane 112 bajtów ,  11 lat temu
źródła/przypisy
m (robot dodaje: it:Joseph Blackburne)
(źródła/przypisy)
[[GrafikaPlik:Blackburne.jpg|thumb|Joseph Blackburne]]
'''Joseph Henry Blackburne''' (ur. [[10 grudnia]] [[1841]] w [[Manchester]]ze, zm. [[1 września]] [[1924]] w [[Londyn]]ie) – najwybitniejszy [[Anglia|angielski]] [[szachy|szachista]] II poł. [[XIX wiek|XIX]] w. Poznał szachy w wieku osiemnastu lat, zainspirowany sławą [[Paul Morphy|Paula Morphy'ego]], który właśnie święcił swoje wielkie tryumfy w Europie. Blackburne czynił zadziwiająco szybkie postępy w nauce szachów, pobierając nauki od [[Bernhard Horwitz|Bernharda Horwitza]] w klubie szachowym w Manchesterze, dość szybko stając się czołowym graczem tego klubu. Pod koniec lat sześćdziesiątych, po wygraniu mistrzostw [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] w [[1869]] r. był już uważany za najsilniejszego angielskiego szachistę.
 
Przez następne 20 lat Blackburne objechał świat, uczestnicząc zarówno w turniejach i meczach z udziałem szachowej elity, jak i grając tysiące partii pokazowych, w [[symultana|symultanach]]ch i "na ślepo". Zwyciężył lub podzielił pierwsze miejsce w następujących prestiżowych turniejach: w [[Wiedeń|Wiedniu]] w [[1873]] r. (wspólnie z [[Wilhelm Steinitz|Wilhelmem Steinitzem]], któremu uległ w dogrywce), w Londynie w [[1876]] r., w [[Wiesbaden]] w [[1880]] r., w [[Berlin]]ie w [[1881]] r. (aż o trzy punkty przed [[Johannes Zukertort|Johannesem Zukertortem]]) i w Londynie w [[1893]] r.
 
Bilans bezpośrednich meczów Blackburne'a z najsilniejszymi szachistami świata nie był dla niego korzystny. Dwukrotnie przegrał z Wilhelmem Steinitzem w [[1862]] r. (+1, -7, =2) i w [[1876]] r. (+0 -7 =0). Równie łatwo dał się pokonać [[Emanuel Lasker|Emanuelowi Laskerowi]] w [[1892]] r. (+0 -6 =4). Konfrontacje z Zukertortem i [[Isidor Gunsberg|Isidorem Gunsbergiem]] były bardziej wyrównane. Z Zukertortem przegrał pierwszy mecz w [[1881]] r. (+2 -7 =5), lecz w [[1887]] wziął rewanż (+5 -1 =7). Z Gunsbergiem pierwszy mecz w 1881 roku wygrał (+7 -4 =3), po czym w 1887 roku doznał goryczy porażki (+2 -5 =6).
Głównym źródłem utrzymania Blackburne'a były pokazy gry jednoczesnej i gry "na ślepo". Partie odbywały się o określone z góry stawki, przy czym stawka w partii na ślepo była podwojona. W latach dziewięćdziesiątych Blackburne rozgrywał ok. dwóch tysięcy partii rocznie, jeżdżąc po całym świecie. Odwiedził nawet [[Australia|Australię]] i [[Nowa Zelandia|Nową Zelandię]]. Szacuje się, że w całej karierze rozegrał rekordową liczbę ponad stu tysięcy partii. W ciągu 53 lat brał udział w 53 międzynarodowych turniejach. W lekkich partiach często grał czarnymi swój słynny ''gambit za szylinga'': 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gc4 Sd4!? (w [[szachowa notacja algebraiczna|notacji algebraicznej]]) – ryzykowny wariant, nieskuteczny przeciwko dobrym graczom, lecz zabójczy dla amatorów. Także i w partiach z dobrymi szachistami reprezentował romantyczny, agresywny i pełen polotu styl gry, oparty głównie na biegłości taktycznej, chociaż był również znany z dobrej techniki rozgrywania [[gra końcowa|końcówek]].
 
W [[1899]] r. wydał zbiór swoich partii, uzupełniony o dwadzieścia [[problem szachowy|problemów szachowych]] własnego autorstwa i krótką biografię, pod tytułem ''Mr Blackburne's Games at Chess'' (''Partie szachowe pana Blackburne'a''). Do późnych lat pozostawał bardzo silnym szachistą. W [[1914]] r., w wieku 72 lat brał udział w słynnym turnieju [[arcymistrz|arcymistrzowskim]]owskim w [[Sankt Petersburg|Petersburgu]]. Odebrał wówczas nagrodę za najpiękniejszą partię turnieju, za wygraną z [[Aron Nimzowitsch|Aronem Nimzowitschem]]. Był to jego ostatni występ na arenie międzynarodowej. Do końca życia zajmował się szachami, redagując kolumnę szachową w gazecie ''The Field''.
 
== Źródła ==
* [[Władysław Litmanowicz|W.Litmanowicz]], J.Giżycki, "Szachy od A do Z", tom I, Warszawa 1986, str. 88-89
 
== Linki zewnętrzne ==
171 256

edycji

Menu nawigacyjne