Antoni Donimirski: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Usunięte 6 bajtów ,  4 lata temu
jęz.
(kat.)
(jęz.)
 
==== Bank Kredytowy w Toruniu ====
Odbywszy praktykę sądową (1869–1870) w [[Kwidzyn|Kwidzynie]] i [[Gdańsk|Gdańsku]], miał przed sobą karierę prawniczą w państwie pruskim, ale z niej zrezygnował, poddając się nowej, rocznej, praktyce handlowo-bankowej, by w 1872 r. objąć kierownictwo toruńskiego banku, założonego wcześniej przez ojca, pod nazwą Bank Kredytowy Donimirski, Kalkstein, Łyskowski i Spółka. Lata 1872–1882, a więc dziesięciolecie toruńskie, to początek działalności zawodowej, społecznej, kulturalnej i politycznej Donimirskiego, który wysunął się na czoło działaczy pomorskich. Gdy bank likwidowano, toruński korespondent petersburskiego „Kraju” tak pisał o jego roli: „''Kiedy bank zakładano, w Toruniu lud wstydził się mówić po polsku. Za bankiem powstała „[[Gazeta Toruńska]]”, za gazetą sejmiki gospodarskie i tyle innych instytucji drobniejszych. Powstało i zagęściło się kupiectwo polskie i inteligencja. Dziś banku nie ma, ale skutki jego działalności widoczne na każdym kroku, a zamiast jednego, kilka domów handlowych działa na jego miejscu''”<ref>{{Cytuj|autor=Sambor|tytuł=Toruń, 9 VI|czasopismo=Kraj|data=1891|numer=23|s=10-11}}</ref>. W lipcu 1872 r. został prokurentem czyli pełnomocnikiem handlowym. Wybrany dyrektorem 8 kwietnia 1873 r. objął swą funkcję (po ojcu) 1 lipca 1873 r<ref>{{Cytuj|tytuł=Artykuł|czasopismo=Dziennik Poznański|data=18 VII 1872|numer=161|s=3}}</ref>. W tym czasie, z jego inicjatywy, bank toruński rozprowadzał akcje Galicyjskiego Towarzystwa Parcelacji i Budowy w Krakowie<ref>{{Cytuj|tytuł=art.|czasopismo=Tygodnik Wielkopolski|data=11 V 1872|numer=19|s=264-265}}</ref> i za sumę 565 000 marek zakupił dwa majątki – [[Żmijewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Żmijewo]] koło [[Brodnica|Brodnicy]] i Brzeźno w [[Powiat świecki|powiecie świeckim]]<ref>{{Cytuj|tytuł=art.|czasopismo=Pielgrzym|data=1879|numer=56|s=3-4}}</ref>. W październiku 1881 r. Antoni Donimirski złożył urząd dyrektora, a 9 listopada 1881 r. walne zebranie przyjęło jego rezygnację<ref>{{Cytuj|tytuł=art.|czasopismo=Pielgrzym|data=13 X 1881|numer=117}}</ref>. W najbliższych kilku latach Bank Kredytowy uległ likwidacji<ref>{{Cytuj|tytuł=art.|czasopismo=Gazeta Toruńska|data=5 X 1887|numer=28|s=3-4}}</ref>.
 
==== Działalność społeczna i zawodowa w do 1881 ====
 
==== Okres "warszawski" 1887-1912 ====
W 1887 Donimirski przenosiprzeniósł się do Warszawy, gdzie dołączył do redakcji [[Słowo (dziennik warszawski)|Słowa]], które w tym czasie współpracowało z [[Henryk Sienkiewicz|Henrykiem Sienkiewiczem]] (z którym się przyjaźnił<ref>{{Cytuj|autor=H. Sienkiewicz|tytuł=Listy|data=1977|wolumin=1|miejsce=Warszawa}}</ref>), [[Bolesław Prus|Bolesławem Prusem]], [[Mścisław Godlewski|Mścisławem Godlewskim]], [[Lucjan Wrotnowski|Lucjanem Wrotnowskim]] i Ludwikiem Straszewskim, a spoza Warszawy [[Eliza Orzeszkowa|Elizą Orzeszkową]] i [[Erazm Piltz|Erazmem Piltzem]]. W grudniu 1902 r, został redaktorem naczelnym dziennika<ref>{{Cytuj|autor=Iks|tytuł=Zmiany w prasie warszawskiej|czasopismo=Kraj|data=1902|numer=51|s=535}}</ref>. Specjalizował się w problematyce ekonomicznej i sprawach polskich w zaborze pruskim. Często nawiązywał w swoich artykułach i odczytach do sytuacji Kaszubów, Mazurów i Ślązaków.
 
W 1905 wstąpił do [[Stronnictwo Polityki Realnej (1905–1923)|Stronnictwa Polityki Realnej]]<ref>{{Cytuj|autor=A. Donimirski|tytuł=Co inni piszą o programie Stronnictwa Polityki Realnej|czasopismo=Słowo|data=1905|numer=273}}</ref>, w którym w maju 1908 został wiceprezesem zarządu. Podczas swej całej działalności politycznej Donimirski zawsze głosił, by mimo polityki germanizacyjnej i rusyfikacyjnej nie obnosić się z nienawiścią do narodów: niemieckiego i rosyjskiego<ref>{{Cytuj|tytuł=art.|czasopismo=Kraj|data=1897|numer=16|s=5}}</ref>. Mimo ugodowości, Donimirski nie ustrzegł się trzech procesów sądowych (1906, 1907 i 1912) za tzw. przestępstwa prasowe i obrazę oficerów rosyjskich, w wyniku których skazano go na kary więzienia od pięciu tygodni do trzech miesięcy lub grzywny.
 
==== Działalność spółdzielcza ====
Oprócz publicystki, był czołowym działaczem [[Towarzystwo Kooperatystów|Towarzystwa Kooperatystów]], a w 1907 r. został prezesem Rady Towarzystw Kooperatystów. W 1912 r. Antoni Donimirski został wybrany prezesem Związku Towarzystw Spółdzielczych w Królestwie Polskim.
 
==== Chroba i śmierć ====
161

edycji

Menu nawigacyjne