Iwona, księżniczka Burgunda: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jesli ktos wrzuci tu szablon {{spoiler}}, to umre.
(+DoPracowania)
(Jesli ktos wrzuci tu szablon {{spoiler}}, to umre.)
{{SdU}}
 
'''''Iwona, księżniczka Burgunda''''' to wydany w [[1938]] roku pierwszy [[dramat]] [[Witold Gombrowicz|Witolda Gombrowicza]], wydany w [[1938]] roku.
{{DoPracowania}}
 
==== Treść dramatu ====
'''Iwona, księżniczka Burgunda''' to wydany w [[1938]] roku pierwszy [[dramat]] [[Witold Gombrowicz|Witolda Gombrowicza]].
''Iwona,Młoda księżnizkai Burgunda'' to dramat, w związku z powyższym jego tematyka jest dramtyczna.niezgrabna Iwona, młoda, niezgrabna, wręcz obrzydliwa urodą, pojawia się wraz z dwiema, naburmuszonymiciotkami nań ciotkami (które wypominają je wszystkie jej defekty, nie tylko urody) w parku. RozprawiająZnajdują tam się też Książę Filip z dwoma przyjaciółmi: Cyrylem i Cyprianem. Kręci się tam też Iza, dama dworu. Po krótkim zastanowieniu i wysłuchaniu pretensji ciotek Książę postanawia się z Iwoną zaręczyć (ku niezadowoleniu obecnych, zwłaszcza Cyryla, i radości ciotek). Po chwili na placu pojawiają się Król Ignacy z Królową Małgorzatą, ich doradca czyli Szambelan oraz damy dworu. Król i Królowa są podirytowani zachowaniem księćia. Jednak ten nie ustępuje. A dalej akcja toczy się już własnym torem.
 
==== OInterpretacje czym?sztuki ====
"*''Iwona nie ma zalet, jest głupia, brzydka, nie odzywa się prawie nigdy, jest przedmiotem wrogości i szyderstwa wszystkich" -[...] pisał Lucien Goldmann - "w swoich rzadkich replikach mówi nam tylko, że jest uwięziona w kole, z którego nie ma wyjścia."'' ([[Lucien Goldmann]], "Teatr Gombrowicza" w: "''Gombrowicz i krytycy"'', red. Z. Łapiński, Kraków 1984)
''Iwona, księżnizka Burgunda'' to dramat, w związku z powyższym jego tematyka jest dramtyczna. Iwona, młoda, niezgrabna, wręcz obrzydliwa urodą, pojawia się wraz z dwiema, naburmuszonymi nań ciotkami (które wypominają je wszystkie jej defekty, nie tylko urody) w parku. Rozprawiają tam też Książę Filip z dwoma przyjaciółmi: Cyrylem i Cyprianem. Kręci się tam też Iza, dama dworu. Po krótkim zastanowieniu i wysłuchaniu pretensji ciotek Książę postanawia się z Iwoną zaręczyć (ku niezadowoleniu obecnych, zwłaszcza Cyryla, i radości ciotek). Po chwili na placu pojawiają się Król Ignacy z Królową Małgorzatą, ich doradca czyli Szambelan oraz damy dworu. Król i Królowa są podirytowani zachowaniem księćia. Jednak ten nie ustępuje. A dalej akcja toczy się już własnym torem.
 
*''Wyobraźnia Gombrowicza karmi się na pewno 'okropnymi... okropnymi' namiętnościami, stłumieniami i frustracjami" - pisał Jan Błoński[. -..] Iwona "(...) raz tylko zdobywa się na krzyk i działanie, kiedy wypędza swego - równie nieudanego - narzeczonego o znamiennym imieniu Inocenty. A więc jest w tej Iwonie jakiś okropny sexappeal! I ona sama odczuwa gwałtowane pożądanie! Ba... może ona sama jest płcią, jest pożądaniem! Tym wszystkim, co w ludzkim libido niekształtne, chaotyczne, potworne... senne i dzikie zarazem... Tym, co nie pozwala się uspołecznić, ukształtować, ująć w formę czy porządek."'' ("[[Jan Błoński]], ''Forma, śmiech i rzeczy ostateczne. Studia o Gombrowiczu"'', Kraków 1994)
== Opinie na temat "Iwony, księżniczki Burgundy" ==
"Iwona nie ma zalet, jest głupia, brzydka, nie odzywa się prawie nigdy, jest przedmiotem wrogości i szyderstwa wszystkich" - pisał Lucien Goldmann - "w swoich rzadkich replikach mówi nam tylko, że jest uwięziona w kole, z którego nie ma wyjścia." (Lucien Goldmann, "Teatr Gombrowicza" w: "Gombrowicz i krytycy", red. Z. Łapiński, Kraków 1984)
 
"*''(...) wszyscy wzajemnie się stwarzają i przekształcają tylko dlatego, że patrzą na siebie, mówią do siebie, czują wzajemnie swoją obecność i muszą się do niej ustosunkować" - zauważał Konstanty Puzyna. - "Gdzie każdy każdemu 'robi gębę', każdy kręci się niepewnie pod spojrzeniem innych, coś ukrywa, tai swoje kompleksy i głupawe myśli, chowa je we wstydliwych chichotach. Gdzie niedorzeczność sytuacji, jaką stwarza samą swoją obecnością niemrawa, ofermowata, milcząca Iwona, prowokuje każdego do gestu samoobrony lub agresji, a gest ten pociąga za sobą gesty następne, już nieuniknione, choć coraz bardziej niedorzeczne."'' ([[Konstanty Puzyna]], "Pestka" w: "''Gombrowicz i krytycy"'', red. Z. Łapiński, Kraków 1984)
Wyobraźnia Gombrowicza karmi się na pewno 'okropnymi... okropnymi' namiętnościami, stłumieniami i frustracjami" - pisał Jan Błoński. - Iwona "(...) raz tylko zdobywa się na krzyk i działanie, kiedy wypędza swego - równie nieudanego - narzeczonego o znamiennym imieniu Inocenty. A więc jest w tej Iwonie jakiś okropny sexappeal! I ona sama odczuwa gwałtowane pożądanie! Ba... może ona sama jest płcią, jest pożądaniem! Tym wszystkim, co w ludzkim libido niekształtne, chaotyczne, potworne... senne i dzikie zarazem... Tym, co nie pozwala się uspołecznić, ukształtować, ująć w formę czy porządek." ("Forma, śmiech i rzeczy ostateczne. Studia o Gombrowiczu", Kraków 1994)
 
"(...) wszyscy wzajemnie się stwarzają i przekształcają tylko dlatego, że patrzą na siebie, mówią do siebie, czują wzajemnie swoją obecność i muszą się do niej ustosunkować" - zauważał Konstanty Puzyna. - "Gdzie każdy każdemu 'robi gębę', każdy kręci się niepewnie pod spojrzeniem innych, coś ukrywa, tai swoje kompleksy i głupawe myśli, chowa je we wstydliwych chichotach. Gdzie niedorzeczność sytuacji, jaką stwarza samą swoją obecnością niemrawa, ofermowata, milcząca Iwona, prowokuje każdego do gestu samoobrony lub agresji, a gest ten pociąga za sobą gesty następne, już nieuniknione, choć coraz bardziej niedorzeczne." (Konstanty Puzyna, "Pestka" w: "Gombrowicz i krytycy", red. Z. Łapiński, Kraków 1984)
 
== Podsumowanie ==
"Iwona, księżniczka Burgunda" jest sceniczną groteską, a zarazem satyrycznym obrazem społeczeństwa, które krępuje i obezwładnia jednostkę, w tym przypadku tytułową Iwonę.
 
[[Kategoria:Polskie dzieła literackie]]
[[Kategoria:Sztuki teatralne]]
Anonimowy użytkownik

Menu nawigacyjne