Stacja Pomp Rzecznych w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dom mieszkalny kierownictwa Stacji Pomp z 1886

Stacja Pomp Rzecznych – stacja pomp znajdująca się przy ul. Czerniakowskiej 124 w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stacja została wybudowana w latach 1883–1886 według projektu Williama Heerleina Lindleya przy ujęciu wody z Wisły jako część nowego wodociągu. Pobierana z rzeki woda tłoczona była stąd do Stacji Filtrów przy ulicy Koszykowej. W skład pierwotnego kompleksu wybudowanego z klinkierowej cegły wchodziły trzy hale pomp i dwie kotłownie.

Podczas powstania warszawskiego, 18 września 1944, Niemcy wysadzili stację w powietrze[1]. Wznowiła ona pracę po usunięciu zniszczeń 29 maja 1945[1].

Obecnie stacja jest częścią Stacji Uzdatniania Wody „Filtry” należącej do Zakładu Centralnego Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie.

Zabudowania[edytuj | edytuj kod]

Do chwili obecnej z pierwotnego zespołu zabudowań przetrwały nieliczne obiekty:

  • Dom mieszkalny kierownictwa-wzniesiony w roku 1886 według projektu W. H. Lindleya – wolno stojący, piętrowy, otoczony ogrodem. Wybudowany z klinkierowej cegły, na elewacji frontowej posiada tylko dwie osie okien balkonowych. Cementowe balustrady oszklonego tarasu na parterze i balkonu na pierwszym piętrze otrzymały formę plecionki. Liczące po siedem osi elewacje boczne otrzymały wszystkie okna na piętrze zamknięte łukiem pełnym, na parterze łukiem odcinkowym. Gzyms obiegający budynek posiada wymurowany z cegły ornament. Przy elewacji północnej umieszczona dodatkowo jest zdobiona, drewniana weranda.
  • Kamień z tablicą pamiątkową-ustawiony na terenie z okazji pięćdziesięciolecia Wodociągów Warszawskich w roku 1936.
  • Zbiornik osadowy o głębokości 4 metrów i powierzchni 17,8 hektara.

Obok stacji, pod nr 126a, znajduje się dom mieszkalny pracowników Stacji Pomp Rzecznych wzniesiony ok. 1932[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Henryk Janczewski: Warszawa. Geneza i rozwój inżynierii miejskiej. Warszawa: Arkady, 1971, s. 126.
  2. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 2 Canaletta–Długosza. Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 161. ISBN 83-9066291-4.