Adalbert z Ivrei: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rozmiar się nie zmienił ,  1 rok temu
drobne redakcyjne
[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
(Anulowanie wersji 62117225 autorstwa Annazpoznania (dyskusja), potrzebne źródło)
Znacznik: Anulowanie edycji
(drobne redakcyjne)
Adalbert był najstarszym legalnym synem [[Berengar II|Berengara II z Ivrei]] oraz Willi Toskańskiej. Jego ojciec od ok. 935 roku był margrabią Ivrei; w 945 wzniecił powstanie przeciwko panującej [[dynastia z Arles|dynastii z Arles]]. Odtąd przejął on faktyczną władzę nad [[Włochy|Włochami]], a 5 lat później wypędził [[Lotar II z Arles|Lotara II z Arles]]. 15 grudnia 950 roku Berengar i Adalbert zostali koronowani na odpowiednio króla i koregenta Włoch. Król-ojciec chciał zmusić wdowę po Lotarze, [[Adelajda Burgundzka|św. Adelajdą Burgundzką]], do małżeństwa ze sobą. Ta wezwała na pomoc cesarza [[Otton I Wielki|Ottona I]], swego dalekiego krewnego i zarazem wdowca, który sam ją poślubił. 7 sierpnia 952 Otto [[hołd lenny|zhołdował]] władców Włoch, pozwalając im jednak zachować tylko formalne tytuły.
 
Wiosną lub latem 951 r., czyli jeszcze przed ojcem, [[Ludolf (syn Ottona I)|książę szwabski Ludolf]] wyruszył z wojskiem do Italii. Chciał w ten sposób zabezpieczyć swoje prawa do włoskiego tronu, które nabył poprzez małżeństwo. Berta, matka Adelajdy i Ida, żona Ludolfa były przyrodnimi siostrami. Obie poprzez matkę Regelindę pochodziły z włoskich [[Karolingowie|Karolingów]]. Wyprawa Ludolfa spotkała się z przeciwdziałaniem jego stryja księcia bawarskiego [[Henryk I Ludolfing|Henryka I]], ale znalazł on innego sojusznika, [[Konrad Czerwony|Konrada Czerwonego]]. Włochy nie były jednak na długo areną wojny, bowiem w 955 nastąpił najazd [[Węgrzy|Węgrów]] na Niemcy, co spowodowało powrót Ludolfa. Ten ostatni powrócił do Włoch w 956 roku, by zwalczyć bunt Berengara. Ludolf odnosił znaczne zwycieśtwazwycięstwa i zmusił Adalberta do ucieczki do [[Werona|Werony]], ale w 957 niespodziewanie zmarł na febrę.
 
W 953 rozpoczął oblężenia hrabiego [[Canossa|Canossy]] [[Azzo Adalbert]]a w tym samym zamku, w którym dwa lata wcześniej więziona była Adelajda Burgundzka. W [[960]] razem ze swoim ojcem wystąpił przeciwko papieżowi [[Jan XII (papież)|Janowi XII]], co dało cesarzowi pretekst do zaatakowania władców z Ivrei. Otton I wypędził królów z Włoch (Adalbert trafił do [[Burgundia|Burgundii]] i sam koronował się na Świętego Cesarza Rzymskiego, a tym samym króla Włoch. Wkrótce powrócił do Włoch, chcąc zająć [[Pawia|Pawię]], stolicę. Przeszkodziła mu w tym jednak inwazja [[Szwabowie|Szwabów]] pod wodzą [[Burchard III (książę Szwabii)|Burcharda III]]. Tylko opór braci, Gwidona i Konrada, zniechęcił go do walczenia z nimi nad [[Pad (rzeka)|Padem]], w której zginął Gwidon, jego brat. Przez następne 3 lata szukał na wybrzeżach [[Morze Śródziemne|Morza Śródziemnego]] sojuszników. Próbował jeszcze uzyskać poparcie [[Imperium Bizantyjskie|Bizancjum]] dla swego powrotu na tron, ale w 963 ostatecznie zrezygnował z roszczeń o tron i zbiegł do [[Francja|Francji]]. Formalnie zachował tytuł margrabiego Ivrei od śmierci ojca w 966 do swojej śmierci, ale został on już w 965 roku nadany jego bratu Konradowi, który został sprzymierzeńcem Ottona I. Adalbert zmarł najprawdopodobniej 18 kwietnia 971 roku<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Schwennicke | imię = Detlev | tytuł = Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II | wydawca = J. A. Stargardt | miejsce = Marburg | data = 1984}}</ref>.
47 474

edycje

Menu nawigacyjne