Stanisław Ernest Denhoff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Ernest Denhoff
Ilustracja
Herb
Dzik
Rodzina Denhoffowie
Data i miejsce urodzenia ok. 1673
Kościerzyna
Data i miejsce śmierci 2 sierpnia 1728
Gdańsk
Ojciec Władysław Denhoff
Matka Konstancja Słuszka
Żona

1. Joanna Denhoff, c. Ernesta Denhoffa
2. Maria Zofia Sieniawska, 2°-v. ż. Augusta Aleksandra Czartoryskiego

Dzieci

z Joanną Denhoff:
Konstancja Denhoff 2°-v. ż. Janusza Aleksandra Sanguszki

Odznaczenia
Order Orła Białego

Stanisław Ernest Denhoff (z niem. Dönhoff) herbu Dzik (ur. ok. 1673 w Kościerzynie – zm. 2 sierpnia 1728 w Gdańsku) – hetman polny litewski 1709-1728, wojewoda połocki 1722-1728, starosta nowokorczyński, kałuski, kościerski, lubocheński, mozyrski, latowicki, lucyński, zydekański, marszałek sejmów 1710, 1712 i 1713. Ostatni męski przedstawiciel polskiej linii rodu.

Poparł elekcję Augusta II Mocnego. Od 1697 łowczy wielki litewski. Pod jego laską jako marszałka 20 maja 1704 zawiązała się konfederacja sandomierska w obronie Sasa. Od 1704 do 1721 miecznik wielki koronny. Pozostał wierny Augustowi II, nawet po jego abdykacji w 1706. To sprawiło, że po powrocie króla z Saksonii otrzymał buławę polną litewską w 1709. Brał udział w bitwie pod Połtawą w 1709 po stronie Piotra Wielkiego. W 1717 niezadowolony z postanowień sejmu niemego ograniczającego władzę hetmanów przeszedł do opozycji antykrólewskiej. Był posłem żmudzkim na sejm 1718 roku[1]. W 1721 roku został wojewodą połockim.

Pochowany został w kaplicy św. Pawła I Pustelnika - mauzoleum Denhoffów przy bazylice jasnogórskiej w Częstochowie.

Bibliografia[edytuj]

  • Opis historyczny parafii i miasta Staszów do 1918 r.. Staszów: Parafia Rzymsko-Katolicka, 1990.

Przypisy

  1. Pamiętniki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego, (1666-1721), Warszawa 1862, s. 350.