Henryk I Ptasznik: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodane 289 bajtów ,  1 rok temu
m
brak opisu edycji
m (Usunięto kategorię "Władcy Saksonii"; Dodano kategorię "Książęta Saksonii" za pomocą HotCat, kat.)
m
Przydomek ''Ptasznik'' zawdzięczał zamiłowaniu do polowań z ptakami drapieżnymi. Po śmierci ojca [[Otto Dostojny|Ottona I Dostojnego]] w [[912]] r. został księciem [[Saksonia|Saksonii]] mimo sprzeciwu króla [[Konrad I (król niemiecki)|Konrada I]]. Ten sam władca, widząc niebezpieczeństwo rozpadu królestwa na państwa plemienne, desygnował na następcę najpotężniejszego ze swych przeciwników i w [[919]] r. Henryk wyniesiony został na tron niemiecki przez możnowładców [[Frankonia|Frankonii]] i Saksonii. Następnie hołd złożył mu książę [[Szwabia|Szwabii]] [[Burchard II (książę Szwabii)|Burchard II]], a w [[921]] r. zmusił do podporządkowania się władcę [[Bawaria|Bawarii]], [[Arnulf (książę Bawarii)|Arnulfa]]. W [[925]] r. odzyskał [[Lotaryngia|Lotaryngię]], a jej władca, książę [[Gizelbert (książę Lotaryngii)|Gizelbert]], już jako lennik niemiecki, ożenił się w [[928]] r. z córką Henryka, [[Gerberga Saska|Gerbergą]].
 
Po uporządkowaniu spraw wewnątrzniemieckichwewnętrznych dalsze działania militarne i polityczne Henryka Ptasznika ukierunkowane były na zabezpieczenie interesów dynastii i Saksonii oraz zabezpieczenie granic królestwa na północy i wschodzie. W celu powstrzymania nieustannych najazdów [[Węgrzy|Węgrów]] król zmuszony był do zawarcia z nimi rozejmu w [[924]] r. i płacenia trybutu. Wcześniej, w 919, poniósł porażkę z nimi w bitwie pod [[Machern|Püchen]]<ref>Szabolcs de Vajay, ''Der Eintritt des ungarischen Stämmebundes in die europäische Geschichte (862-933)'', Ungarisches Institut München, V. Hase & Koehler Verlag, Mainz, 1968, s. 61</ref>. Okres pokoju Henryk wykorzystał na wzmocnienie sieci grodów obronnych i utworzenie jazdy, koniecznej w walce z koczownikami.
 
W 929 roku Henryk podbił ziemie [[Glomici|Głomaczów]], [[Milczanie|Milczan]], [[Stodoranie|Stodoran]] oraz [[Księstwo Czeskie|Czechy]] pod panowaniem [[Wacław I Święty|Wacława]], narzucając im trybut{{odn|Myśliński|2011|s=11}}. W 932 roku narzucił trybut także [[Łużyczanie|Łużyczanom]]. W 933 roku ziemie niemieckie najechali [[Węgrzy]], którzy przemaszerowali przez terytorium czeskie i stodorańskie prawdopodobnie za zgodą miejscowych władców, bowiem nie napotkali z ich strony żadnego oporu. Być może o pomoc do Węgrów zwróciły się zaniepokojone nasileniem ekspansji niemieckiej na wschodzie Czechy{{odn|Myśliński|2011|s=12}}. 15 marca 933 roku Henryk pokonał ich w [[Bitwa nad Unstrutą|bitwie nad rzeką Unstrutą]] w [[Turyngia|Turyngii]], co znacznie powstrzymało najazdy Madziarów. Zwycięstwo to miało znaczenie moralne, wykraczające poza jego wagę militarną: umocniło panowanie Henryka I i jego rodu, a także zbliżyło do siebie przedstawicieli różnych plemion niemieckich, walczących ręka w rękę przeciw wspólnym wrogom{{fakt|data=2013-03}}.
 
W 934 roku syn Henryka I [[Thankmar]], który nie pogodził się z decyzją ojca o wyznaczeniu w 929 roku swoim następcą [[Otton I Wielki|Ottona]], próbował nawiązać sojusz z plemieniem [[Wkrzanie|Wkrzan]]. Poselstwo Thankmara spotkało się z niepowodzeniem, a jego posłowie zostali pobici. Prawdopodobnie plemię to nie było zainteresowane układami z Niemcami, bliżej im było do porozumienia z sąsiednimi [[Polanie|Polanami]]. Aby temu zapobiec, Henryk I podjął wyprawę na ziemię wkrzańską{{odn|Myśliński|2011|s=12-13}}. Na północy Henryk prowadził także walki z [[Duńczycy|Duńczykami]] i sprzymierzonymi z nimi [[Wieleci|Wieletami]], które zakończyły się m.in. przyłączeniem w 934 roku [[Szlezwik]]u.
9877

edycji

Menu nawigacyjne