Legia Nadwiślańska: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodane 13 bajtów ,  1 rok temu
m
(drobne redakcyjne)
'''Legia Nadwiślańska''' – polska jednostka powstała 31 marca 1808 roku w wyniku przemianowania tworzonej od wiosny 1807 roku na mocy dekretu [[Napoleon Bonaparte|Napoleona]] [[Legia Polsko-Włoska|Legii Polsko-Włoskiej]] w związku z jej przejściem na żołd francuski w [[królestwo Westfalii|królestwie Westfalii]]. Istniała do 18 czerwca 1813{{odn|Gembarzewski|1925|s=49}}.
 
Początkowo liczyła 5467 żołnierzy, a jej pierwszym dowódcą był generał [[Józef Joachim Grabiński]], a od 7 czerwca 1808 płk [[Józef Chłopicki]]{{odn|Gembarzewski|1925|s=49}}. W przeciwieństwie do [[1 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej|1 Pułku Szwoleżerów]] była to formacja z zasady [[chłopstwoChłopi|chłopska]], a stanowiska oficerskie zajmowała tu zazwyczaj drobna [[szlachta]].
 
Na podstawie umowy zawartej 10 maja 1808 między rządem [[Księstwo Warszawskie|Księstwa Warszawskiego]] a rządem [[I Cesarstwo Francuskie|francuskim]], Księstwo zobowiązało się do zapewnienia stałego dopływu rekruta do Legii{{odn|Pachoński|1966|s=333}}. Legia zorganizowana pod osobistym nadzorem Napoleona w [[Bajonna|Bajonnie]] składała się z trzech [[pułk]]ów piechoty (około 5000 żołnierzy) oraz z dowodzonego przez [[Jan Konopka (wojskowy)|Jana Konopkę]] pułku [[lansjerzy|lansjerów]]. Każdy pułk składał się z 2 [[batalion]]ów – po 6 [[kompania|kompanii]] – przy czym pierwsza kompania była [[grenadier]]ska, a ostatnia [[woltyżer]]ska.
 
Legioniści Nadwiślańscy nosili ciemnoniebieskie kurtki i białe [[spodnie]], a pułki różniły się jedynie kolorem kołnierzy, rabatów i wyłogów. Grenadierzy odróżniali się czerwonymi [[naramiennik|epoletami]] i czerwoną kitą na [[czako]], a woltyżerowie żółtym kolorem sznurów, kity i epoletów.
8 lipca 1809 cesarz wydał dekret o utworzeniu II Legii Nadwiślańskiej, która powstać miała na bazie Polaków służących w armii [[austria]]ckiej, którzy [[bitwa pod Wagram|pod Wagram]] dostali się do francuskiej niewoli. Planowano utworzenie 3 pułków piechoty liczących łącznie 6000 żołnierzy{{odn|Pachoński|1966|s=334}}. Gdy II Legia Nadwiślańska osiągnęła stan 2200 żołnierzy, przemianowana została na 4 pułk piechoty i w 1810 roku przerzucona została do Hiszpanii, gdzie dołączyła do pierwszej Legii Nadwiślańskiej.
 
== Wyprawa na Rosję 1812 i dalsze losy ==
3 marca 1812 w czasie przygotowań do wojny Napoleona z Rosją Legia została włączona do Gwardii Cesarskiej. Oddziały wywodzące się z niej przeszły w tej kampanii cały szlak bojowy wraz z odwrotem do Francji. W sierpniu 1813 roku z resztek czterech pułków piechoty Legii Nadwiślańskiej utworzono jeden pod dowództwem płk [[Stanisław Malczewski (1787-18131787–1813)|Stanisława Malczewskiego]] i przyłączono go do [[27 Dywizja Izydora Krasińskiego|27 Dywizji]]{{odn|Wimmer|1978|s=447}}. Jeszcze 19 marca 1814 utworzony z pozostałej piechoty polskiej po [[bitwa pod Lipskiem|bitwie pod Lipskiem]] pułk piechoty nadwiślańskiej odznaczył się w bitwie pod [[Bitwa pod Arcis-sur-Aube|Arcis-sur-Aube]]. Pułk ten wrócił do Polski po abdykacji Napoleona.
 
== Galeria ==
Plik:Ułani Księstwa Warszawskiego.JPG|Lansjer nadwiślański (po lewej)
</gallery>
 
== Zobacz też ==
{{wojna na Półwyspie Iberyjskim}}
177 735

edycji

Menu nawigacyjne