Naloty strategiczne podczas II wojny światowej: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
uzup.
(uzup.)
(uzup.)
|nazwa polska =
|grafika = Bundesarchiv Bild 183-J313336, Berlin, zerstörtes Propagandaministerium.jpg
|opis grafiki = [[Berlin]] w marcu 1945, po [[Alianci II wojny światowej|alianckich]] nalotach
|konflikt = [[II wojna światowa]]
|czas konfliktu =
 
== Historia ==
W nocy 24/25 sierpnia 1940 podczas jednego z nalotów niemiecki samolot, którego pilot został wprowadzony w błąd nieprawidłowym wskazaniem urządzenia nawigacyjnego, zrzucił bomby na [[Londyn|londyńską]] dzielnicę [[East End]]. [[Wielka Brytania|Brytyjski]] premier [[Winston Churchill]] zdecydował o odwetowym nalocie na [[Berlin]] i następnej nocy brytyjskie samoloty zrzuciły bomby na dzielnice mieszkaniowe Berlina. W efekcie [[Adolf Hitler]] i [[Hermann Göring]] zaczęli bombardować angielskie miasta<ref>[[Bogusław Wołoszański]] ''Tajna wojna Stalina'', wyd. 1999 r., str. 262</ref>. Był to pierwszy zakrojony na dużą skalę akt zastosowania teorii bombardowania strategicznego, opracowanej po [[I wojna światowa|I wojnie światowej]] przez Włocha [[Giulio Douhet|Giulia Douheta]]. Zgodnie z nią można było podbić nieprzyjacielskie państwo poprzez nieustanne bombardowanie skupisk ludności, ośrodków władzy i [[przemysł]]u. Takie uderzenia miały zniszczyć przemysł wojenny oraz morale narodu, co pozwoliłoby zwyciężyć bez użycia sił naziemnych<ref>Bevin Alexander ''Jak Hitler mógł wygrać wojnę'', wydanie polskie 2008 r., str. 50</ref>. Zmasowane naloty na Wielką Brytanię osłabły, gdy Niemcy zaczęli przygotowywać się do ataku na [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] ([[Atak Niemiec na ZSRR|plan Barbarossa]]) i większość sił lotniczych przerzucili na wschód<ref>John Lukacs ''Czerwiec 1941. Hitler i Stalin'', wyd. polskie 2008 r., str. 49</ref>.
 
[[Nalot dywanowy|Naloty dywanowe]], zwłaszcza nocne na początku II wojny światowej były bardzo nieskuteczne, z powodu ograniczonych możliwości nawigacyjnych. Podczas ''Blitzu'' [[Luftwaffe]] zaczęło jako pierwsze używać [[Fale radiowe|fal radiowych]] naprowadzających samoloty na cel. Namierzanie celu stało się dużo łatwiejsze po wprowadzeniu systemu nawigacyjnego ''Geo'', opartego na sygnale radiowym pochodzącym z trzech stacji, przecinającym się nad wyznaczonym celem<ref>A.A. Evans i David Gibbons ''Ilustrowana historia II wojny światowej'', wydanie polskie 2009 r., str. 152</ref>.
 
W latach 30. [[Stany Zjednoczone|Amerykanie]] rozwinęli teorię wyszukiwania obiektów najważniejszych dla gospodarki wroga i likwidowania ich bombardowaniem precyzyjnym. 17 sierpnia 1942 8. Armia Lotnicza USA przeprowadziła w okupowanej przez Niemców [[Francja|Francji]] pierwszą akcję lotniczą w czasie wojny. Po raz pierwszy została użyta w Europie amerykańska strategia bombardowań, precyzyjnych uderzeń w cele przemysłowe i wojskowe. Lotnictwo miało unikać zrzucania bomb na cywili. Amerykanie, pomimo wysokiego ryzyka, dokonywali bombardowań w dzień, korzystając z nowych [[Celownik (element broni)|celowników]], które pozwalały na uderzanie w cele z nieznaną dotychczas precyzją<ref name="Bombardowanie Niemiec">Film dokumentalny ''Bombardowanie Niemiec'' (''The bombing of Germany''), 2010 WGBH Educational Foundation</ref>.
 
Gdy okazało się, że brytyjskie naloty na niemieckie cele wojskowe w czasie dnia są okupione zbyt wysokimi stratami, [[Royal Air Force|RAF]] zmienił taktykę na nocne naloty na miasta, które bardzo łatwo można było zlokalizować. Amerykanie jednak nie zgadzali się z tą taktyką. Podczas [[Konferencja w Casablance|konferencji w Casablance]] w styczniu 1943<ref>Jan Palmowski ''Słownik najnowszej historii świata 1900-2007'', wydanie polskie 2008 r., tom I., str. 144</ref> przywódcy [[Alianci II wojny światowej|aliantów]] zdecydowali o połączeniu obu strategii, aby pokonać morale Niemców<ref name="Bombardowanie Niemiec"/>. Kampania rozpoczęła się w 1943, ale swoje apogeum osiągnęła dopiero jesienią 1944, po wzroście produkcji samolotów. Ostatecznie te bombardowania nie miały decydującego znaczenia dla przebiegu wojny. Wpłynęły demoralizująco na Niemców, dokonały ogromnych spustoszeń, ale nie osłabiły niemieckiego przemysłu wojennego. O wyniku wojny zadecydowało nie lotnictwo, a armie lądowe<ref>Bevin Alexander ''Jak Hitler mógł wygrać wojnę'', wydanie polskie 2008 r., str. 175-176</ref>.
 
Przed wybuchem II wojny światowej wielkie mocarstwa posiadały ogromne zapasy [[Broń chemiczna|broni chemicznej]]. Adolf Hitler nie zdecydował się na użycie broni chemicznej, pomimo możliwości zadania aliantom dużo większych strat, ponieważ obawiał się zmasowanego odwetu. Zagrożenie było tym większe od 1943, ponieważ alianckie samoloty panowały już wówczas nad przestrzenią powietrzną Niemiec<ref>Bogusław Wołoszański, serial dokumentalny ''Skarby III Rzeszy'', odc. 8 ''Dolina tajemnic'', 2012 r.</ref>. Do końca wojny Brytyjczycy wyprodukowali 3 500 000 pocisków artyleryjskich i ponad 1 800 000 bomb lotniczych napełnionych gazem. Niemcy produkowały wielkie ilości broni chemicznej oraz posiadały wielu żołnierzy przeszkolonych w użyciu tej broni. Hitler jednak posiadał raporty z alianckich nalotów i wiedział, że nie powstrzyma alianckich lotów odwetowych. Niemiecka naziemna i powietrzna obrona przeciwlotnicza mogła zniszczyć jedynie 5-7% alianckich samolotów, których reszta uderzała w cel<ref>TVP Bogusław Wołoszański ''Sensacje XX wieku'', odc. ''Fabryki śmierci'', cz. 1, 1998 r.</ref>.
 
Naloty dywanowe stanowiły podgrupę nalotów strategicznych. [[Atak atomowy na Hiroszimę i Nagasaki|Zrzucenie bomb atomowych]] na [[Hiroszima|Hiroszimę]] i [[Nagasaki]] w 1945 także zalicza się do grupy nalotów strategicznych.

Menu nawigacyjne