SsangYong Motor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SsangYong
SsangYong Motor Company
Ilustracja
logo SsangYong
Państwo

 Korea Południowa

Siedziba

Pyeongtaek

Data założenia

1954

Forma prawna

spółka publiczna

Prezes

Yea Byung-tae

Dyrektor

Pawan Kumar Goenka

Udziałowcy

Edison Motors (100%)

Zatrudnienie

4741 (2020)[1]

Giełda

KRX: 003620[2]

ISIN

KR7003620002

brak współrzędnych
Strona internetowa
SsangYong Korando (1996)
SsangYong Family
SsangYong Callista
SsangYong Musso (1997)
SsangYong Chairman
SsangYong Rodius
SsangYong Kyron
SsangYong Actyon
SsangYong Rexton (2013)
SsangYong Musso (2018)
SsangYong Tivoli
SsangYong E-SIV Concept

SsangYong Motor Companypołudniowokoreański producent SUV-ów, samochodów terenowych, vanów i limuzyn z siedzibą w Pyeongtaek działający od 1954 roku. Należy do południowokoreańskiego Edison Motors.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Firma została założona 4 marca 1954 roku jako Hadonghwan Motor Company i początkowo zajmowała się produkcją aut terenowych (m.in. od 1964 roku budową Jeep'ów na zlecenie amerykańskiej armii, samochodów ciężarowych oraz autobusów, a także pojazdów specjalnych (np. wozów strażackich)[3]. W 1977 roku połączono się z przedsiębiorstwem Dong-A Motors przejmując jego nazwę.

W 1986 rodzimy koncern Ssangyong Business Group przejął przedsiębiorstwo, dwa lata później ujednolicając nazewnictwo, dokonując przemianowania na SsangYong Motor[4]. Oryginalna nazwa przedsiębiorstwa, 쌍용자동차, oznacza w języku koreańskim bliźniacze smoki[3]. W 1997 roku przedsiębiorstwo przejęło bankrutującego brytyjskiego producenta samochodów sportowych i luksusowych - Panther Westwinds[4].

Partnerstwo z Mercedesem[edytuj | edytuj kod]

W 1991 roku SsangYong nawiązał strategiczne partnerstwo z niemieckim koncernem Daimler-Benz, który w 1993 roku zakupił 5% akcji spółki. Skutkiem współpracy była m.in. wymiana technologiczna, w wyniku której skonstruowane w latach 90. pojazdy SsangYonga posiadają niemieckie podzespoły (np. modele Korando i Musso) lub bazują na pojazdach Mercedes-Benz (pierwsza generacja limuzyny Chairman i dostawcza Istana)[3].

W ramach partnerstwa z Mercedesem, pod niemiecką marką sprzedawano też epizodycznie model Musso jako Mercedes-Benz Musso[5] na rynkach Azja Wschodnia pod koniec lat 90. XX wieku.

Podległość Daewoo i SAIC[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1997 roku na fali ekspansywnej polityki Daewoo Group, południowokoreański gigant wykupił popadłego w zadłużenie SsangYonga[6] i zdecydował się przemianować wszystkie oferowane wówczas modele na własną markę Daewoo. Z powodu bankructwa i stopniowej wyprzedaży masy upadłościowej Daewoo, SsangYong przestał należeć do dawnego czebolu w 2000 roku i powrócił do oferowania swoich pojazdów pod macierzystą nazwą[7].

Pod koniec 2004 roku 51% udziałów wykupił chiński koncern SAIC[3], który rok wcześniej podpisał umowę na montaż samochodów Ssang Yong w systemie CKD. W styczniu 2009 roku, notując stratę operacyjną w wysokości 75,42 mln dolarów firma znalazła się na skraju upadłości, w związku z czym 9 stycznia wniesiona została prośba do sądu o ochronę przed wierzycielami[8], a 13 stycznia przerwano produkcję pojazdów z powodu wstrzymania dostaw podzespołów. Przestój trwał kolejne 77 dni, a w międzyczasie narósł konflikt między południowokoreańskim przedsiębiorstwem, a koncernem SAIC. SsangYong zarzucił chińskiemu koncernowi kradzież patentów na rozwój systemu hybrydowego, a także brak wywiązania się z obietnic związanych z zapewnieniem finansowania na rozwój[9].

Przejęcie przez Mahindrę[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2010 roku przedsiębiorstwo SsangYong zostało wykupione przez indyjski koncern Mahindra & Mahindra Limited, z kolei transakcja została sfinalizowana w lutym 2011 roku na kwotę 463,3 miliona dolarów[10]. Na okres przynależności do Mahindry przypadła obszerna modernizacja oferty, która rozpoczęła się od prezentacji w grudniu 2014 roku miejskiego crossovera Tivoli[11]. W 2015 roku SsangYong odnotował z kolei pierwszy zysk od 9 lat[12].

W 2017 roku zaprezentowano z kolei drugi zbudowany od podstaw za przynależności do Mahindry model, pierwszą od 16 lat zupełnie nową odsłonę sztandarowego SUV-a Rexton[13]. W tym samym roku SsangYong i Mahindra zacieśniły współpracę na polu rozwoju silników, układów napędowych i technologii elektrycznej[14]. Zapowiedź pierwszego samochodu elektrycznego ogłoszono w lipcu 2020 roku w postaci crossovera Korando EV[15].

Kryzys i restrukturyzacja[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2020 roku, w związku z wpływem Pandemii COVID-19 na światową gospodarkę, indyjska Mahindra & Mahindra Limited była zmuszona wstrzymać dalsze inwestowanie w SsangYong Motors[16]. Południowokoreańskie przedsiębiorstwo ponownie znalazło się w trudnej sytuacji finansowej, a jego obecny właściciel ogłosił poszukiwania nowego inwestora, deklarując, że jeżeli taki się znajdzie - indyjski koncern będzie gotowy całkowicie odsprzedać mu SsangYonga[17].

Na przełomie sierpnia i września 2020 roku polskie przedstawicielstwo SsangYonga zmuszone było zawiesić działalność w Polsce w związku z nagłym, natychmiastowym wypowiedzeniem umowy polskiemu importerowi, British Automotive Holding, przez centralę w Korei Południowej[18].

W drugiej połowie grudnia 2020 roku problemy finansowe SsangYonga ponownie pogłębiły się po tym, jak przedsiębiorstwo nie było w stanie spłacić zaciągniętej wcześniej pożyczki na kwotę 60 miliardów południowokoreańskich wonów. W związku z tym, SsangYong złożył wniosek o objęcie zarządem komisarycznym i ogłosił się w stanie bankructwa[19].

W maju 2021 roku SsangYong rozpoczął rozmowy z nowymi inwestorami, który mieli zapewnić finansowanie dalszej działalności, jak i rozwój gamy modelowej[20]. Jeszcze przed wyłonieniem nowego partnera, w lipcu 2021 SsangYong przedstawił zapowiedź nowego języka stylistycznego w stylu retro, w którym utrzymane zostaną przyszłe konstrukcje firmy[21]. W tym samym miesiącu 2021 SsangYong pozyskał także nowego importera w Polsce - stała się nim jedna z największych grup prowadzących salony sprzedaży samochodów w kraju, grupa PTH[22].

Przejęcie przez Edison Motors[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2021 roku chęć kupienia SsangYonga od Mahindry wyraziło południowokoreańskie przedsiębiorstwo Edison Motors specjalizujące się w produkcji elektrycznych autobusów i samochodów dostawczych. Transakcja wstępnie opiewała na kwotę 260 milionów dolarów, a potencjalny nabywca wyraził chęć uczynienia SsangYonga w ciągu 3-5 lat producenta wyłącznie samochodów elektrycznych[23].

W styczniu 2022 roku południowokoreański sąd wyraził zgodę na transakcję, w efekcie czego Edison Motors kupił pakiet akcji dotychczas należący do indyjskiej Mahindry za łączną kwotę 253 milionów dolarów i stał się nowym właścicielem przedsiębiorstwa[24]. SsangYong po raz pierwszy od 18 lat ponownie stał się podmiotem należącym do rodzimego, połduniowokoreańskiego kapitału.

Modele samochodów[edytuj | edytuj kod]

Obecnie produkowane[edytuj | edytuj kod]

SUV-y i crossovery[edytuj | edytuj kod]

Samochody elektryczne[edytuj | edytuj kod]

Pickupy[edytuj | edytuj kod]

Vany[edytuj | edytuj kod]

Historyczne[edytuj | edytuj kod]

Studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • SsangYong Solo III (1995)
  • SsangYong CRS (1995)
  • SsangYong CCR-1 (1995)
  • SsangYong W-Coupe (1995)
  • SsangYong Korando FLP-Top (1997)
  • SsangYong Solo LeMans (1998)
  • SsangYong Hemos (2000)
  • SsangYong Crossut (2002)
  • SsangYong Amao (2002)
  • SsangYong Laokean (2003)
  • SsangYong Entertain (2003)
  • SsangYong CEO (2003)
  • SsangYong New Chairman (2005)
  • SsangYong XCT (2005)
  • SsangYong XMT (2005)
  • SsangYong SVR (2006)
  • SsangYong WZ (2007)
  • SsangYong C200 (2009)
  • SsangYong XIV-1 (2011)
  • SsangYong SUT1 (2011)
  • SsangYong KEV-2 (2011)
  • SsangYong XIV-2 (2012)
  • SsangYong E-XIV (2012)
  • SsangYong SIV-1 (2013)
  • SsangYong LIV-1 (2013)
  • SsangYong XLV (2015)
  • SsangYong EVR (2015)
  • SsangYong XLV-Air (2015)
  • SsangYong XAV (2015)
  • SsangYong SIV-2 (2016)
  • SsangYong LIV-2 (2016)
  • SsangYong XAVL (2017)
  • SsangYong E-SIV (2018)


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Number of employees at SsangYong Motor [dostęp 2021-10-28] (ang.).
  2. 쌍용차 [dostęp 2021-10-28] (kor.).
  3. a b c d Mariusz Michalak: SsangYong - historia marki. motofakty.pl, 2014-04-04. [dostęp 2014-03-25].
  4. a b SsangYong History (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  5. Terrible cars you should not buy. Volume 1: SsangYong Musso (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  6. Daewoo to take over debt-ridden Ssangyong Motor (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  7. THE STORY OF SSANGYONG (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  8. Korean auto maker Ssangyong enters receivership (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  9. China's SAIC Accused of Stealing Hybrid Technology from Korea's Ssangyong (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  10. Mahindra reportedly inks deal to buy Ssangyong for $463M (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  11. Ssangyong Tivoli unveiled inside and out (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  12. SSANGYONG MOTOR REPORTS FIRST NET PROFITS IN 9 YEARS (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  13. All-new 2017 SsangYong Rexton unveiled at Seoul Motor Show (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  14. Mahindra To Help SsangYong In Developing Electrified Vehicles (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  15. SsangYong Starts Teasing 2021 Korando EV, Its First-Ever Electric Vehicle (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  16. Mahindra To Stop Backing SsangYong During COVID-19 Crisis (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  17. Mahindra Looking For An Investor To Take Over Struggling SsangYong Subsidiary (ang.). [dostęp 2020-10-16].
  18. SsangYong wypowiada umowę polskiemu importerowi (pol.). [dostęp 2020-10-16].
  19. ‘Ssangyong Vraagt Curatele Aan’ (niderl.). [dostęp 2020-12-21].
  20. SsangYong new partner (ang.). [dostęp 2021-08-18].
  21. Ssangyong Motors previews the design of next generation SUV (ang.). [dostęp 2021-08-18].
  22. SsangYong – nowy inwestor i importer w Polsce (pol.). [dostęp 2021-08-18].
  23. Korea's Edison Motors vows Rs 6,300 crore investment if it wins SsangYong (ang.). [dostęp 2021-10-28].
  24. Edison Motors se hace con SsangYong por 224 millones de euros (hiszp.). [dostęp 2022-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]