Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
brak opisu edycji
m (link)
Zazwyczaj polscy zesłańcy stanowili na rosyjskim tle element lepiej wykształcony i rozwinięty cywilizacyjnie, dlatego też władze carskie niejednokrotnie wykorzystywały ich jako pionierów kolonizacji podbitych przez Rosję terytoriów. Nie do przecenienia jest także wkład, jaki wnieśli w badania naukowe tych ziem.
 
Motyw zesłań syberyjskich stał się inspiracją dla wielu utworów [[Literatura polska – romantyzm|literatury polskiej]]. Akcje poematów [[Juliusz Słowacki|Juliusza Słowackiego]] ''[[Anhelli]]'' i ''[[Beniowski]]'' rozgrywają się wśród polskich zesłańców syberyjskich, [[Adam Mickiewicz]] opisuje dramat zesłania w części ustępu [[Dziady część III|III części]] ''[[Dziady (dramat)|Dziadów'']]'' ''Droga do Rosji'', wspomina też o tym w ''[[Pan Tadeusz|Panu Tadeuszu]]'', kwestii tej poświęcił powieść ''My i oni'' [[Józef Ignacy Kraszewski]]. Wątki zesłania obecne są w poezji [[Kornel Ujejski|Kornela Ujejskiego]], [[Teofil Lenartowicz|Teofila Lenartowicza]], [[Mieczysław Romanowski|Mieczysława Romanowskiego]].
 
Zesłanie obecne jest w twórczości polskich malarzy: [[Jacek Malczewski|Jacka Malczewskiego]], [[Aleksander Sochaczewski|Aleksandra Sochaczewskiego]], [[Artur Grottger|Artura Grottgera]], [[Artur Nikutowski|Artura Nikutowskiego]] i [[Witold Pruszkowski|Witolda Pruszkowskiego]].

Menu nawigacyjne