Stahlhelm (organizacja paramilitarna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy niemieckiej organizacji paramilitarnej w Republice Weimarskiej. Zobacz też: rodzaj stalowego hełmu.

Stahlhelm (Stahlhelm, pol. Stalowy Hełm) - pełna nazwa: Bund der Frontsoldaten (Związek Żołnierzy Frontowych) – organizacja paramilitarna powstała po I wojnie światowej w Republice Weimarskiej. Początkowo organizacja skupiała weteranów I wojny światowej, następnie rozrosła się w bojówkę paramilitarną.

Przed II wojną światową[edytuj]

Organizacja została założona w roku 1918 przez Franza Seldte w Magdeburgu. Skupiała wrogo nastawionych do Republiki i zwolenników nacjonalizmu. W roku 1930 liczyła 500 000 członków i była największą organizacją paramilitarną Republiki Weimarskiej[1].

W roku 1929 Stahlhelm włączył się do przeciwników Planu Younga. Organizacja przyłączyła się również do NSDAP i Ligi Pangermańskiej w celu sformowania Frontu Harzburskiego – prawego skrzydła frontu przeciw Republice Weimarskiej. W roku 1934 przemianowany na Nationalsozialistischer Deutscher Frontkämpferbund ("Narodowosocjalistyczny Związek Bojowników Frontowych"), zintegrowany z SA, a następnie rozwiązany[1].

Po roku 1945[edytuj]

W roku 1951 Stahlhelm został ponownie założony w Kolonii. W 1953 jego przewodniczącym został feldmarszałek Albert Kesselring[2].


Przypisy

  1. a b Der "Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten". W: Lebendiges Museum Online [on-line]. [dostęp 2017-10-16].
  2. Spencer Tucker: 500 Great Military Readers. Santa Barbara: ABC Clio, 2015, s. 399.