Stadion im. Edwarda Jancarza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stadion im. Edwarda Jancarza
Ilustracja
Przydomek: Jancarz
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Adres ul. Kwiatowa 55,
66-400 Gorzów Wlkp.
Koszt budowy 40 mln
Data budowy 1950–1951
Data otwarcia 1951
Właściciel m. Gorzów Wlkp.
(od 2003)
Klub Stal Gorzów Wlkp.
Inauguracja 1951
Turniej o „Stalowy But”
Pojemność stadionu 15 024[1]
Rekordowa frekwencja 21 000 (1989[2]) –
przed przebudową
17 000 (2017) –
po przebudowie
Oświetlenie 1 600 lux
Długość toru 329
Nawierzchnia toru granitowa
Położenie na mapie Gorzowa Wielkopolskiego
Mapa konturowa Gorzowa Wielkopolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Stadion im. Edwarda Jancarza”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Stadion im. Edwarda Jancarza”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Stadion im. Edwarda Jancarza”
Ziemia52°43′15″N 15°13′41″E/52,720833 15,228056

Stadion im. Edwarda Jancarza – stadion żużlowy znajdujący się na gorzowskim Zawarciu przy ul. Śląskiej, położony pomiędzy ulicami Kwiatową i Jasną.

Stanowi własność miasta Gorzowa Wielkopolskiego. W 2005 roku został przejęty przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w Gorzowie Wielkopolskim i od tego roku jest dzierżawiony przez Stal Gorzów Wielkopolski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stadion przed przebudową w sezonie 2007. Widok na trybunę przeciwległą do startu
Stadion po pierwszym etapie przebudowy w sezonie 2010. Widok na tą samą trybunę wraz z nowo powstałą trybuną wysoką
Stadion po ostatnim etapie przebudowy w sezonie 2013. Widok na ukończoną górną trybunę dookoła toru

Stadion jest bardzo charakterystycznym obiektem w Gorzowie Wielkopolskim. Powstał na terenie byłego wysypiska śmieci i od ponad 60 lat znajduje się w jednym miejscu. Inicjatorem budowy stadionu był mechanik klubowy Cieślicki, a pracami kierował Konstanty Sapkowski. Otwarcie stadionu nastąpiło w lipcu 1951 roku. Prace przy budowie prowadzone były w ramach czynu społecznego. Pierwszymi zawodami przeprowadzonymi na obiekcie był turniej o „Stalowy But”. Początkowo tor miał długość 395 m i nie wyglądał zbyt dobrze, jednak w 1951 roku był już równy i szeroki. W tamtym sezonie jeden z groźniejszych wypadków zanotował zawodnik Unii LesznoKazimierz Bentke, który wyleciał z motoru, przeleciał kilkanaście metrów nad widownią i wylądował na zwałach ziemi okalającej tor. Wtedy nie było jeszcze żadnej bandy wokół toru. Zbudowana została po tym sezonie.

W 1954 roku powstał Społeczny Komitet Budowy Stadionu, któremu początkowo przewodniczył Wiesław Bartmański, a następnie przez wiele lat Aleksander Dzilne. Z pomocą Zakładów Mechanicznych „Gorzów” oraz Prezydium Miejskiej Rady Narodowej zaczęto budować nowoczesny stadion. W latach 1957-1964 wybudowano dwa parkingi, garaż klubowy z wieloma urządzeniami, bandę w stylu angielskim i ogrodzenie oraz skrócono tor do 352 m. W 1961 roku rozegrano pierwsze zawody przy sztucznym oświetleniu. Kolejne prace modernizacyjne miały miejsce w 1981 roku. Polegały one na wydłużeniu toru do 360 m. Żużlowcy „Stali” rozgrywali wtedy swoje mecze na Stadionie Olimpii w Poznaniu.

Kolejna przebudowa stadionu miała miejsce w 2000 roku przed finałem Indywidualnych mistrzostw świata juniorów. Wcześniej obiekt stał się własnością ówczesnego prezesa klubu – Lesa Gondora. Wymieniono wtedy bandę okalającą tor, skrócono tor do 329 m, zbudowano nową wieżyczkę sędziowską i zainstalowano tablicę świetlną na drugim łuku. W 2003 roku został ponownie skomunalizowany. W latach 2007-2011 zaprojektowano i zrealizowano gruntowną przebudowę całego stadionu. Nowy obiekt został zaprojektowany przez biuro architektoniczne "Romankiewicz+Heck Inwestycje" z Gorzowa Wlkp. (architekt Michał Heck)[3]. Projekt konstrukcji stadionu został opracowany przez biuro "Budkomeks" z Poznania (konstruktor Jacek Tasarek). W latach 2007-2008 wykonano żelbetowe trybuny na istniejących nasypach ziemnych, wymieniono wszystkie drewniane ławki na plastikowe krzesełka, zainstalowano sztuczne oświetlenie, monitoring i nagłośnienie oraz wybudowano zadaszoną, piętrową trybunę na 4134 miejsc od strony wschodniej. Całkowita pojemność stadionu wynosiła wówczas 11 115 miejsc. Zakończenie ostatniego etapu przebudowy nastąpiło w latach 2010-2011, kiedy to dobudowano piętrowe trybuny na łukach i zadaszono resztę trybun. Wykonano wówczas, wzdłuż prostej startowej, budynek mieszczący loże VIP. Przeniesiono oświetlenie na dach oraz zwiększona została pojemność stadionu do 15 024 miejsc.

Bryła stadionu to owal o obwodzie 560 m, wrysowany w prostokąt o długości 206 m, szerokości 126 m i wysokości 18 m (bez masztów). Najwyżej położone krzesełko umiejscowione jest na wysokości 13 m, w odległości do krawędzi toru na 25 m.

Na stadionie jest 20 bramek wejściowych. 13 kołowrotków jest przy wejściu głównym od strony ul. Śląskiej. Do tego wejście dla VIP-ów od ul. Kwiatowej, dwa przy nowym parkingu oraz cztery bramki od ul. Jasnej. Przy każdej bramce jest kamera monitoringu. W sumie na całym stadionie kamer jest 49, w tym dziewięć o dużym zbliżeniu. System obejmuje każdy segment stadionu, rejestruje obraz i dźwięk. Na trybunach znajdują się dwa telebimy o wymiarach 5 x 9 m. Stadion posiada nowoczesne oświetlenie: 115 lamp daje 1300 luksów na torze, a 1700 luksów na prostej startowej. Tor żużlowy okala nowoczesna banda złożona ze 170 płyt sklejki powlekanej wodoodporną żywicą.

Przed stadionem znajduje się stojące na sześciu kolumnach wejście. Jest wysokie na 9 m, posiada cztery maszty flagowe oraz napis: „Stadion im. Edwarda Jancarza”. Obiekt zyskał też nowe ogrodzenie. Wysokie na ponad 3 m, ze wzmocnionej blachy falistej, w biało-żółto-stalowej kolorystyce.

Trybuny[edytuj | edytuj kod]

Na trybunach gorzowskiego stadionu w 68 sektorach może usiąść dokładnie 15 024 widzów (na trybunie wysokiej – 7349, na trybunie niskiej 7444 miejsc). Dla kibiców gości przeznaczono 1550 miejsc siedzących na obu piętrach przy wyjeździe z drugiego łuku (658 osób zmieści się na górze). Dla VIP-ów przeznaczono 231 miejsc na specjalnej trybunie i 36 miejsc z dostępem do bezprzewodowego internetu przy specjalnych stolikach dla dziennikarzy. Gdy będzie taka potrzeba, obiekt pomieści 2 tys. fanów więcej (miejsca stojące).

Kolorystyka krzesełek na stadionie odpowiada kolorom klubowym Stali Gorzów Wielkopolski. Dolny poziom trybun to wymieszanie dwóch kolorów: żółtego i niebieskiego, zaś górna trybuna jest żółta. Na prostej przeciwległej do startu znajduje się - na trybunie dolnej żółty napis „STAL”, a na górnej niebieski „GORZÓW”.

Rekordy gorzowskiego toru[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywane imprezy[edytuj | edytuj kod]

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Nazwa stadionu[edytuj | edytuj kod]

W dniu 3 sierpnia 1997 roku, przy okazji rozgrywania 5 edycji memoriału – stadion nazwano imieniem Edwarda Jancarza. Tablica została wmurowana przed wjazdem na parking klubowy od ul. Kwiatowej.

Upamiętnienia[edytuj | edytuj kod]

Od roku 2014 na koronie stadionu, na szlaku komunikacyjnym na prostej przeciwległej do startu na tzw. Alei Gwiazd Żużlowych – umieszczane są tablice zawodników, którzy mieli znaczący wpływ na tworzenie historii klubu.

Uhonorowani żużlowcy[edytuj | edytuj kod]

2014 – Tomasz Gollob (26 sierpnia), Zenon Plech i Mieczysław Cichocki (3 października)

2015 – Jerzy Rembas (20 lutego), Bogusław Nowak (10 marca), Jerzy Padewski (16 października), Andrzej Pogorzelski (18 grudnia)

2016 – Mieczysław Woźniak (23 sierpnia), Piotr Świst (28 grudnia)

2017Ryszard Fabiszewski (8 kwietnia)

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Odcisk dłoni Tomasza Golloba
Odcisk dłoni Zenona Plecha
Odcisk dłoni Mieczysława Cichockiego
Odcisk dłoni Jerzego Rembasa


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stadion żużlowy. stalgorzow.pl. [dostęp 2020-12-31].
  2. Historia wojen sportowych: Zielona Góra vs. Gorzów (pol.). zielonagora.naszemiasto.pl, 2014-11-27. [dostęp 2018-11-10].
  3. Stadion im. Edwarda Jancarza (Stadion Stali Gorzów) – Stadiony.net, stadiony.net [dostęp 2019-06-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]