Kościół Ewangelicznych Chrześcijan w RP: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
+ 1
(+ 1)
W czasie [[Okupacja niemiecka ziem polskich (1939–1945)|okupacji]] zbory należące do Związku były częścią denominacji zatwierdzonej przez władze [[Generalne Gubernatorstwo|Generalnego Gubernatorstwa]] pn. [[Związek Nieniemieckich Ewangelicko-Wolnokościelnych Zborów (baptyści)]]<ref>{{Cytuj|autor = Henryk Ryszard Tomaszewski |tytuł = Baptyści w Polsce w latach 1918–1958 |data = 2008 |isbn = 978-83-925744-2-2 |miejsce = Warszawa |wydawca = Kompas II |s = 225 |oclc = 836612126 }}</ref>.
 
Po [[II wojna światowa|II wojnie światowej]] większość [[zbór|zborów]] znalazła się za wschodnimi granicami Polski. W 1946 władze polskie uznały ważność przedwojennej legalizacji [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związku Ewangelicznych Chrześcijan]], a w 1947 z inicjatywy [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związku]] utworzono [[Zjednoczony Kościół Ewangeliczny w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|Zjednoczony Kościół Ewangeliczny (ZKE)]], do którego przyłączyły się cztery inne wspólnoty o charakterze [[ewangelikalizm|ewangelicznym]] (dwie z nich w 1953), tworząc największy w Polsce [[ewangelikalizm|ewangelikalny]] [[Kościół (organizacja)|Kościół]] [[protestantyzm|protestancki]]. W ZKE do grona czołowych przedstawicieli Ugrupowania Ewangelicznych Chrześcijan należeli [[Ludwik Szenderowski (1905–1993)|Ludwik Szenderowski jr.]], [[Franciszek Więckiewicz]], [[Kazimierz Muranty]], [[Kazimierz Najmałowski]] i [[Antoni Pliński]]. W 1988 nastąpił rozpad [[Zjednoczony Kościół Ewangeliczny w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej|ZKE]] i pośród powstałych na jego podstawie wspólnot, ukształtował się Kościół Ewangelicznych Chrześcijan, będący kontynuatorem [[Związek Ewangelicznych Chrześcijan|Związku Ewangelicznych Chrześcijan]]. Kościół w 1990 został wpisany do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych pod nr 27.
 
'''Zwierzchnicy Kościoła''':

Menu nawigacyjne