Stadion KS Apator im. Mariana Rosego w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stadion KS Apator im. Mariana Rosego w Toruniu
Ilustracja
Poprzednia nazwa 1924: Stadion wojskowy VIII DOK
1957: Stadion im. Zbigniewa Raniszewskiego
1994: Stadion KS Apator im. Mariana Rosego
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Adres ul. Wł. Broniewskiego 98
87-100 Toruń
Architekt {{{architekt}}}
Data budowy 1923-1924
Data otwarcia 17 sierpnia 1924
20 października 1957
Data przebudowy 1957
Data zamknięcia 25 października 2008
Właściciel do 1939: DOK VIII
po 1945: Miasto Toruń
Operator do 1939: DOK VIII
po 1945: KS Apator Toruń
Pojemność stadionu od 1999: 20000
od 2006: 18000[1]
Oświetlenie od 2006:900 lux
Długość toru 1950: ok. 500m.
od 1957: 403m.
od 1965: 381m.
od 1977: 366m.
od 1985: 349m.
od 2001: 333m.
Nawierzchnia toru od 1957: granitowa
Położenie na mapie Torunia
Mapa konturowa Torunia, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Stadion KS Apator im. Mariana Rosego w Toruniu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Stadion KS Apator im. Mariana Rosego w Toruniu”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Stadion KS Apator im. Mariana Rosego w Toruniu”
Ziemia53°00′55,52″N 18°33′44,68″E/53,015422 18,562411

Stadion przy ul. Broniewskiego – nieistniejący stadion sportowy w Toruniu. Najbardziej znany jest z okresu powojennego, gdy nosił nazwę Stadion KS Apator im. Mariana Rosego a mecze żużlowe rozgrywał na nim Apator Toruń.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Stadion znajdował się w zachodniej części miasta, w dzielnicy Bydgoskie Przedmieście, przy ulicy Broniewskiego 98, w sąsiedztwie Fortu IX Twierdzy Toruń.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Otwarcie stadionu, Stadjon, 2.10.1924

Stadion ogólnosportowy[edytuj | edytuj kod]

Stadion zbudowało w okresie międzywojennym wojsko, głównie żołnierze 8 Pułku Saperów, jako plac sportowy dla potrzeb Dowództwa Okręgu Korpusu VIII. Ze względu na wojskowe potrzeby przygotowany był do ujeżdżania koni (min. dlatego bieżnia była wyjątkowo długa, bo aż 500-metrowa), ale posiadał główną płytę oraz pełne wyposażenie dla lekkiej atletyki a także dwa boiska treningowe[2]. Obiekt, nazywany ówcześnie Stadionem Wojskowym, otwarto 17 sierpnia 1924 roku, a jedną z pierwszych imprez jakie się na nim odbyły były mistrzostwa VIII DOK. Oprócz drużyn wojskowych (wliczając w to WKS Gryf) ze stadionu korzystał także TKS grając tutaj mecze polskiej ligi piłkarskiej (oba kluby grywały też na Stadionie Miejskim przy ul. Sportowej).

  • Był to jeden z dwóch obiektów w Toruniu (drugim był wspomniany stadion przy ul. Sportowej), na którym zagrali aktualni mistrzowie Polski w piłce nożnej:
  • Na tym stadionie rozegrano pierwszy w Toruniu mecz w polskiej lidze piłkarskiej:
  • Na tym stadionie padła pierwsza bramka w historii polskiej ligi piłkarskiej:

Jako obiekt żużlowy[edytuj | edytuj kod]

Tony Rickardsson – ostatni rekordzista toru

Po wojnie stadion przekazano żużlowcom, którzy dotychczas korzystali ze Stadionu Miejskiego przy ul. Sportowej, i w roku 1950 odbyły się tu pierwsze zawody motocyklowe. Ponieważ obiekt nie spełniał wymagań stawianych torom żużlowym 12 kwietnia 1957 roku na posiedzeniu Rady Toruńskiego Klubu Motorowego Ligi Przyjaciół Żołnierza zawiązał się komitet organizacyjny budowy odpowiadającego regulaminowym wymogom toru żużlowego[8]. Nowy stadion został zaprojektowany przez Biuro Projektów Budownictwa Ogólnego jako ośrodek sportowy, z torem żużlowym, dwoma boiskami piłkarskimi, bieżnią, urządzeniami do lekkiej atletyki. Na obiekt przeznaczono teren o powierzchni 8,3 hektara. Stadion budowano w czynie społecznym, pomagały w tym przedsięwzięciu toruńskie firmy, przede wszystkim PZWANN. 20 października 1957, w asyście 10 tysięcy kibiców, miało miejsce oficjalne otwarcie zmodernizowanego obiektu, któremu nadano imię Zbigniewa Raniszewskiego[8].

W kolejnych latach dodawano ogrodzenie toru, częściowe zadaszenie trybuny głównej i oświetlenie. Na mocy uchwały rady Klubu Sportowego „Apator” Toruń w 1994 roku tor przy ulicy Broniewskiego otrzymał nazwę „Stadion KS Apator im. Mariana Rosego”[8]. W sezonie 2006 dodano wymagane dla uzyskania licencji sztuczne oświetlenie o mocy 900 luksów. Ostatnimi zawodami toruńskiego klubu na starym stadionie był drugi mecz finałowy drużynowych mistrzostw Polski w sezonie 2008 rozegrany 19 października 2008 roku. Mecz ten zakończył się zwycięstwem gospodarzy nad leszczyńską Unią 47:43 i przypieczętowaniem mistrzowskiego tytułu dla toruńskiej drużyny. Kilka dni później, bo 25 października, stadion przy ulicy Broniewskiego po raz ostatni oficjalnie gościł żużlowców - był gospodarzem finału Pomorskiej Ligi Młodzieżowej. W związku z budową nowego obiektu, stary miasto sprzedało za 60 270 000 zł. Po wyburzeniu, na jego miejscu powstało centrum handlowe Toruń Plaza[8].

Rekordy toru[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Klub Sportowy Apator (pol.). speedway.hg.pl. [dostęp 2012-08-24].
  2. Stanisław Maltze. Okrąg Toruński. „Stadjon”. 40, s. 17, 2.10.1924. 
  3. Kronika Sportowa. „Słowo Pomorskie”. 121, s. 6, 28.05.1927. 
  4. Kronika Sportowa. „Słowo Pomorskie”. 78, s. 10, 5.04.1927. 
  5. Piotr Chomicki, Leszek Śledziona, Edwin Kowszewicz: Piłka nożna na polskim pomorzu 1920-1939. Mielec: 2016, s. 197. ISBN 978-83-65043-05-4.
  6. Kronika Sportowa. „Słowo Pomorskie”. 77, s. 14, 3.04.1927. 
  7. Piotr Chomicki, Leszek Śledziona, Edwin Kowszewicz: Piłka nożna na polskim pomorzu 1920-1939. Mielec: 2016, s. 197 i 225. ISBN 978-83-65043-05-4.
  8. a b c d Stadion na Broniewskiego 98 (pol.). krzyzacy.net. [dostęp 24.03.2020].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]