Dolina Dzika: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodane 273 bajty ,  3 lata temu
→‎Turystyka i narciarstwo: uzupełn. dot. Ch. Generischa
[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
m (poprawa linków)
(→‎Turystyka i narciarstwo: uzupełn. dot. Ch. Generischa)
Dolina Dzika, widoczna z [[Magistrala Tatrzańska|Magistrali Tatrzańskiej]] z [[Rakuska Przełęcz|Rakuskiej Przełęczy]] poniżej [[Rakuska Czuba|Rakuskiej Czuby]] (''Veľká Svišťovka'', 2037 m) oraz z Doliny Zielonej Kieżmarskiej, należy do trudno dostępnych dolin tatrzańskich. Przez dolinę nie przebiega żaden znakowany szlak turystyczny. Nieoznakowana, zabezpieczona w 1904 r. trasa prowadzi na [[Barania Przełęcz|Baranią Przełęcz]] (''Baranie sedlo'', 2389 m) do [[Dolina Pięciu Stawów Spiskich|Doliny Pięciu Stawów Spiskich]] (górnego piętra Doliny Małej Zimnej Wody). Jednakże w lecie dolina udostępniona jest dla narciarzy, można tutaj uprawiać [[skialpinizm]], narciarze jeżdżą po płatach śniegu niemal przez całe lato. Od 1976 r. pod Baranimi Rogami montowany był przenośny wyciąg narciarski.
 
Do doliny koziarze, górnicy i poszukiwacze skarbów trafiali już w XVIII wieku. Pierwszą znaną osobą, która odwiedziła Dolinę Dziką, był [[Robert Townson]] z przewodnikiem 6 sierpnia 1793 r. Zapewne przed 1800 r. dotarł tu również profesor [[Kieżmark|kieżmarskiego]] liceum [[Christian Genersich]].<ref>Radwańska-Paryska Zofia, Paryski Witold Henryk: ''Wielka Encyklopedia Tatrzańska''. Wydawnictwo Górskie, Poronin 1995, ISBN 83-7104-008-3, s. 319 </ref> W zimie w dolinie byli 26 grudnia 1906 r. [[Imre Barcza]], [[Johann Breuer]] junior i Paul Spitzkopf junior<ref name=whp>{{Cytuj książkę | nazwisko=Paryski | imię=Witold Henryk |autor link=Witold Henryk Paryski| tytuł=Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIII. Przełęcz Stolarczyka – Modra Ławka | data=1983 | wydawca=Sport i Turystyka | miejsce=Warszawa | isbn= 83-217-2472-8 |strony=96}}</ref>.
 
== Przypisy ==
24 520

edycji

Menu nawigacyjne