Wikipedysta:Wikipedysta:Apopix/Norbert Hrnčár: Różnice pomiędzy wersjami

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
UWAGA! Zastąpienie treści hasła bardzo krótkim tekstem: „Põ lan kei saĺ aù Eu râ pé|150px|right '''Põ lan''', '''Põ lan Pheń tau pẽ zjün''' (põ. ''Polska'', ''Rzeczpospolita Polska'') - thut phón pháu tśau Eu râ pé džé dzja žã thát daĺa çań şẽ ńań key sueń. Žań”
(UWAGA! Zastąpienie treści hasła bardzo krótkim tekstem: „Põ lan kei saĺ aù Eu râ pé|150px|right '''Põ lan''', '''Põ lan Pheń tau pẽ zjün''' (põ. ''Polska'', ''Rzeczpospolita Polska'') - thut phón pháu tśau Eu râ pé džé dzja žã thát daĺa çań şẽ ńań key sueń. Žań”)
Znacznik: Zastąpiono
[[Plik:Poland in European Union.svg|Põ lan kei saĺ aù Eu râ pé|150px|right]]
'''Gramatyka języka wiktorlandzkiego''' – opis zjawisk gramatycznych w języku wiktorlandzkim. Gramatyka języka wiktorlandzkiego wykazuje wiele podobieństw z językiem liworysjkim oraz sundajskim, jednakże poza nimi nie ma ich praktycznie wcale. Widoczne są lekkie zaciągnięcia z języka karolandzkiego (m.in. końcówki -gu oraz -tē pochodzą od karolandzkich -cu oraz -te). Podobnie jak wszystkie języki liworyjskie wykazuje on dużą liczbę samogłosek nosowych.
'''Põ lan''', '''Põ lan Pheń tau pẽ zjün''' (põ. ''Polska'', ''Rzeczpospolita Polska'') - thut phón pháu tśau Eu râ pé džé dzja žã thát daĺa çań şẽ ńań key sueń. Žań
== Fonologia ==
Mimo silnego pokrewieństwa z językiem liworyskim, język wiktorlandzki, wytwarzający się ok. XII wieku, zachował wiele własnych cech. Jednakże również wiele cech jest zapożyczone z języków pokrewnych, np. różna wymowa g w zależności od miejsca w wyrazie, wymowa z jako s oraz s jako z itp.
=== Głoski ===
==== Samogłoski ====
W języku wiktorlandzkim występuje 11 samogłosek (a, ā, e, ē, i, î, o, ô, ō, u, ų).
{| class="wikitable"
!
!Przednie
!Przednie scen.
!Centralne
!Tylne scen.
!Tylne
|-
!Przymknięte
|{{IPA|i}}
|
|
|
|{{IPA|ɯ}} {{IPA|u}}
|-
!Prawie przymknięte
|
|{{IPA|ɪ}}
|
|
|
|-
!Półprzymknięte
|
|
|
|
|
|-
!Średnie
|
|
|
|
|
|-
!Półotwarte
|
|{{IPA|ɛ}} {{IPA|ɛ̃}} {{IPA|œ}}
|
|
|{{IPA|ɔ}} {{IPA|ɔ̃}}
|-
|-
!Prawie otwarte
|
|
|
|
|
|-
!Otwarte
|
|
|{{IPA|a}} {{IPA|ã}}
|
|
|}
 
{| class="wikitable"
!Samogłoska
!IPA
!Wymowa
|-
|a
|{{IPA|a}}
|Polskie a
|-
|{{IPA|ã}}
|Nosowe a, na końcu wyrazu wymawiane jak ''ał'', np. jôvā ({{IPA|jœvaw}})
|-
|e
|{{IPA|ɛ}}
|Polskie e
|-
|{{IPA|ɛ̃}}
|Polske ę, przed i po dwuznaku ''ll'' jak eu, np. ēllazi ({{IPA|eu̯ɫasʲi}})
|-
|i
|{{IPA|i}}
|Polskie i, po ll jak ji, np. llidaz ({{IPA|ɫjidas}})
|-
|{{IPA|ɪ}}
|Wymawiane jak y w słowie ''łyk'' w gwarze warszawskiej ({{IPA|wɪk}})
|-
|o
|{{IPA|ɔ}}
|Polskie o
|-
|{{IPA|œ}}
|Wymowa e przy wargach ułożonych jak o
|-
|{{IPA|ɔ̃}}
|Polskie ą
|-
|u
|{{IPA|u}}
|Polskie u, po samogłoskach jak ł ({{IPA|w}})
|-
|{{IPA|ɯ}}
|Wymowa y przy wargach ściśniętych jak przy u
|}
==== Spółgłoski ====
W języku wiktorlandzkim występuje 19 liter oznaczającym spółgłoski (b, c, ç, d, f, g, h, j, k, l, m, n, p, r, s, t, v, z, ž). Doliczyć trzeba jednak spółgłoskę {{IPA|d͡ʒ}}, występującą pod postacią litery g w środku wyrazu, oraz dwuznak ll oznaczający {{IPA|ɫ}} i podobne. Łącznie w języku wiktorlandzkim występuje 25 spółgłosek.
 
{| class="wikitable"
| bgcolor="palegoldenrod" |
!spółgłoska twarda
|-
|bgcolor="cornsilk"|
!spółgłoska miękka
|
!nieklasyfikowane
|}
{| class="wikitable"
!Spółgłoska
!IPA
!Wymowa
|-
!colspan=3|Spółgłoski w podstawowym alfabecie
|-bgcolor="cornsilk"
|b
|{{IPA|b}}
|Polskie b
|-
|c
|{{IPA|t͡s}}, {{IPA|t͡ɕ}}
|Rosyjskie ''ц'', na końcu wyrazu wymawiane jak ci w wyrazie ''Ciechanowiec'', np. rōghōc ({{IPA|rɔ̃ˈgɔ̃t͡ɕ}})
|- bgcolor="palegoldenrod"
|{{IPA|t͡ʃ}}
|Polskie cz w wyrazie ''czyżby''
|-bgcolor="cornsilk"
|d
|{{IPA|d}}
|Polskie d
|- bgcolor="palegoldenrod"
|f
|{{IPA|f}}
|Wymowa ''f'' jak w niemieckim ''waffen''
|-
|rowspan=3|g
|bgcolor="cornsilk"|{{IPA|g}}
|bgcolor="cornsilk"|Na początku wyrazu wymawiane jak polskie g, np. ''Gidumēsa'' ({{IPA|gʲidumɛ̃ˈza}})
|-
|bgcolor="cornsilk" |{{IPA|d͡ʒ}}
|bgcolor="cornsilk"|W środku wyrazu wymawiane jak tureckie c ({{IPA|d͡ʒ}}), np. sāturnugu ({{IPA|sãturŋuˈd͡ʒu}})
|-
|{{IPA|ː}}
|Na końcu wyrazu g jest pomijane np. lēdimasig ({{IPA|lɛ̃dʲimaˈziː}})
|-
|h
|{{IPA|x}}, {{IPA|ħ}}
|Polskie ''ch'', na początku wyrazu czytane jak h w słowie ''honor'', np. hōpala ({{IPA|ħɔ̃pala}})
|-
|j
|{{IPA|j}}, {{IPA|
|}
1862

edycje

Menu nawigacyjne