Spiczki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°42′52″N 23°16′2″E
- błąd 38 m
WD 52°43'N, 23°16'E
- błąd 2289 m
Odległość 264 m
Spiczki
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat bielski
Gmina Orla
Liczba ludności (2011) 83[1][2]
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 17-106[3]
Tablice rejestracyjne BBI
SIMC 0038310[4]
Położenie na mapie gminy Orla
Mapa konturowa gminy Orla, u góry znajduje się punkt z opisem „Spiczki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Spiczki”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Spiczki”
Położenie na mapie powiatu bielskiego
Mapa konturowa powiatu bielskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Spiczki”
Ziemia52°42′52″N 23°16′02″E/52,714444 23,267222

Spiczki (dodatkowa nazwa w języku białoruskim Спічкі) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie bielskim, w gminie Orla[4][5]. Znajduje się przy drodze łączącej Parcewo z Orlą. Nazwa wsi w dosłownym tłumaczeniu z języka rosyjskiego to „zapałki”.

Wierni wyznania prawosławnego należą do parafii pod wezwaniem św. Archanioła Michała w Bielsku Podlaskim, a wierni kościoła rzymskokatolickiego do parafii Najświętszej Opatrzności Bożej w Bielsku Podlaskim[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Spiczek należy łączyć z XVI wiekiem, kiedy to wokół Bielska Podlaskiego rozlokowano 6 wsi mieszczańskich: Widowo, Szastały, Parcewo, Augustowo, Stryki i Spiczki. Mieszkańcy Spiczek posiadali status analogiczny do statusu mieszkańca Bielska Podlaskiego. Były przedmieściem Bielska położonym w starostwie bielskim w II połowie XVII wieku[7], były położone w ziemi bielskiej województwa podlaskiego w 1795 roku.[8].

Pod koniec XIX w. na terenie parafii św. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim zaczęto organizować cerkiewne szkolnictwo – otwarto szkoły gramoty w Pilikach (1885), Proniewiczach (1885), Spiczkach (1890), Szastałach (1899), a także szkoły parafialne (męską i żeńską) w Bielsku Podlaskim (1891), w których wykładała córka ówczesnego proboszcza, Zofia Taranowicz. Po II wojnie światowej w Spiczkach nadal funkcjonowała szkoła podstawowa (nauczanie początkowe). Po zakończeniu nauczania początkowego dzieci ze Spiczek kontynuowały naukę w szkole podstawowej w Parcewie (obecnie budynek zabytkowy – przy drodze do Spiczek).

11 stycznia 2011 r. w gminie Orla wprowadzono 25 białoruskich nazw dla wsi i kolonii. Oficjalną nazwę w języku białoruskim otrzymała wówczas również wieś Spiczki. Z nazwą tą wynikły pewne komplikacje. Rada Gminy uchwaliła bowiem zapis w formie Cnічкі z literą „n” z alfabetu łacińskiego zamiast w formie Спічкі z literą „п” z cyrylicy. Nazwę w tej postaci przyjęła Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych, a następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zamieścił ją w Rejestrze gmin, na których obszarze używane są nazwy w języku mniejszości. W efekcie nazwę w takiej właśnie formie zamieszczono na tablicach przed wjazdem do miejscowości

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

We wsi znajdują się dwa cmentarze prawosławne z XIX wieku[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Spiczki w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2020-11-25] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1188 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Opis parafii na stronie diecezji
  7. Anna Laszuk, Zaścianki i królewszczyzny : struktura własności ziemskiej w województwie podlaskim w drugiej połowie XVII wieku, Warszawa 1998, s. 116.
  8. Karol de Perthées , Mappa Szczegulna Woiewodztwa Podlaskiego, 1795
  9. Andrzej Michałowski, Alicja Sulimierska, Elżbieta Baniukiewicz: Studia i Materiały. Wykaz zabytkowych cmentarzy w Polsce. Województwo Białostockie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu. Narodowa Instytucja Kultury, 1996, s. 44.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]