Spuszczel pospolity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spuszczel pospolity
Hylotrupes bajulus
Linnaeus, 1758
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd chrząszcze
Podrząd chrząszcze wielożerne
Rodzina kózkowate
Gatunek spuszczel pospolity

Spuszczel pospolity, spuszczel domowy (Hylotrupes bajulus) – gatunek chrząszcza należący do rodziny kózkowatych. Jest szkodnikiem drewnianych elementów budynków. Zasiedla nie tylko więźbę dachową, czy typowe ściany z drewna iglastego, ale nawet stare drewniane ramy okienne czy drewnianą boazerię i podłogi. Szkodnik ten jest w stanie wyrządzić duże szkody w drewnie, zmniejszając jego nośność, a nawet spowodować jego zniszczenie.

Kilkuletnia larwa spuszczela pospolitego

Długowieczne, bo żyjące nawet do 7 lat (zanim przeobrażą się w owada dorosłego), larwy tego chrząszcza żerują w martwym i suchym drewnie z drzew iglastych. Długość życia larwy zależy od właściwości odżywczych drewna. Ocenia się, że stadium larwy może trwać nawet kilkanaście lat w niesprzyjających warunkach. Larwy rozwijają się nawet w bardzo przesuszonym drewnie. Najczęściej drążą kanały w części bielistej drewna. Rzadko spotykany w drewnie mocno zawilgoconym.

Wygląd i rójka spuszczela[edytuj | edytuj kod]

Chrząszcze spuszczela osiągają od 7 do 21 mm i zazwyczaj przebierają ciemnobrunatną lub czarną barwę. Owady te na przedpleczu posiadają dwa lśniące guzy ułatwiające ich identyfikację. Larwy spuszczela pospolitego są białe i osiągają nawet do 30 mm długości.

Rójka przypada najczęściej na początku sierpnia podczas najgorętszych dni. Po zapłodnieniu samica poszukuje miejsca o odpowiedniej wilgotności i fakturze drewna. Ilość składanych jaj przez samicę spuszczela pospolitego może się różnic w zależności od warunków i jest to od około 200 nawet do 500 szt.[1]

Stwierdzanie obecności spuszczela w drewnie[edytuj | edytuj kod]

Obecność spuszczela pospolitego w drewnie stwierdzić można po odgłosach żerowania w gorące dni. W drewnie silnie zaatakowanym, z którego we wcześniejszych latach wydostawały się postacie dorosłe, obecność można stwierdzić na podstawie kilkumilimetrowych otworów wylotowych, z których wysypuje się mączka drzewna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]