Spokój

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spokój
Gatunek dramat obyczajowy
Rok produkcji 1976
Data premiery 19 września 1980
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 82 min
Reżyseria Krzysztof Kieślowski
Scenariusz Krzysztof Kieślowski
Główne role Jerzy Stuhr
Jerzy Trela
Muzyka Piotr Figiel
Zdjęcia Jacek Petrycki
Montaż Maria Szymańska

Spokój – polski film telewizyjny z 1976 roku w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego, nakręcony według własnego scenariusza.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Głównym bohaterem Spokoju jest Antoni Gralak, robotnik, który wychodzi z więzienia i nie może liczyć na wsparcie rodziny ani dawnej narzeczonej. Antoni próbuje rozpocząć życie na nowo i zatrudnia się na budowie. Ustatkowuje się, wchodzi w związek małżeński z Bożeną, który owocuje również narodzinami dziecka. Stabilizację życiową, które go w pełni zadowala, komentuje następująco: „Robotę mam. Spać, jeść. Dobrze mam, co? Teraz popatrz: kobieta, dzieci, własny kąt, obiad zawsze w domu”. Niebawem jednak z placu budowy ginie cement i cegła. Kierownik zaczyna podejrzewać o rzekomy sabotaż Antoniego, prześladuje także innych robotników. Ci zaś, wywołując strajk, patrzą z podejrzliwością na Antoniego, którego oskarżają o schlebianie kierownikowi. Ostatecznie przeprowadzają na nim lincz, katując go na śmierć[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Stuhr, odtwórca głównej roli (2015)

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Wzorcem wyjściowym dla reżysera Krzysztofa Kieślowskiego była nowela Lecha Borskiego Krok za bramę. Reżyser z noweli przejął jedynie anegdotyczny wątek, resztę scenariusza dopisując samemu. Fabuła nie zdawała się Kieślowskiemu porywająca do momentu, kiedy znalazł on odpowiedniego aktora do głównej roli, Jerzego Stuhra. Stuhr, korzystając z kontaktów ze Starego Teatru w Krakowie, dopomógł Kieślowskiemu w obsadzie większości ról do filmu. Część ról otrzymali również mniej znani aktorzy z krakowskiego Teatru Kolejarza oraz naturszczycy. W filmie Spokój Kieślowski wykorzystał metodę pracy z aktorami, którą wprowadził jeszcze w Bliźnie. Kształt opracowywanej sceny reżyser ujawniał dopiero dzień przed zdjęciami. I tu bardzo Kieślowskiemu pomagał Stuhr, wymyślając dialogi na poczekaniu i odtwarzając je przed obsadą, aby ekipa filmowa była przygotowana do zdjęć[2].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Spokój okazał się filmem niecenzuralnym i otrzymał zakaz rozpowszechniania. Dopiero na fali porozumień sierpniowych dopuszczono go do wyświetlania w kinach 19 września 1980 roku. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w 1981 roku film został uhonorowany Nagrodą Specjalną Jury, a pismo „Ekran” przyznało filmowi wyróżnienie Złoty Ekran. Spokój był wyświetlany w telewizji w 1981 roku, lecz w wyniku wprowadzenia stanu wojennego ponownie zaprzestano jego rozpowszechniania[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Spokój w bazie filmpolski.pl
  2. a b Krzysztof Wierzbicki, „Spokój, Gruby, spokój...”, „Kino”, 44 (3), 2010, s. 44-47.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]