Teodycea: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodane 17 bajtów ,  11 lat temu
zamieniono "usprawiedliwić boga" na "oddać sprawiedliwość bogu"
(→‎Inne teodycee: dobór słów jest tutaj ważny)
(zamieniono "usprawiedliwić boga" na "oddać sprawiedliwość bogu")
'''Teodycea''' to gałąź [[teologia|teologii]] zajmująca się problemem jak pogodzić istnienie [[dobro (etyka)|dobrego]], miłosiernego [[Bóg|Boga]] z istnieniem [[zło|zła]].
 
Termin ten pochodzi od greckiego ''théos'' (bóg) i ''diké'' (słuszny, sprawiedliwy), a dosłownie oznacza "usprawiedliwienieoddanie Bogasprawiedliwości Bogu".
Słowa tego po raz pierwszy w 1710 roku użył niemiecki filozof [[Gottfried Wilhelm Leibniz|Gottfried Leibniz]] w pracy zatytułowanej "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" ("Teodycea o dobroci Boga, wolności człowieka i pochodzeniu zła") poświęconej obronie sprawiedliwości Bożej w odpowiedzi na zarzuty przeciw istnieniu Opatrzności oparte na stwierdzeniu zła w świecie. Swoją pracę Leibniz głównie skierował polemicznie przeciw sceptykom hugenockim i wolnomyślicielom, na czele z Piotrem Bayle, który wydal swój "Słownik historyczny i krytyczny" w 1697, a powiększył w drugim wydaniu w 1702 korzystając z protestanckiej tolerancji w Holandii.
 
* Wątpimy w to bo nie dysponujemy boskim oglądem całości.
 
Teodycea to usprawiedliwieniezwrócenie Bogasprawiedliwości Bogu. Leibniz zastanawia się, dlaczego na świecie jest tyle zła, skoro został on stworzony przez doskonałego i dobrego Boga? Najpierw jednak próbuje dociec, czym jest zło, a czym dobro: ''„Spytajmy najpierw, skąd zło pochodzi? Si Deus est, unde malum? Si non est, unde bonum? [Jeśli jest Bóg, to skąd się wzięło zło? Jeśli go nie ma, to skąd dobro?]”''. Leibniz odcina się od twierdzenia starożytnych filozofów, którzy pochodzenia zła upatrywali w [[materia (filozofia)|materii]]. Według nich to z niej Bóg, czy też [[Demiurg]] stworzył, a raczej wykreował, zbudował nasz świat. Materia nie była więc przez niego stworzona i od niego zależna – stąd też zły pierwiastek.
 
Jednak skoro [[chrześcijaństwo|religia chrześcijańska]] w Bogu znalazła źródło stworzenia, to jakie jest pochodzenie zła? Leibniz tworzy pojęcie niedoskonałości pierwotnej, tkwiącej w stworzeniu. Logicznie rozumując, to, co stworzone przez doskonałego Boga nie może być również doskonałe, ponieważ stałoby się mu równe. Według Leibniza niedoskonałość pierwotna wyprzedza również [[grzech]], świat był niedoskonały także przed jego popełnieniem, ponieważ ''„to, co stworzone, jest ze swej istoty ograniczone. A stąd wynika, że nie jest ono zdolne widzieć wszystkiego i że może się mylić oraz popełniać inne błędy”''.
Anonimowy użytkownik

Menu nawigacyjne