Sportschule

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sportschule
Arbeitslager Langenbielau I
Podobóz Groß-Rosen
Ilustracja
Widok na pomnik
Typ obóz pracy (1941–44)
obóz koncentracyjny (1944–45)
Odpowiedzialny  III Rzesza
Rozpoczęcie działalności 1941
Zakończenie działalności 1945
Terytorium Dolny Śląsk
Miejsce okolice Dzierżoniowa i Bielawy
Liczba więźniów 2000 – 7000
Narodowość więźniów Żydzi, Węgrzy, Holendrzy
Wyzwolony przez Armia Czerwona
  8 maja 1945
Upamiętnienie pomnik
Położenie na mapie Rzeszy Niemieckiej
Mapa lokalizacyjna Rzeszy Niemieckiej
Sportschule
Sportschule
Ziemia50°43′02,5″N 16°37′21,0″E/50,717361 16,622500

Sportschule (oficjalnie niem. Arbeitslager Langenbielau I, znany również jako obóz Reichenbach[1]) – niemiecki podobóz KL Groß-Rosen dla mężczyzn, znajdujący się na pograniczu Bielawy (niem. Langenbielau) i Dzierżoniowa (niem. Reichenbach).

Sportschule było pierwotnie obozem pracy, utworzonym w roku 1941[2], a 3 września 1944 roku przekształcono go w filię obozu Groß-Rosen[3]. Obóz był otoczony drutem kolczastym, na jego terenie znajdowała się również kuchnia, lazaret i baraki dla SS-manów oraz więźniów[4], przy czym ilość baraków dla więźniów jest sporna: jedne źródła podają, że było ich 10[4], a inne, że ich liczba dochodziła do około 16. Sporna jest także ilość więźniów: mogło być ich 2000[1] bądź nawet 7000, natomiast nieznana jest liczba ofiar[1]. Więźniami byli głównie Żydzi, pochodzący z Polski, a także Żydzi z innych państw europejskich, na przykład Węgier, Słowacji czy Holandii[1]. Dopiero od stycznia 1945 roku w obozie lokowano nie tylko Żydów[4].

Sportschule był podporządkowany pod obóz kobiecy AL Peterswaldau, znajdujący się w Pieszycach[3]. Obydwa te obozy wraz z AL Langenbielau II podlegały jednemu komendantowi, Karlowi Ulbrichtowi[4].

Najemcą obozu były zakłady tkalnicze Christian Dierig A.G. (które na czas wojny przyjęły nazwę Siling I i produkowały broń), ale więźniowie pracowali również dla firm Jordan (na czas wojny Siling II), Zill u. Knebich, Hansen u. Neumann, Lehmann, Spinnerei G.F. Flechtner, Telefunken, Krupp, Rebich, Richter u. Schäder (na czas wojny Blockhäuserbau), Flugzeugfabrik "Preschona", Goldschmidt oraz Radiofabrik Hagenuk. W 1945 roku więźniów zatrudniano przy kopaniu okopów. Niezdolnych do pracy wywożono do szpitala w Kolcach. Do końca stycznia 1945 roku zmarłych wywożono do obozu, a później grzebano na miejscu. W lutym tego samego roku część więźniów zostało przeniesionych do KL Dachau. 8 maja 1945 roku więźniów Sportschule wyzwolili żołnierze radzieccy[1].

Po wojnie na terenie Sportschule znajdował się PGR. Obecnie tereny Sportschule są własnością prywatną, a jeden z baraków zaadaptowano na budynek mieszkalny.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e http://www.gross-rosen.pl/fotki/filie-zd/50.jpg
  2. Urząd Miasta i Gminy w Pieszycach, www.pieszyce.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  3. a b Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945. 1979.
  4. a b c d Urząd Miasta w Bielawie