Spirometra erinaceieuropaei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spirometra erinaceieuropaei
(Rudolphi, 1819) Mueller, 1937
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ płazińce
Gromada tasiemce
Rząd Pseudophyllidea
Rodzina Diphyllobothriidae
Rodzaj Spirometra
Gatunek Spirometra erinaceieuropaei
Synonimy
  • Bothriocephalus decipens Railliet, 1866
  • Bothriocephalus felis Creplin, 1825
  • Bothriocephalus maculatus Leuckart, 1848
  • Bothriocephalus mansoni (Cobbald, 1882)
  • Bothriocephalus liguloides (Diesing, 1859)
  • Bothriocephalus sulcatus Molin, 1858
  • Dibothrium serratum Diesing, 1850
  • Dibothrium mansoni Ariola, 1900
  • Diphyllobothrium fausti Vialli, 1931
  • Diphyllobothrium erinacei Faust et al., 1929
  • Dubium erinacei-europaei Rudolphi, 1819
  • Ligula mansoni Cobbald, 1882
  • Ligula pancerii Polonio, 1860
  • Ligula ranarum Gastaldi, 1854
  • Ligula reptans Diesing, 1850
  • Sparganum affine Diesing, 1854
  • Sparganum erinacei-europaei Diesing, 1854
  • Sparganum ellipticum Molin, 1858
  • Sparganum mansoni (Cobbald, 1882)
  • Sparganum philippinensis Tubangui, 1924
  • Sparganum proliferum Ijima, 1905
  • Sparganum reptans Diesing, 1854
  • Spirometra decipiens Faust et al., 1929
  • Spirometra erinacei Faust et al., 1929
  • Spirometra houghtoni Faust et al., 1929
  • Spirometra okumurai Faust et al., 1929
  • Spirometra raillieti (Ratz, 1913)
  • Spirometra ranarum Meggitt, 1925
  • Spirometra reptans (Diesing, 1854)
  • Spirometra tangalongi (MacCallum, 1921)
  • Spirometra janickii Furmaga, 1953
  • Spirometra mansonoides (Mueller, 1935)

Spirometra erinaceieuropaeigatunek tasiemca z rodziny Diphyllobothriidae. Jego żywicielami ostatecznymi są ssaki drapieżne.

Taksonomia[edytuj]

Gatunek ten opisany został w 1819 roku przez Karla Rudolphiego na podstawie larw pozyskanych z jeża zachodniego Erinaceus europaeus, od którego nadano epitet gatunkowy erinaceieuropaei[1]. Gatunek ten cechuje się dużą zmiennością morfologiczną w zależności od żywiciela i doczekał się licznych synonimów np. S. masnoni czy S. mansonoides[2][3].

Biologia[edytuj]

Jaja trafiają do wody wraz z kałem żywiciela i po kilku dniach ich przebywania w wodzie lęgną się z nich orzęsione i wyposażone w 6 haczyków larwy. Połykane są one przez skorupiaki takie jak widłonogi i w ich jamach ciała rozwijają się jako procerkoidy[3][1]. Kolejnymi żywicielem pośrednim, u którego rozwija się drugie stadium larwalne, zwane plerocerkoidem, zostają przez połknięcie skorupiaka zwykle płazy, gady, ptaki lub myszowate[1], ale spotyka się je także np. u dzików[4]. Możliwe jest zakażanie plerocerkoidami między żywicielami pośrednimi, w związku z czym może być ich więcej w cyklu życiowym. Przypadkowo plerocerkoidy trafić mogą również do ciała człowieka. Żywicielem ostatecznym przez zjedzenie zainfekowanego mięsa stają się ssaki drapieżne, w tym psy i koty[3][1]. U ludzi opisywano infekcje zarówno plerocerkoidami jak i formami dorosłymi – pierwszy z przypadków określa się mianem sparganozy (łac. sparganosis, ang. sparganosis)[3].

Sparganoza[edytuj]

Sparganoza
sparganosis
ICD-10 B70.1

Sparganoza spowodowana jest zarażeniem plerocerkoidami tasiemców Spirometra (Diphyllobothrium) erinaceieuropaei i pokrewnych gatunków. Plerocerkoidy (sparganum) tych tasiemców mogą znaleźć się w tkance podskórnej, gałce ocznej i narządach wewnętrznych. Zarażenia opisywano z krajów Dalekiego Wschodu (Spirometra erinaceieuropaei; opisano 5 przypadków[5]) i Ameryki Południowej; wiąże się je ze spożywaniem surowego mięsa węży i żab. Teoretycznie istnieje także ryzyko zarażenia przez spożycie mięsa dzików – występowanie plerocerkoidów stwierdzono w mięśniach i tkance podskórnej dzików z Polski[4]. Leczenie sparganozy jest chirurgiczne.

Sparganum proliferum.jpg

Przypisy

  1. a b c d M.A. Taylor, R.L. Coop, R.L. Wall: Veterinary Parasitology. Wiley Blackwell, 2016, s. 109.
  2. G.F. Ryżenko. On the identity of Spirometra erinaceieuropaei (Rudolphi, 1819) and S. mansonoides (Mueller, 1935). „Sbornik Rabot po Gel'mintologii posvyashchen 90-letiyu so dnya rozhdeniya Akademika K.I. Skryabina”, s. 338-343, 1971. Izdatel'stvo "KOLOS". 
  3. a b c d Dwight D. Bowman, Charles M. Hendrix, David S. Lindsay, Stephen C. Barr: Feline Clinical Parasitology. Iowa State University Press, 2002, s. 190-193.
  4. a b Marta Kołodziej-Sobocińska, Mariusz Miniuk, Iwona Ruczyńska, Małgorzata Tokarska. Sparganosis in wild boar (Sus scrofa) – Implications for veterinarians, hunters, and consumers. „Veterinary Parasitology”. 227, s. 115–117, 2016. DOI: 10.1016/j.vetpar.2016.08.001. 
  5. SUZUKI N, KUMAZAWAH, HOSOGI H, NAKAGAWA O. A case of human infection with the adult of Spirometra erinacei (Rudolphi 1819), Faust, Campbell and Kellogg, 1929. „Japanese Journal of Parasitology”. 31, s. 23-26, 1982. 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.