Wybory parlamentarne w Polsce w 1991 roku: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
drobne merytoryczne, jęz., lit., ort.
m (Poprawiam parametry opisujące autorów w szablonach cytowania)
(drobne merytoryczne, jęz., lit., ort.)
1 lipca prezydent podpisał ordynację i skierował do sejmu projekty ustaw podtrzymujące wcześniejsze postulaty. Ostateczny koniec sporu wokół ordynacji nastąpił 11 lipca wraz z odrzuceniem przez sejm obydwu propozycji prezydenta{{Odn|Dudek|2013|s=153}}.
 
W wyborach do [[Sejm Rzeczypospolitej Polskiej|Sejmu]] i [[Senat Rzeczypospolitej Polskiej|Senatu]] obowiązywała ustawa z dnia 28 czerwca 1991 – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 59, poz. 252), która weszła w życie z dniem ogłoszenia (3 lipca){{Odn|Migalski|Wojtasik|Mazur|2007|s=63}}. Stanowiła ona, iż: „Wybory posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej są [[Powszechność wyborów|powszechne]], [[Bezpośredniość wyborów|bezpośrednie]], [[Równość wyborów|równe]] i [[Wolne wybory|wolne]] oraz przeprowadzane w [[Tajność głosowania|głosowaniu tajnym]]”. [[Czynne prawo wyborcze]] (możliwość wybierania) mieli wszyscy obywatele polscy a także mieszkający przynajmniej przez 5 lat na terenie Polski obywatele innych państw, którzy mieli ukończone 18 lat. [[Bierne prawo wyborcze]] (możliwość kandydowania) mieli obywatele polscy, którzy w dniu głosowania mieli ukończone przynajmniej 21 lat i zamieszkiwali w Polsce przez przynajmniej 5 lat. Prawa wyborczego zarówno biernego jak i czynnego nie miały osoby [[Pozbawienie praw publicznych|pozbawione praw publicznych]] oraz [[Ubezwłasnowolnienie|ubezwłasnowolnione]]. Prawo do głosowania zagranicąza granicą posiadali tylko obywatele polscy, którzy posiadali prawo wyborcze<ref name="ordynacja 1991">{{Dziennik Ustaw|1991|59|252}}</ref>.
 
== Komitety wyborcze do Sejmu i Senatu ==
21 536

edycji

Menu nawigacyjne