Boards of Canada: Różnice pomiędzy wersjami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
Usunięta treść Dodana treść
drobne merytoryczne
Linia 11: Linia 11:
|wytwórnia płytowa = [[Warp Records|Warp]]<br />[[Skam Records|Skam]]<br />[[Music70]]
|wytwórnia płytowa = [[Warp Records|Warp]]<br />[[Skam Records|Skam]]<br />[[Music70]]
|powiązania = [[Autechre]]
|powiązania = [[Autechre]]
|skład = Michael Peter Sandison<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.discogs.com/artist/430140-Michael-Sandison| tytuł = Michael Sandison|autor = [[Discogs]]| opublikowany = www.discogs.com | język = en|data dostępu = 2021-09-09}}</ref><br />Marcus Eoin Sandison<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.discogs.com/artist/430141-Marcus-Eoin| tytuł = Marcus Eoin|autor = [[Discogs]]| opublikowany = www.discogs.com | język = en|data dostępu = 2021-09-09}}</ref>
|skład = Michael Sandison<br />Marcus Eoin
|byli członkowie = Christopher Horne
|byli członkowie = Christopher Horne
|współpracownicy =
|współpracownicy =
Linia 43: Linia 43:
Rok później została wydana [[EP]]-ka ''[[Peel Session TX 21/07/1998]]'', a w roku [[2000]] kolejna – ''[[In a Beautiful Place Out in the Country]]''{{r|The Skinny}}.
Rok później została wydana [[EP]]-ka ''[[Peel Session TX 21/07/1998]]'', a w roku [[2000]] kolejna – ''[[In a Beautiful Place Out in the Country]]''{{r|The Skinny}}.


Kolejnym pełnowymiarowym albumem był ''[[Geogaddi]]'', wydany w roku 2002. Z perspektywy czasu okazał się on najbardziej dojrzałym albumem duetu do tego momentu i pod pewnymi względami lepszym w stosunku do ''Music Has The Right To Children''. Eksplorował bardziej zróżnicowany pejzaż dźwiękowy i był o wiele bogatszy melodycznie. Charakterystyczne do tego momentu elementy muzyki zespołu, takie jak [[lo-fi]], przestrojone dźwięki i zapętlone bity zyskały teraz bardziej treściwe i szczegółowe aranżacje{{r|AMG}}.
Kolejnym "dużym" wydawnictwem była płyta ''[[Geogaddi]]'' wydana w roku [[2002]]. W tym samym roku doczekał się wydania w formacie CD zbiór ''[[Twoism]]'', pierwotnie wydany w roku [[1995]] (wersja [[płyta gramofonowa|winylowa]] oraz kaseta). W roku 2005 wydany został album ''The Campfire Headphase'', z którego pochodzi nagranie "Dayvan Cowboy" – pierwsze w historii zespołu, które doczekało się własnego [[teledysk|wideoklipu]].

W tym samym roku doczekał się wydania w formacie CD zbiór ''[[Twoism]]'', pierwotnie wydany w roku [[1995]]<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.discogs.com/Boards-Of-Canada-Twoism/release/10376616| tytuł = Boards Of Canada – Twoism|autor = [[Discogs]]| opublikowany = www.discogs.com | język = en|data dostępu = 2021-09-09}}</ref>.

Potem nastąpił okres przerwy. po czym w październiku 2005 roku Boards of Canada wydali album ''[[The Campfire Headphase]]'', który wprowadził subtelne zmiany w ich brzmieniu{{r|Cooper}}.

W maju 2006 roku ukazała się złożona z sześciu utworów EP-ka, ''[[Trans Canada Highway]]''{{r|Cooper}}.

W roku 2005 wydany został album ''[[The Campfire Headphase]]'', z którego pochodzi nagranie „Dayvan Cowboy”, pierwsze w historii zespołu, które doczekało się własnego [[teledysk|wideoklipu]]. Reżyserem była nagrania była artystka Melissa Olson, dawna znajoma zespołu<ref>{{cytuj stronę| url = https://www.discogs.com/Boards-Of-Canada-Dayvan-Cowboy/release/696317| tytuł = Boards Of Canada – Dayvan Cowboy|autor = [[Discogs]]| opublikowany = www.discogs.com | język = en|data dostępu = 2021-09-09}}</ref><ref>{{cytuj stronę| url = http://www.barneum.com/twoism/viewtopic.php?t=1411| tytuł = Melissa Olson - Short Article from Res|autor = Steve Marchese| opublikowany = www.barneum.com| język = en|data dostępu = 2021-09-09|archiwum = https://web.archive.org/web/20070313000931/http://www.barneum.com/twoism/viewtopic.php?t=1411|zarchiwizowano = 2007-03-13}}</ref>.


== Dyskografia ==
== Dyskografia ==

Wersja z 12:31, 9 wrz 2021

Boards of Canada
Ilustracja
Boards of Canada podczas występu na Warp Lighthouse Party (1999)
Rok założenia

1986

Pochodzenie

Edynburg, Szkocja

Gatunek

ambient, downtempo, electronica, IDM

Aktywność

od 1987

Powiązania

Autechre

Skład
Michael Peter Sandison[1]
Marcus Eoin Sandison[2]
Byli członkowie
Christopher Horne
Strona internetowa

Boards Of Canadaszkocki duet muzyczny braci braci Michaela (ur. 1 czerwca 1970) i Marcusa Eoina Sandisonów (ur. 21 lipca 1971). Twórczość duetu oscyluje wokół eksperymentalnej elektroniki, ambientu, IDM-u, downtempo z elementami triphopowymi. Nazwa zespołu powstała od nazwy wytwórni filmowej National Film Board of Canada dzięki fascynacji, zwłaszcza Michaela, filmami dokumentalnymi tejże wytwórni.

Historia

Dzieciństwo

Boards of Canada to duet muzyczny Michaela Sandisona (urodzonego 1 czerwca 1970 roku) i Marcusa Eoina (urodzonego 21 lipca 1971 roku)[3]. Obaj są braćmi. Jak wyjaśniał w wywiadzie dla magazynu Pitchfork 26 września 2005 roku Michael, Eoin to w rzeczywistości drugie imię Marcusa, natomiast fakt bycia braćmi ukrywali, ponieważ chcieli uniknąć porównań do Orbital, elektronicznego duetu braci Phila i Paula Hartnollów, którzy zaczęli wydawać płyty w połowie lat 90. Pochodzą z rodziny muzycznej. Ich rodzice mieli w domu magnetofony, pianina i inne akcesoria muzyczne. W wieku około 6-7 lat zaczęli uczyć się gry na instrumentach i grać razem, a mając około 10 lat zaczęli nagrywać własną muzykę. W latach 1979–1980 mieszkali w Kanadzie, gdzie ich ojciec pracował przy budowie Saddle Dome w Calgary. Potem przenieśli się do Szkocji. Zarówno w Kanadzie, jak i w Szkocji oglądali edukacyjne filmy telewizyjne wytwórni National Film Board of Canada, której nazwa posłużyła im później do utworzenia nazwy ich zespołu. Podczas nauki w liceum grali w różnych zespołach[4].

Boards of Canada

Wczesne lata

Michael Sandison nazwał swój zespół Boards of Canada. W jego skład wchodzili gitarzysta, basista, klawiszowiec i perkusista. Kiedy w 1986 roku do grupy dołączył Marcus Eoin jako basista, Boards of Canada rozrósł się do pięciu członków, ale w 1989 roku zmniejszył się do trzech[5]. Pod koniec lat 80. zespół był pod wpływem muzyki takich zespołów jak: Front 242, Nitzer Ebb i Cocteau Twins[4]. We wczesnym okresie swojej działalności łączył tradycyjne instrumenty z efektami komputerowymi i fragmentami dźwięków z telewizji i radia. Michael kręcił również filmy na taśmie Super 8, najpierw krótko-, a pod koniec lat 80. pełnometrażowe, do których zespół nagrywał ścieżki dźwiękowe. Boards of Canada ostatecznie stali się duetem. Bracia założyli firmę Music70, która miała wydawać ich filmy i muzykę oraz własne studio, Hexagon Sun, na wzgórzach Pentland Hills[5].

Pierwsze wydawnictwa Boards of Canada to wydane nakładem Music70 kasety: Catalog 3 z lata 1987 roku (wydana ponownie jako CD w 1997 roku)[6], Acid Memories z 1989 roku[7], Closes Vol. I z 1992 roku, wydana w nakładzie 100 egzemplarzy[8], Play by Numbers, wydana również w nakładzie 100 egzemplarzy[9], Hooper Baywydana w w 1994 roku w nakładzie 200 egzemplarzy[10]. Były to wydawnictwa rozprowadzane wśród przyjaciół i rodziny[11].

W połowie lat 90. zespół zaczął wysyłać własne taśmy demo do wytwórni płytowych[4].

Oficjalny debiut

W 1995 roku wydał swoją pierwszą oficjalną EP-kę, Twoism[11]. Kopie oryginalnego 12-calowego winyla, wydane w liczbie 100 egzemplarzy[12] szybko stały się bardzo pożądanym przedmiotem kolekcjonerskim. W 2002 roku wytwórnia Warp Records wznowiła wydanie minialbumu na CD, dzięki czemu stał się on łatwo dostępny dla szerszej publiczności. Trwający 36 minut minialbum udowadnia, iż brzmienie Boards of Canada w pełni ukształtowało się na trzy lata przed wydaniem ich przełomowego albumu, Music Has the Right to Children[5].

Kolejna, wydana pod koniec 1996 roku EP-ka, Hi Scores, składała się z sześciu utworów będących mieszanką prostych, syntezatorowych melodii, pełnych subtelnych odniesień do hip-hopu i electro, utrzymanych w stylu Autechre, Bochum Welt i Cylob. Po jej wydaniu zespół uczestniczył w serii koncertów otwierających występy Plaid i Autechre[3].

Wydany w 1998 roku przez wytwórnię Warp Records album Music Has the Right to Children zdobył ogromne uznanie w momencie premiery, stając się przełomową płytą w ambientowej elektronice[13]. Był w jednym z najlepszych albumów tego gatunku w 1998 roku[14]. Pod względem melodycznym jest mniej tonalny niż późniejsze dzieła, ale jako album zawiera ten rodzaju spójności, której brakowało we wcześniejszych nagraniach[15].

Rok później została wydana EP-ka Peel Session TX 21/07/1998, a w roku 2000 kolejna – In a Beautiful Place Out in the Country[13].

Kolejnym pełnowymiarowym albumem był Geogaddi, wydany w roku 2002. Z perspektywy czasu okazał się on najbardziej dojrzałym albumem duetu do tego momentu i pod pewnymi względami lepszym w stosunku do Music Has The Right To Children. Eksplorował bardziej zróżnicowany pejzaż dźwiękowy i był o wiele bogatszy melodycznie. Charakterystyczne do tego momentu elementy muzyki zespołu, takie jak lo-fi, przestrojone dźwięki i zapętlone bity zyskały teraz bardziej treściwe i szczegółowe aranżacje[15].

W tym samym roku doczekał się wydania w formacie CD zbiór Twoism, pierwotnie wydany w roku 1995[16].

Potem nastąpił okres przerwy. po czym w październiku 2005 roku Boards of Canada wydali album The Campfire Headphase, który wprowadził subtelne zmiany w ich brzmieniu[3].

W maju 2006 roku ukazała się złożona z sześciu utworów EP-ka, Trans Canada Highway[3].

W roku 2005 wydany został album The Campfire Headphase, z którego pochodzi nagranie „Dayvan Cowboy”, pierwsze w historii zespołu, które doczekało się własnego wideoklipu. Reżyserem była nagrania była artystka Melissa Olson, dawna znajoma zespołu[17][18].

Dyskografia

Albumy studyjne

EP

Nagrania wydane własnym sumptem

Przypisy

  1. Discogs: Michael Sandison. www.discogs.com. [dostęp 2021-09-09]. (ang.).
  2. Discogs: Marcus Eoin. www.discogs.com. [dostęp 2021-09-09]. (ang.).
  3. a b c d Sean Cooper: Boards of Canada, Biography, Songs & Albums | AllMusic. AllMusic. [dostęp 2021-09-04]. (ang.).
  4. a b c Heiko Hoffman: Boards of Canada | Pitchfork. Pitchfork. [dostęp 2021-09-04]. (ang.).
  5. a b c Boards of Canada | Encyclopedia.com. Encyclopedia.com. [dostęp 2021-09-07]. (ang.).
  6. Boards of Canada: Boards of Canada – Hi Scores. www.boardsofcanada.com. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-06-19)]. (ang.).
  7. Boards of Canada: Boards of Canada – Acid Memories. www.boardsofcanada.com. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-02-07)]. (ang.).
  8. Boards of Canada: Boards of Banada – Hi Scores. www.boardsofcanada.com. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-06-19)]. (ang.).
  9. Boards of Canada: Boards of Canada – Play by Numbers. www.boardsofcanada.com. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-06-22)]. (ang.).
  10. Boards of Canada: Boards of Canada – Hooper Bay. www.boardsofcanada.com. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-06-19)]. (ang.).
  11. a b Charlie Wood: Decoding Boards Of Canada | Features | Clash Magazine. Clash. [dostęp 2021-09-04]. (ang.).
  12. Discogs: Boards Of Canada – Twoism. www.discogs.com. [dostęp 2021-09-07]. (ang.).
  13. a b The Skinny: Boards of Canada. www.theskinny.co.uk. [dostęp 2021-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-22)]. (ang.).
  14. Sean Cooper: Music Has the Right to Children – Boards of Canada |, Songs, Reviews, Credits | AllMusic. AllMusic. [dostęp 2021-09-04]. (ang.).
  15. a b Mike Watson: Essential albums: Boards Of Canada | Ambient Music Guide. ambientmusicguide.com. [dostęp 2021-09-07]. (ang.).
  16. Discogs: Boards Of Canada – Twoism. www.discogs.com. [dostęp 2021-09-09]. (ang.).
  17. Discogs: Boards Of Canada – Dayvan Cowboy. www.discogs.com. [dostęp 2021-09-09]. (ang.).
  18. Steve Marchese: Melissa Olson - Short Article from Res. www.barneum.com. [dostęp 2021-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-13)]. (ang.).

Linki zewnętrzne