41 Eskadra Rozpoznawcza: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodane 584 bajty ,  5 miesięcy temu
(→‎Samoloty eskadry: drobne merytoryczne)
Z uwagi na szybki marsz jednostek niemieckich, część personelu pod dowództwem ppor. Dyszlewskiego musiała z bronią w ręku przedzierać się ze [[Zdunowo (województwo mazowieckie)|Zdunowa]] do [[Modlin|Modlina]]. Przed [[Wycofanie (wojsko)|wycofaniem się]] spalono uszkodzone 3 „Karasie”{{odn|Pawlak|1991|s=309}}.
5 września eskadra została uzupełniona dwoma samolotami [[PZL.43]]. Pierwotnie przyznano eskadrze 5 samolotów, jednak trzy zostały zniszczone podczas bombardowania. Po południu rzut powietrzny przegrupował się na lotnisko [[Zielonka (powiat wołomiński)|Zielonka]]. Wykonano tylko 1 lot rozpoznawczy. Wykryto w rejonie [[Nasielsk|Nasielska]] kolumnę pancerną oraz dochodzą do [[Wkra (dopływ Narwi)|Wkry]] jednostkę zmotoryzowaną{{odn|Pawlak|1991|s=309}}.
6 września załoga: por. obs. Malinowski, kpr. Oleksiński i st. szer. strz. Tęgowski prowadziła rozpoznanie na drogach Serock–Pułtusk–Różan–Przasnysz–Ciechanów–Gąsocin–Nowe[[Serock]]–[[Pułtusk]]–[[Różan]]–[[Przasnysz]]–[[Ciechanów]]–[[Gąsocin]]–[[Nowe Miasto nad Pilicą|Nowe Miasto–Płońsk–ZakroczymMiasto]]–[[Płońsk]]–[[Zakroczym]]. Większego ruchu wojsk niemeickichniemieckich nie stwierdzono. Meldunek ciężarkowy zrzucono przy sztabie [[Armia „Modlin”|Armii „Modlin”]]. Rozpoznając w rejonie Ciechanowa, por. obs. Malinowski, por. pil. Kuzian i pchor. strz. Kisielnicki, wykryli zgrupowanie [[Czołg|czołgów]]. Załoga zbombardowała kolumnę, a potem ostrzelała ogniem [[Karabin maszynowy|karabinów maszynowych]]. Załoga podchorążych Ośmiałowskiego, Radwańskiego i Tabaczyńskiego ustaliła kierunki marszów długich kolumn samochodowych jadących w kierunku na Przasnysz oraz kolumnę pancerną kierującą się na [[Grudusk]]. W pobliżu Gruduska załoga zniszczyła [[balon obserwacyjny]] i obrzuciła bombami stację kolejową [[Chorzele]]. Rozpoznanie prowadziły tezteż załogi ppor. obs. Kardasza i pchor. obs. Malinowskiego.
Wyniki rozpoznania załogi przekazywały meldunkami ciężarkowymi. Późnym popołudniem ppor. obs. Wierzbicki i kpr. pil. Bednarek wyszukiwali nowych lądowisk dla eskadry. Tego dnia stracono dalsze 2 „Karasie”: jedenJeden lądował przymusowo na skutek przestrzelonego zbiornika paliwa, a drugi wyłamał [[Podwozie (lotnictwo)|podwozie]] przy [[Lądowanie|lądowaniu]]{{odn|Pawlak|1991|s=309-310}}.
7 września w rejon [[Wyszków|Wyszkowa]] polecieli ppor. obs. Strejmik, kpr. pil. Janicki i st. szer. strz. Szymański. Załoga została zestrzelona nad [[Modzele (województwo mazowieckie)|Modzelami]]. Wszyscy lotnicy zginęli. Zadanie dublowali pchor. obs. Malinowski, kpr. pil. Gusowski i kpr. strz. Majewski.
Po południu załoga pchor. Pokorniewskiego z kpr. pil. Bojakowskim i st. szer. strz. Ostrowskim rozpoznała drogi Pułtusk–Ciechanów–Przasnysz–WężewoPułtusk–Ciechanów–Przasnysz–[[Wężewo (województwo mazowieckie)|Wężewo]]. Stwierdzono kilka kolumn piechoty w marszu na Pułtusk, Gąsocin i Ciechanów. Rozpoznanie przerwano na skutek ataku 2 [[Messerschmitt Bf 109|Me-109]], z których jeden, według meldunku obserwatora, został prawdopodobnie zestrzelony.
W tym samym czasie załoga por. obs. Malinowskiego rozpoznawawałarozpoznawała ruchy wojsk na kierunkach Sierpc–Nowy[[Sierpc]]–Nowy Dwór–Wyszków. Mając przestrzelony zbiornik paliwa lądowalilądowała koło [[Piaseczno|Piaseczna]]. Kolejna załoga lądowała przymusowo koło Sochaczewa. Nad ranem Polacylotnicy wystartowali, ale nie mogąc znaleźć lotniska, ponownie przygodnie lądowali rozbijając doszczętnie samolot. Po południu por. Chomka z kpr. pil. Rzewuskim wyszukiwali na [[RWD-8]] nowych lądowisk{{odn|Pawlak|1991|s=310}}.
8 września załogi wykonały 5 zadań rozpoznawczych. Wykryto między innymi kolumnę czołgów i [[Artyleria|artylerii]] w marszu z Różana do [[Ostrów Mazowiecka|Ostrowi Mazowieckiej]].
Po południu samoloty [[Luftwaffe]] ostrzelały lotnisko eskadry. W związku z tym kpt. Chrzanowski postanowił zmienić lotnisko., a Wieczoremwieczorem ciężki rzut kołowy skierował pod Mińsk Mazowiecki. Zaopatrzenie w paliwo stawało się coraz trudniejsze. Patrole „benzynowe” dostarczały materiały pędne aż z Dęblina{{odn|Pawlak|1991|s=310-311}}.
9 września rzut powietrzny eskadry odleciał na lądowisko [[Krzesk-Majątek|Krzesk]]. Przy lądowaniu rozbił się 1 „Karaś”. Gdy wiadomość o zmianie lotniska dotarła do dowódcy lotnictwa armii, anulował on decyzję dowódcy eskadry i nakazał powrót 2 załóg do Zielonki. W tym dniu por. obs. Malinowski, kpt. pil. Kołodziejek i st. szer. strz. Blachowski, rozpoznali sytuację na drogach Nasielsk–Ciechanów–Pułtusk–Maków–Różan–Ostrów–Mława–Wyszków–Serock, stwierdzając duże zgrupowania broni pancernej. Załoga obrzuciła bombami kolumnę artylerii i czołgów.
Po południu ta sama załoga poleciała z Zielonki w rejon Mławy, wykrywając dużą jednostką pancerną maszerującą na Ciechanów. W tym dniu prowadziły rozpoznanie też załogi pchor. obs. Malinowskiego, por. Chomki i por. Hałłasa. Wyniki rozpoznania mogły sygnalizować nowe uderzenie na wycofujące się wojska Armii „Modlin”{{odn|Pawlak|1991|s=311}}.
10 września, lecącemu w rejon Pułtusk–Wyszków samolotowi urwało się śmigło. Załoga odniosła lekkie obrażenia. Po południu kpt. Chrzanowski otrzymał rozkaz przesunięcia eskadry na lądowisko [[Siennica (powiat miński)|Siennica]]. Podczas przelotu myśliwce niemieckie zestrzeliły samolot [[PZL.43|PZL-43 „Czajka”]] z załogą - ppor. obs. Kardasz, kpr. pil. Oleksiński i kpr. strz. Majewski. W tym dniu do eskadry wcielono ppor. rez. pil. Maksymiliana Lewandowskiego{{odn|Pawlak|1991|s=311}}.
11 września eskadra nie wykonywała lotów bojowych. Po południu samoloty Lufwaffe zbombardowały i ostrzelały budynki, gdzie kwaterował personel eskadry. Strat w ludziach i sprzęcie nie było. Eskadra otrzymała rozkaz przegrupować się do [[Brześć|Brześcia]]. Po drodze załoga: por. obs. Malinowski, ppor. pil. Kuzian i pchor. obs. Klocek jako strzelec, otrzymała zadanie rozpoznania rejonu Ciechanów–Płońsk–Nasielsk.
<br>Porucznik Malinowski wspomina{{odn|Pawlak|1991|s=311-312}}:
{{Cytat|''Miałem wykonać lot bojowy w rejon Ciechanów–Płońsk–Nasielsk. Po wykonaniu zadania mieliśmy lądować w Brześciu nad Bugiem, dokąd skierowano także resztę eskadry drogą kołową. W czasie lotu powrotnego, gdy przelatywaliśmy na północ od Warszawy, zaatakowały nas dwa Me-109. Pierwszy zauważył je pchor. strzelec Klocek i pilot zdążył wykonać skręt na zbliżające się samoloty. Po chwili jeden z myśliwców rozpoczął ogień. Nie pozostaliśmy dłużni. Nasze nowe karabiny maszynowe typu „Szczeniak” (załoga leciała na samolocie PZL-43) zamontowane po dwa na stanowisku Strzelca i obserwatora pracowały świetnie. Walka trwała. Nasze pociski smugowe ginęły gdzieś blisko atakującego Niemca. Pilot – por. Kuzian dobrze się napocił, co chwila wykonując odpowiednie skręty. Samolot tracił powoli wysokość, aby prowadzić walkę nad ziemią. Co chwila było słychać charakterystyczny dźwięk trafień w nasz samolot. W pewnym momencie usłyszałem trzask tłuczącego się szkła. Spojrzałem w stronę pilota i zobaczyłem jego skuloną nad sterami postać. Zegary były potłuczone. Seria naprawdę celna. Trochę niżej i już byłoby po wszystkim. Walczymy dalej. Nie dajemy się. Jesteśmy zachwyceni naszymi kaemami, na pewno obaj myśliwcy dobrze od nas oberwali. Aż dziw, że żaden nie spadł. Atakują nadal: jeden z góry, drugi z dołu, lecz nasz ogień nie dopuszcza ich na bliższą odległość. Nagle Niemcy przestali strzelać. Poruszali skrzydłami i odlecieli na północ. Wzięliśmy kurs na Brześć. Podnieceni walką nie zauważyliśmy że nasz silnik pracuje bardzo ciężko, prawdopodobnie samolot ma poważne uszkodzenia. Dobrze, że jesteśmy nad własnym terenem i wyszliśmy cało z tak ciężkich opresji. Nauczeni doświadczeniem, że można także oberwać od własnych wojsk, lecimy w stronę lotniska bezdrożami. Już z daleka widać Brześć. Silnik coraz częściej zaczyna kichać, ale już dochodzimy do lotniska. Pilot wprost z kursu podchodzi do lądowania, ziemia zbliża się. W pewnym momencie czuję, że koła dotykają zielonej runi lotniska... Nagle słyszę jakiś ogromny trzask i tracę przytomność...''}}
 
Wypadek nastąpił na skutek wpadnięcia koła samolotu w lej po bombie. Załoga odniosła jedynie lekkie obrażenia. Zniszczony samolot był ostatnim, którym dysponowała eskadra.
12 września personel eskadry odjechał samochodami do [[Łuck|Łucka]] Dowódca eskadry oczekiwał na dalsze rozkazy{{odn|Pawlak|1991|s=312}}.
 
13 września dowódca lotnictwa Armii „Modlin” [[Tadeusz Prauss|płk Tadeusz Prauss]] wydał podległym jednostkom rozkaz reorganizacyjny.
W części dotyczącej 41 eskadry rozpoznawczej brzmi on następująco{{odn|Pawlak|1991|s=312-313}}:
{{Cytat|''Na podstawie rozkazu NDL i OPL l.dz. 3/10/Op. z dnia 10.IX.39 zarządzam: <br>3. Kpt. Sawczyński St. obejmie d-two 41 esk. od kpt. Chrzanowskiego Wł. Rzut powietrzny będzie sformowany z rzutu pow. 51 esk., ponieważ ta eskadra nie jest w pełnym składzie. Kpt. Sawczyński pozostawi niezbędną ilość załóg i obsługi stosownie do ilości otrzymanych samolotów. Nadmiar personelu pod d-twem kpt. Chrzanowskiego skierować do m. Kuty, nadmiar materiału oddać w Bazie SPLdM w Łucku. Personel kierowany do m. Kuty zamelduje się u Kmdta SPLdM, który zarządzi dalszy transport. Przeorganizowane eskadry 41 i 51 oczekują na obecnym m.p. na dalsze rozkazy, które prześlę pod adres Kmdy Garnizonu Łuck.<br>Dowódca Lotnictwa Prauss płk pil.''}}
 
Po otrzymaniu rozkazu kpt. Chrzanowski przekazał [[Dowodzenie (wojsko)|dowodzenie]] i z nadwyżką personelu latającego udał się do [[Kuty (obwód iwanofrankiwski)|Kut]], a rzut kołowy skierował do [[Kołomyja|Kołomyi]].
18 września dowodzona przez kpt. Chrzanowskiego część personelu latającego i naziemnego eskadry przekroczyła [[Granica polsko-rumuńska|granicę polsko-rumuńską]]{{odn|Pawlak|1991|s=313}}.
 
; Bilans walk{{odn|Pawlak|1991|s=313-314}}{{odn|Pawlak|1982|s=174-175}}:
176 560

edycji

Menu nawigacyjne