Tadeusz Kościuszko: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dodany 1 bajt ,  2 miesiące temu
Anulowanie wersji - jest poprawnie
(Anulowanie wersji - jest poprawnie)
Znacznik: Anulowanie edycji
[[Plik:Jablonski kosciuszko.jpg|mały|Kościuszko jako generał lejtnant wojsk koronnych w czasie [[Wojna polsko-rosyjska (1792)|wojny polsko-rosyjskiej 1792]]]]
[[Plik:After the Battle of Zieleńce 1792.PNG|mały|Po bitwie pod Zieleńcami, Kościuszko wraz z ks. Józefem odbierają defiladę wojsk polskich z jeńcami, po pobiciu wojsk rosyjskich, obraz [[Wojciech Kossak|Wojciecha Kossaka]]]]
W lipcu 1784 pożegnawszy się z przyjaciółmi, wrócił do Polski (12 sierpnia 1784). Sytuacja w kraju była bardzo zła. Po raz kolejny powrócił więc Kościuszko do rodzinnych SiechanowicSiechanowicz, gdzie spędzić miał teraz bez mała pięć lat. Na szczęście jego część majątku, administrowana przez ten czas przez szwagra Estko, nie była zadłużona, a nawet przynosiła niewielki dochód. Mimo skromnych dochodów, z trudem wystarczających na niezbędne wydatki, Kościuszko ograniczył [[pańszczyzna|pańszczyznę]] chłopom siechnowickim. Odtąd mieli odpracowywać tylko dwa dni w tygodniu (dotychczas cztery). Kobiety zwolnione zostały od pracy zupełnie. Taka decyzja, zgodna z poglądami generała, nie mogła znaleźć uznania u okolicznej szlachty.
 
Kościuszko bardzo interesował się wydarzeniami w kraju. Coraz większą rolę w życiu politycznym Polski odgrywała grupa działaczy, widzących konieczność przeprowadzenia reform. Radykalna stała się też postawa części nastrojonej patriotycznie szlachty. Znakomici pisarze polityczni, tacy jak [[Stanisław Staszic]] i [[Hugo Kołłątaj]], występowali za wzmocnieniem władzy centralnej, za przyznaniem większych praw mieszczaństwu i chłopom. Obradujący w latach 1788–1792 [[Sejm Czteroletni|Sejm, zwany Wielkim]] lub Czteroletnim, podjął dzieło naprawy Rzeczypospolitej. Jedna z pierwszych jego uchwał podnosiła liczbę wojska do 100 tysięcy. Powstała dla Kościuszki szansa kariery wojskowej w armii Rzeczypospolitej. 12 października 1789 otrzymał podpisaną przez króla nominację na generała majora [[Armia koronna|wojsk koronnych]]. Uzyskanie upragnionego patentu miało też przynieść kres trapiącym go od kilku lat kłopotom finansowym, otrzymywał teraz wysoką pensję dwunastu tysięcy złotych rocznie.

Menu nawigacyjne