Domingo Santa María: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Usunięte 4 bajty ,  6 lat temu
m
\, drobne redakcyjne
m (sprzątanie, replaced: {{DEFAULTSORT → {{SORTUJ, ]]] → ]] przy użyciu AWB)
m (\, drobne redakcyjne)
{{Polityk infobox
|polityk = Domingo Santa María González
|grafika = [[Plik:Domingo Santa María.jpeg|250px]]
|data urodzenia = [[14 sierpnia]] [[1825]]
|data śmierci = [[18 lipca]] [[1889]]
|partia =
|funkcja = prezydent Chile
|wiceprezydent =
|od = 1881
|do = 1886
|poprzednik =
|następca =
|www =
|commons = Domingo Santa María
|quote =
}}
 
'''Domingo Santa María González''' (ur. [[14 sierpnia]] [[1825]] w [[Santiago (Chile)|Santiago]] - zm. [[18 lipca]] [[1889]] tamże) – [[Chilijczycy|chilijski]] prawnik, polityk i pisarz, prezydent kraju w latach 1881–[[1886]]1881–1886.
 
Był synem Luisa Santa María i Any Josefy González Morandé. Ukończył Instytut Narodowy w Santiago i studia prawnicze na Uniwersytecie Chile w Santiago, uzyskując w [[1847]] roku uprawnienia adwokackie. W tym samym roku został intendentem Colchagui. Stał się wówczas przeciwnikiem prezydenta Manuela Montt Torresa. Jako uczestnik rewolucji w [[1851]] i [[1859]] roku musiał wyemigrować do Europy, skąd powrócił w [[1862]] roku dzięki amnestii ogłoszonej przez prezydenta José Joaquina Pereza. Rozpoczął wówczas karierę w sądownictwie, dochodząc do stanowiska ministra sądu apelacyjnego. Był deputowanym w latach [[1858]]-[[1876]] oraz senatorem od [[1879]] roku.
 
[[Plik:TumbaSantaMaría.JPG|150px|thumb|left|Grobowiec Domingo Santa María na [[Cmentarz Generalny w Santiago|Cmentarzu Generalnym w Santiago]]]]
Podczas [[Wojna o Pacyfik|wojny o saletrę]] razem z Benjaminem Vicuñą Mackenną zaczął atakować sposób prowadzenia wojny przez ministra Rafaela Satomayora Baezę. Wobec groźby destabilizacji armii prezydent [[Anibal Pinto]] zaproponował mu uczestnictwo w rządzie. Przyjął złożoną ofertę, zostając ministrem spraw zagranicznych – wsławił się wówczas zapewnieniem neutralności [[Argentyna|Argentyny]] dzięki traktatowi przewidującemu cesję na jej rzecz wschodniej części [[Patagonia|Patagonii]]. Po kilku miesiącach został przeniesiony na stanowisko ministra spraw wewnętrznych, które złożył rok później.
 

Menu nawigacyjne