Srebrne Tarcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Srebrne Tarcze (argyraspidzi, argyraspidai), byli elitarną formacją piechoty armii Imperium Seleucydów. Walczyli w formacji falangi na wzór macedońskich sarissoforoi (falangitów), aczkolwiek potrafili pełnić zadania typowe dla hypaspistów takie jak szturmy na strategiczne pozycje czy mury miejskie. Uzbrojeni byli w 6- metrowe włócznie sarissa, grecki miecz kopis a także tarczę. Pancerz składało się z napierśników i nagolennic. Trudno powiedzieć, czy była ona posrebrzana, okuta srebrem czy też całkowicie z niego wykonana. Rekrutowani byli zwykle z synów arystokracji rodowej- Polibiusz twierdził, że byli to "mężowie wybrani z całego państwa". Korpus Srebrnych Tarcz miał liczyć 10 tysięcy żołnierzy.

Początki[edytuj | edytuj kod]

Korpus Srebrnych Tarcz miał powstać w czasie kampanii Aleksandra Wielkiego w Indiach. W trakcie Wojen diadochów, oddział ten składał się z weteranów Aleksandra osiedlonych w Azji. Mimo niewątpliwych walorów bojowych, lojalność tej jednostki była wątpliwa. W roku 316 p.n.e. podczas Bitwy pod Gabiene, porzucili oni Eumenesa z Kardii na rzecz Antygona I Jednookiego, aby piętnaście lat później podczas Bitwy pod Ipsos przejść na stronę koalicji Kassandra, Lizymacha i Seleukosa I Nikatora.

W Imperium Seleucydów[edytuj | edytuj kod]

Od tamtej pory Srebrne Tarcze są związane z Imperium Seleucydów, gdzie stanowili gwardię królewską, a zarazem najbardziej elitarny oddział piechoty. Srebrne Tarcze najprawdopodobniej brały udział we wszystkich ważniejszych bitwach Seleucydów. W tamtym czasie, formacja ta była w pełni lojalna i walczyła do ostatniej kropli krwi. Pokazuje to Bitwa pod Magnezją, gdy pozostałości falangi Antiocha III formując czworoboki, zażarcie walczyły z wojskiem rzymskim. Kopia tej jednostki istniała w hellenistycznym Królestwie Baktrii.[1]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Polibiusz opisując paradę wojsk Antiocha IV pod Dafne, pisał o części wojsk uzbrojonych na wzór rzymskich legionów- "... na przedzie szło pięć tysięcy ludzi w sile wieku, w uzbrojeniu na sposób rzymski, w pancerzach łańcuszkowych...". Niektórzy są zdania, że to właśnie część korpusu Srebrnych Tarcz przezbrojono na styl rzymski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • B. Bebbet, M. Roberts Wojny Następców Aleksandra, Bellona, Warszawa 2010
  • K. Kęciek, Magnezja 190 p.n.e., Bellona, Warszawa 2003

Przypisy

  1. Stanisław Kalita: Grecy w Baktrii i w Indiach. Kraków: 2005.